Кіріспе

Иван Васильевич Бабушкин (Ланг ру) (псевдоним Николай Николаевич) (3 қаңтар 1873 - 18 қаңтар 1906) - ресейлік кәсіби большевик революционері.

Алғашқы жылдар

Бабушкин Вологда губернаторлығының Тотемск уезіндегі Леденгское селосында, қазіргі Вологда облысының Бабушкин ауданында дүниеге келген. Оның отбасы кедей шаруалар болған. 10 жасында Санкт-Петербургтегі кішкентай шеберханаға жұмысқа жіберілді. 14 жасында Кронштадт қаласында торпеда жасаушының шәкірті болып жұмысқа қабылданды. 1891 жылы, 18 жасқа толғанда, шәкірттігін аяқтағаннан кейін Санкт-Петербургтегі Семяньников фабрикасында жұмысқа орналасты.

Революциялық іс-әрекеттер

Семяников фабрикасында жұмыс істеп жүрген кезінде Бабушкинге заңсыз халықшылдық әдебиет көрсетілді, сондай-ақ В. А. Шелзунов және П. А. Морозов есімді тағы екі жас жұмысшымен бірге құпия оқу үйірмесін құрды. Олар интеллектуалдық айналада халықшылдар мен жаңа марксистік қозғалыс арасындағы пікір таласын білді. 1894 жылы олар Владимир Ленин мен Юлий Мартовтан тұратын «қарттар» деп аталған марксистік үйірмемен байланысқа түсті. 1895 жылы Санкт-Петербургтегі Жұмысшы табының азаттығы үшін күрес лигасына қосылып, Ресейдегі алғашқы белсенді жұмысшы марксистерінің бірі болды. Ол «Социалист және саяси қылмыскер кім?» атты памфлет жазып, Семианников және Александров зауыттарының жұмысшыларына бағытталған революциялық шараларды ұйымдастырды. Бабушкин Ленин мен басқалар тұтқындалғаннан кейін ұйымды сақтап қалуға тырысты, бірақ 1896 жылғы 5 қаңтарда түнгі уақытта өзі де тұтқындалды. Бірнеше ай түрмеде отырғаннан кейін үш жылға Екатеринославқа жер аударылды. Брянск зауытында жұмыс істей келе, ол тағы бір жұмысшы үйірмесін құрды, оның құрамында болашақ Бүкіл Украиналық Орталық Атқару Комитетінің төрағасы Григорий Петровский де болды. Он айдан кейін ол Жұмысшы табының азаттығы үшін күрес лигасының Екатеринослав бөлімшесін ұйымдастырушылардың бірі болды. Келесі жылдың қазан айында Ресей Социал-демократиялық Жұмысшы партиясының (РСДЖП) Екатеринослав комитетін құрды. 1900 жылы Бабушкин «Южный Рабочий» атты жасырын газетті шығарды. Бабушкин Лениннің «Искра» газетінің маңызды агенты және тілшісі болды. Тұтқындалудан қашу үшін үнемі көшіп жүріп, «Искра» газетін Мәскеу, Смоленск, Полоцк, Орехово-Зуево, Иваново-Вознесенск және басқа қалаларда таратуды ұйымдастырды. 1901 жылғы желтоқсанда тағы да тұтқындалған Бабушкин 1902 жылғы 29 шілдеде Екатеринослав түрмесінен қашып шықты, оған мектеп оқушылары шашын бояу арқылы көмектесті, бірақ бояу қызыл түске боялып, жағдай қиынға соғуға жақын болды. Ол Германия арқылы Лондонға Ленинге қосылу үшін сапарлады, бірақ бірге тұрған зиялылардың тәртіпсіздігіне наразы болып, 1902 жылғы қазан айында Транссибір теміржолының Мысовая станциясы арқылы Ресейге оралды.

Өлімнен кейінгі жағдайы

1941 жылы Бабушкин атқыланған Мысовск қаласы оның құрметіне қайта аталды. 1910 жылы Ленин Бабушкинді, басқаларымен бірге, "жұмысшы табының азаттығы үшін күреске өзінің бар күшін салған ұлттық батыр" деп атады. 1941 жылы Вологда облысының Леденгский ауданы мен Леденгское селосы тиісінше Бабушкинский ауданы және Бабушкин атындағы село болып өзгертілді. Ресейдің көптеген қалаларында (Мәскеудегі Ивана Бабушкин көшесі сияқты) Бабушкиннің есімімен аталатын көшелер бар. Днепропетровсктегі (бұрынғы Екатеринослав, қазіргі Днепр) Бабушкинский ауданы 2015 жылдың қараша айында Украинаның декоммунизация науқаны аясында Шевченковский ауданы деп аталды.