Франсуаза Мули: Суретші, редактор және комикстер әлемінің қайта жаңартушысы
Françoise Mouly
Француз-американдық дизайнер, редактор Франсуаза Мули Raw журналының негіз қоюшысы, The New Yorker сурет редакторы. Комикстерді өнер ретінде дамытуға үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз туған американдық редактор, дизайнер және баспагер (1955 жылы туған)
French born American editor, designer and publisher (born 1955)
Франсуаза Мули (мули; 24 қазан 1955 жылы туған) – француз туған американдық дизайнер, редактор және баспагер. Ол ең белгілісі комикстер мен графика журналы Raw (1980–1991) негізін қосушы, редактор және баспагер ретінде, сондай-ақ Raw Books және Toon Books баспаларын шығарушы, және 1993 жылдан бері The New Yorker журналының көркем редакторы ретінде танымал. Мули карикатурист Арт Шпигельманға үйленген және жазушы Надя Шпигельманның анасы. Редактор және баспагер ретінде Мули 1980-ші жылдардың басынан бері ағылшын тіліндегі комикстер әлемінде өндіріс сапасының артуына зор ықпал етті. Ол жаңа және шетелдік карикатуристерге мүмкіндік беруде, комикстерді көркем өнер түрі және білім беру құралы ретінде насихаттауда маңызды рөл атқарды. 2001 жылы француз үкіметі Мулиді Өнер мен әдебиет орденінің рыцары, ал 2011 жылы Құрмет легионының рыцары етіп марапаттады.
Françoise Mouly (muli; born 24 October 1955) is a French born American designer, editor and publisher. She is best known as co founder, co editor, and publisher of the comics and graphics magazine Raw (1980–1991), as the publisher of Raw Books and Toon Books, and since 1993 as the art editor of The New Yorker. Mouly is married to cartoonist Art Spiegelman, and is the mother of writer Nadja Spiegelman. As editor and publisher, Mouly has had considerable influence on the rise in production values in the English language comics world since the early 1980s. She has played a role in providing outlets to new and foreign cartoonists, and in promoting comics as a serious artform and as an educational tool. The French government decorated Mouly as a Knight of the Order of Arts and Letters in 2001, and as Knight of the Legion of Honour in 2011.
Ерте өмір
Моули 1955 жылы Францияның Парижі қаласында Жозе мен Роджер Моулидің үш қызының екіншісі болып дүниеге келді. Ол Париждің 17-ші округінде өсті. Оның әкесі пластикалық хирург болған, ол 1951 жылы Чарльз Дюфурментельмен бірлесіп, көкірек мөлшерін азайтудың Дюфурментель-Моули әдісін жасаған. Моули кішкентай кезінен бастап роман, суреттелген ертегілер жинағы, «Пилот» сияқты комикс журналдары мен «Тинтин» сияқты комикс альбомдарын оқуды ұнатты. Ол оқуда өте жақсы оқушы болды, ал ата-анасы оның медицинаны оқып, әкесінің қадамын басып, пластикалық хирург болуын жоспарлады. Ол демалыс күндерін әкесіне көмектесіп, оның жұмысын бақылап өткізді. Бірақ ол пластикалық хирургияның этикасымен алаңдады, оны «әдемілікке деген наразылықты осы деңгейде пайдаланады» деді. Он үш жасында Моули Франциядағы 1968 жылғы мамыр оқиғаларын көрді. Бұл оқиғалар Моулидің анасы мен қарындастарының Парижден қашуына себеп болды. Оның әкесі пациенттеріне қолжетімді болу үшін қалды, ал Моули оның көмекшісі ретінде қалды. Ол анархистерге симпатия танытып, апталық радикалды «Хара Кири Хебдо» журналын оқыды. 1970 жылы ата-анасы оны Францияның орталық бөлігіндегі Жанна Д’Арк лицейіне жіберген кезде ол өзінің радикалды солшыл көзқарастарын алып келді, онда ол «жиырма төрт немесе жиырма бес рет» қуылғанын айтты, себебі ол барлығын демонстрацияларға сүйреуге тырысты. Моулидің әкесі қатты көңіл көшірді, өйткені Моули Парижге оралғаннан кейін медицинадан бас тартып, École nationale supérieure des Beaux Arts-та архитектураны оқуды жөн көрді. Ол Латын кварталында жігітімен бірге тұрып, Еуропаны кеңінен аралады, 1972 жылы достарымен Ауғанстанға жеткен екі жарым айлық фургонмен саяхат жасады және 1974 жылы жергілікті архитектураны зерттеу үшін Алжирге жеке сапар жасады, сол сапарда оның паспорты мен ақшасы ұрланды. Моули архитектура саласындағы шығармашылық еркіндіктің жетіспеуіне көңілі тоймады. Оның отбасылық өмірі күрделі болып кетті, ата-анасы 1974 жылы ажырасты. Сол жылы ол оқуын тастап, Нью-Йоркке бару үшін ақша жинау үшін қонақ үйде тазалаушы болып жұмыс істеді.
Mouly was born in 1955 in Paris, France, the second of three daughters to Josée and Roger Mouly. She grew up in the 17th arrondissement of Paris. Her father was a plastic surgeon who in 1951 developed, with Charles Dufourmentel, the Dufourmentel Mouly method of breast reduction. From a young age Mouly had a love of reading, including novels, illustrated fairytale collections, comics magazines such as Pilote, and comics albums such as Tintin. She excelled as a student, and her parents planned to have her study medicine and follow her father into plastic surgery. She spent vacation time assisting and observing her father at work. She was troubled with the ethics of plastic surgery, though, which she said "exploits insecurity to such a high degree". At thirteen, Mouly witnessed the May 1968 events in France. The events led to Mouly's mother and sisters fleeing Paris. Her father stayed to be available to his patients, and Mouly stayed as his assistant. She developed sympathies with the anarchists, and read the weekly radical Hara Kiri Hebdo. She brought her radical leftist politics with her when her parents sent her in 1970 to the Lycée Jeanne D'Arc in central France, where she has said she was expelled "twenty four or twenty five times because was trying to drag everyone to demonstrations". Mouly's father was disappointed when, upon Mouly's return to Paris, she chose to forgo medicine to study architecture at the École nationale supérieure des Beaux Arts. She lived with a boyfriend in the Latin Quarter and traveled widely in Europe, took a two and a half month van trip with friends in 1972 that reached Afghanistan, and made a solo trip to Algeria in 1974 to study the vernacular architecture, during which she was robbed of her passport and money. Mouly grew disenchanted with the lack of creative freedom a career in architecture would present her. Her family life had grown stressful, and her parents divorced in 1974. The same year, she broke off her studies and worked as a cleaner in a hotel to save money for traveling to New York.
Нью-Йоркке көшу
Моули нақты жоспарлары болмағандықтан, 1974 жылдың 2 қыркүйегінде Нью-Йоркке 200 доллармен, ауыр экономикалық дағдарыс ортасында келді. Ол Нью-Йорктің авангардтық өнер және кино әлемімен танысты, сондай-ақ Ричард Форменнің 1975 жылғы «Жұртқа жалтақтау» пьесасында ойнады. 1975 жылы ол СоХодағы пәтерге қоныстанды және ағылшын тілін жетілдіруге тырысып, Grand Central вокзалында темекі мен журнал сату, жапондық сәулет компаниясы үшін модельдер құрастыру сияқты уақытша жұмыстар істеді. Ағылшын тілін оқу үшін комикстер іздеп жүргенде, ол Сан-Францискодағы «Arcade» журналына тап болды, ол Нью-Йорктік Арт Шпигельманмен бірлесіп шығарылды. Авангардтық кино режиссері, досы Кен Джейкобс Шпигельман қалаға келген кезде Моули мен Шпигельманды таныстырды, бірақ олар бірден өзара қызығушылық танытпады. Шпигельман сол жылдың соңында Нью-Йоркке қайта оралды. Кейде екеуі кездесіп қалатын. Шпигельманның 1973 жылғы «Тозақтағы тұтқын» комиксін, анасының өзіне қол жұмсауы туралы оқығаннан кейін, Моули оған хабарласуға ниет білді. Сегіз сағатқа созылған телефондық әңгіме олардың қарым-қатынасын жақындастырды. Шпигельман архитектура курсына оралғанда, Моули оның артынан Францияға барды. Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін, 1977 жылы Моули виза мәселесіне тап болды, олар бұл мәселені үйлену арқылы шешті – бірінші қалалық әкімдікте, содан кейін Моули Шпигельманның әкесіне ұнау үшін яһуди дініне кірді. 1978 жылдан бастап Моули мен Шпигельман комикс саласын зерттеу үшін жыл сайын Еуропаға сапар шегіп, еуропалық комикстерді достарына көрсету үшін алып келді. Моули Шпигельманның комикс туралы жеке теорияларына терең бойлады және «Тірі кино ұжымында» өткен «Комикстің тілі» лекциясын дайындауға көмектесті. Ол Шпигельманның эксперименталды комикстерінен құралған әсем жинақтың дайындалуына көмектесті. Баспахана кітапты басып шығаруда қателік жіберді – басылған тираждың 30% жарамсыз болды. Қалған даналар нашар таратылып, сатылды. Бұл тәжірибе Моулиді баспа процесін бақылауға алуға және осындай маргиналды материалды жанашыр оқырмандарға жеткізудің жолын табуға ынталандырды. Ол Бруклиндегі Бедфорд-Стювесантта офсеттік баспа курстарына қатысып, пәтеріне Addressograph Multigraph Multilith баспа машинасы сатып алды. Осы кезеңде ол Marvel Comics үшін колорист ретінде жұмыс істеді, түрлі комикстердің 50-ден астам санына түс қойды.
With no concrete plans, Mouly arrived in New York September 2, 1974, with $200 in the midst of a severe economic downturn. She familiarized herself with the New York avant garde art and film worlds, and had a part in Richard Foreman's 1975 play Pandering to the Masses. She settled into a loft in SoHo in 1975 and worked at odd jobs, including selling cigarettes and magazines in Grand Central Station and assembling models for a Japanese architectural company, while struggling to improve her English. While looking for comics from which to practice reading English, she came across Arcade, an magazine from San Francisco co published by New Yorker Art Spiegelman. Avant garde filmmaker friend Ken Jacobs introduced Mouly and Spiegelman when Spiegelman was visiting, but they did not immediately develop a mutual interest. Spiegelman moved permanently back to New York later in the year. Occasionally the two ran across each other. After reading Spiegelman's 1973 strip "Prisoner on the Hell Planet", about his mother's suicide, Mouly felt the urge to contact him. An eight hour phone call led to a deepening of their relationship. Spiegelman followed her to France when she had to return to fulfill obligations in her architecture course. After returning to the United States, when Mouly ran into visa problems in 1977, the couple solved them by getting married, first at City Hall, and then again after Mouly converted to Judaism to please Spiegelman's father. Beginning in 1978 Mouly and Spiegelman made yearly trips to Europe to explore the comics scene, and brought back European comics to show to their circle of friends. Mouly became immersed in Spiegelman's personal theories of comics, and helped him prepare the lecture "Language of the Comics" delivered at the Collective for Living Cinema. She assisted in the putting together the lavish collection of Spiegelman's experimental strips Breakdowns. The printer botched the printing of the book—30% of the print run was unusable. The remaining copies had poor distribution and sales. The experience motivated Mouly to gain control over the printing process, and to find a way to get such marginal material to sympathetic readers. She took courses in offset printing in Bedford–Stuyvesant, Brooklyn, and bought an Addressograph Multigraph Multilith printing press for her loft. During this period, she also worked as a colourist for Marvel Comics, coloring more than 50 issues of various titles.
Шикі кітаптар
1978 жылы ол Raw Books & Graphics-ті құрды, атауының кішкентай операциялық сезім беретін және Mad журналын еске түсіретін сипаттамаларынан туындады. Моули күнделікті заттарға дизайн сезімін сыйлаған орыс конструктивистерінен шабыттанған эстетикалық көзқараспен жұмыс істеді. Raw Books баспасы Билл Гриффит сияқты андеграунд суретшілерінің постерлері мен гравюраларын, сондай-ақ голланд суретшісі Жост Свартедің туындыларын жариялаудан бастады. Оның амбициялы жобаларының бірі – Зиппи Скоп, Гриффиттің Зиппи Пинехед кейіпкері бейнеленген комиксті фильм катушкасына оралған күйде көруге мүмкіндік беретін картонды құрылғы болды. Кейбір жобалары коммерциялық сипатта болды, мысалы, жыл сайынғы «Streets of SoHo Map and Guide», оның жарнамалық кірісі Raw Books баспасының көп бөлігін қаржыландырды. Осылайша баспа ісіндегі шеберлігін жетілдірген Моулидің назары журналдар шығаруға ауды. Шпигельман бастапқыда Аркадедегі тәжірибесінен көңілі толып, келіспеді, бірақ 1979 жылғы Жаңа жыл қарсаңында редакторлықпен бірлесе жұмыс істеуге келісті. Журнал АҚШ-та баспагер табу қиын комикстерге, әсіресе супергерой және андеграунд стильлеріне жатпайтын жас суретшілерге, сондай-ақ Heavy Metal жанкүйерлерінің талғамына сай келмейтін еуропалық суретшілерге арналған платформа болуға тиіс болды. Америка комикс индустриясының коммерциялық және көркемдік тұрғыдан дағдарысқа тап болған кезеңінде 1980 жылдың шілдесінде «Raw» журналының бірінші саны жарық көрді. Оның өндіріс сапасы комикстердің бағасымен салыстырғанда жоғары болды – 3,50 доллар, ал негізгі және андеграунд комикстердің бағасы одан әлдеқайда төмен еді. Журналда Моулидің өзі жазған «Индустриялық жаңалықтар және шолу №6» атты жалғыз комиксі де жарияланды, ол 1970-жылдардағы алаңдаушылықтары мен өзіне зиян келтіру ойлары туралы автобиографиялық туынды болды. Әртүрлі антологияда Винсор Маккейдің 20 ғасырдың басындағы «Жай жынның арманы» газеттік комиксінің үлгісі және заманауи француз суретшісі Жак Тардидің «Манхэттен» туындысының үзіндісі де бар еді. Комикс зерттеушісі Жит Хир үшін «Raw» – «көрнезік әртүрлілігі мен тақырыптық біртүтастықтың ерекше үйлесімі» еді. Журналдың әр санында ортақ тақырыппен байланысты әртүрлі стильдер ұсынылды, ол қалалық бейшаралық, өзіне зиян келтіру немесе шетелдік көзбен қарағандағы Америка туралы болды. «Raw» журналында Шпигельманның «Maus» графикалық романының бөлімдері жарияланды, ол журналдың желтоқсан 1980 жылғы екінші санынан бастап тұрақты түрде жарық көрді. Моулидің тәсілі өте жақын болды, ол баспа процесінің әр қадамына ерекше назар бөлді. «Raw» журналының физикалық ерекшеліктері әр нөмірде көрінетін: журналдың эстетикасын құраған қосымша беттер, желім карточкалары және жыртылған мұқабалар, олар Моули, Шпигельман және достары жаңа нөмір басылғаннан кейін жиналыстарда қолмен жасаған. Моули үлескерлермен жұмыс істегенде де белсенді болды, идеялар мен өзгерістерді ұсынды – бұл редакторлық араласуды ұнатпайтын андеграунд рухына қайшы болды, бірақ суретшілер оның пікірін құптайды, өйткені ол соңында олардың тәуелсіздігіне кедергі келтірмейді. «Raw» журналы сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, күтпегендей жақсы сатылды. Оның жоғары білімді және элиталық екенін айтқан сыншылар да болды, ал кейбіреулері оны Шпигельманның жеке шоуы деп мәлімдеді. Андеграунд комиксінің пионері Роберт Крамб 1981 жылы «Weirdo» журналын шығарды, ол редакциялық араласудан азат болып, комикстердің қарапайым тамырына адал болуды көздеді. 1980 жылдары Raw Books Гари Пантер, Сью Коу және Джерри Мориарти сияқты суретшілердің он бір жеке кітабын жариялады. Моули осы кітаптарға «Raw» журналына әкелгендей өндіріс сезімталдығын сыйлады: Panter's Jimbo мұқабасы кітаптың басты кейіпкерінің наклейкаларымен жабыстырылған толқынды картоннан жасалған. Онжылдықтың соңында Pantheon Books Raw Books баспасының өнімдерін бірлесіп шығара бастады, ал Penguin Books Raw журналын басып шығару құқығын алды. Raw журналының екінші томының үш саны графикалық емес, сюжеттік мазмұнға баса назар аудара отырып, кішкентайрақ және ұзынырақ форматта жарық көрді. Моули 1987 жылы қызы Наджа дүниеге келгеннен кейін уақытын баспа және ана болуға бөлді. Сью Коу үшін кітаптарды зерттеу оны Хантер колледжінде ғылым курстарын оқуға, мүмкін нейробиология мамандығы бойынша білім алуға итерді. Ол 1991 жылы ұлы Дашиелл дүниеге келгеннен кейін бұл жоспардан бас тартты. 1991 жылы Моули мен Шпигельман Raw журналының соңғы санын жариялады, ол енді кішкентай, қолмен жұмыс істемейтін операция болған жоқ, сонымен қатар ол қажет те емес, өйткені суретшілердің Raw журналы алғаш жарық көрген кезде болмаған көптеген баспа мүмкіндіктері болды.
In 1978, she founded Raw Books & Graphics, a name settled on in part because of its small operation feel, and part because it was reminiscent of Mad magazine. Mouly worked from an aesthetic inspired in part by the Russian Constructivists, who brought a design sense to everyday objects. Raw Books began by publishing postcards and prints by artists such as underground cartoonist Bill Griffith and Dutch cartoonist Joost Swarte. More ambitious projects included art objects such as the Zippy Scope, a cardboard device with to watch a comic strip rolled up on a film spool, featuring Griffth's character Zippy the Pinhead. Some projects were more commercial, such as the annual Streets of SoHo Map and Guide, whose advertising revenue financed much of Raw Books. Having in this way honed her publishing skills, Mouly's ambition turned to magazine publication. Spiegelman was at first reluctant, jaded from his experience at Arcade, but agreed on New Year's Eve 1979 to co edit. The magazine was to provide an outlet for the kinds of comics that had difficulty finding a publisher in the US, in particular younger cartoonists who fit neither the superhero nor the underground mold, and European cartoonists who did not fit the sex and sci fi appetites of Heavy Metal fans. In the midst of a commercial and artistic fallow period in the American comics industry, the lavishly printed, first issue of Raw appeared in July 1980. Its production values resulted in a $3.50 cover price, several times the going prices for comics, either mainstream or underground. Among the comics it contained was the only strip Mouly herself was to produce, "Industry News and Review No. 6", an autobiographical strip in which she contemplates her late 1970s anxieties and thoughts of suicide. Other strips in the eclectic anthology included an example of the early 20th century newspaper strip Dream of the Rarebit Fiend by Winsor McCay, and an excerpt from Manhattan by contemporary French cartoonist Jacques Tardi. To comics academic Jeet Heer, Raw was "a singular mixture of visual diversity and thematic unity". Each issue contained a broad variety of styles linked by a common theme, be it urban despair, suicide, or a vision of America through foreign eyes. The best known work to run in Raw was a serialization of Spiegelman's graphic novel Maus, which ran as an insert for the duration of the magazine from the December 1980 second issue. Mouly's approach was hands on, and she gave great attention to every step of the printing process. The physicality of Raw was evident in each issue: tipped in plates, bubblegum cards, and torn covers were part of the aesthetic of the magazine, accomplished by hand by Mouly, Spiegelman, and friends at gatherings after the printing of a new issue. Mouly was also hands on when dealing with contributors, suggesting ideas and changes—an approach anathema to the editor adverse underground spirit, but artists welcomed her input as in the end she did not interfere with their autonomy. Raw had a strong critical reception, and also sold surprisingly well. It was not without its critics, who charged it with being highbrow and elitist, or claimed it to be a one man Spiegelman show. Pioneer underground cartoonist Robert Crumb responded in 1981 with the magazine Weirdo, intended to remain free of editorial intrusion and stay true to comics' lowbrow roots. Raw Books published ten One Shot books throughout the 1980s by cartoonists such as Gary Panter, Sue Coe, and Jerry Moriarty. Mouly brought a similar production sensibility to these books to what she brought to Raw: the cover to Panter's Jimbo was corrugated cardboard pasted with stickers of the book's main character. By the end of the decade, Pantheon Books had begun co publishing Raw Books' output, and Penguin Books had picked up publishing of Raw itself. The three issues of the second volume of Raw came in a smaller, longer format with a changed emphasis on narrative rather than graphics. Mouly divided her time between publishing and parenthood following the birth of daughter Nadja in 1987. Researching books for Sue Coe motivated her to take up science courses at Hunter College, perhaps toward a neuroscience degree. She abandoned this plan in 1991 when she gave birth to son Dashiell. In 1991, Mouly and Spiegelman published the final issue of Raw, which was no longer a small, hands on operation, nor was it something they still thought necessary, as the artists then had a range of publishing outlets that had not existed when Raw first saw the light of day.
" Нью-Йорк " журналы
Тина Браун 1992 жылы «The New Yorker» журналының редакторы болып тағайындалды және Моулиді өнер редакторы лауазымына шақырды. Моули мен Браун келесі наурыз айында, 1993 жылы кездесті. Ол журналды суретшілерді тұрақты авторы ретінде пайдалану арқылы бастапқы түбірлеріне қайтаруды, журналдағы визуалдық материалдарды, мысалы, фотосуреттер мен иллюстрациялардың санын арттыруды, сондай-ақ журналдың негізін қалаушы Харольд Росс стиліндегі тақырыптық безендіруді ұсынды. Моули журналдың ішкі беттеріне көптеген карикатуристер мен суретшілерді шақырды, олардың ішінде Coe, Crumb, Lorenzo Mattotti және Chris Ware сияқты Raw журналына үлес қосушылар да болды. Моули журналда қызмет еткен кезеңде журналдың таралымы екі есеге артты. 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі терактілерден кейін Моули екі мұнараның қара силуэтімен жабылған, әртүрлі тығыздықпен екі қара бояумен қаптама жасады. Моули қаптаманың авторы ретінде Шпигельманды көрсетті, ол Моулидің толығымен қара қаптама идеясына осы силуэтті ұсынған болатын. 2012 жылы Моули мен оның қызы Наджа «The New Yorker» журналының қабылдамаған қақпақтарының жинағын – қақпақ эскиздері мен журнал үшін тым тәуекелді деп танылған қақпақтарды редакциялады.
Tina Brown became the editor of The New Yorker magazine in 1992, and hired Mouly for the art editor position. Mouly and Brown met the following March, in 1993. She proposed the magazine return to its roots by having artists as featured contributors, an increase in the visuals in the magazine, such as photographs and more illustrations, and covers in the topical style of the magazine's founder Harold Ross. Mouly brought a large number of cartoonists and artists to the periodical's interiors, including Raw contributors such as Coe, Crumb, Lorenzo Mattotti, and Chris Ware. The magazine's circulation doubled during Mouly's time there. After the terrorist attacks on September 11, 2001, Mouly put together a cover in two black inks of different density—a black cover overlaid with a black silhouette of the two towers. Mouly gave credit for the cover to Spiegelman, who had suggested the silhouette to Mouly's idea of an all black cover. In 2012, Mouly and daughter Nadja edited a collection of rejected New Yorker covers called Blown Covers, made up of cover sketches and covers that were deemed too risky for the magazine.
Raw Junior: Кішкентай әдебиет және мультфильмдер
Моули мен Шпигельман ата-ана болғаннан кейін, 20 ғасырдың соңында балаларға арналған ағылшын тіліндегі комикстерді табудың қаншалықты қиын екенін байқады. 2000 жылы Моули Raw Junior баспасын құрды, бастапқыда Little Lit антологиялық сериясын шығарды. Онда Raw комиксінің авторларымен қатар, Морис Сендак, Лемони Сникет және Барбара Макклинток сияқты балалар кітаптарының суретшілері мен жазушыларының еңбектері де болды. Моули комикстердің жас балалардың сауаттылығын арттырудағы мүмкіндіктерін зерттеді және баспагерлерді балаларға арналған комикстерді жариялауға шақырды. Баспагерлердің салқындығына көңілі толмаған Моули 2008 жылдан бастап Шпигельман, Рене Френч және Руту Модан сияқты суретшілердің еңбектерін басып шығаратын Toon Books атты оңай оқылатын кітаптар сериясын өз күшімен шығара бастады. Ол кітаптарды мұғалімдер мен кітапханашыларға олардың білім берудегі маңыздылығын ескерте отырып ұсынды. Бұл баспа ортақ мемлекеттік білім беру стандарттарына сәйкес мұғалімдерге қолдау материалдарын ұсынады. 2014 жылы Toon Books сегіз жастан асқан оқырмандарға арналған Toon Graphics атты жаңа баспасын іске қосты.
After becoming parents, Mouly and Spiegelman realized how difficult it was at the end of the 20th century to find comics in English appropriate for children. In 2000 Mouly responded with the Raw Junior imprint, beginning with the anthology series Little Lit, with a roster of cartoonists from Raw, as well as children's book artists and writers such as Maurice Sendak, Lemony Snicket, and Barbara McClintock. Mouly researched the role comics could play in promoting literacy in young children, and encouraged publishers to publish comics for children. Disappointed by publishers' lack of response, from 2008 she self published a line of easy readers called Toon Books, by artists such as Spiegelman, Renée French, and Rutu Modan, and promotes the books to teachers and librarians for their educational value. The imprint provides support materials for teachers tied into the Common Core State Standards Initiative. In 2014 Toon Books launched an imprint called Toon Graphics aimed at readers eight and up.
Тану
Моули комикс әлемінің баспа практикасына терең әсер етті, бірақ оның есімі оның жұмысының көшбасшылық емес, көлеңкеде қалуы және Пулитцер сыйлығын жеңіп алған күйеуінің танымалдылығы себепті жақсы белгілі емес. Комикстер сыншысы және тарихшысы Жит Хирдің пікірінше, сексизм оның танылуын шектеуде де рөл атқарды. 2013 жылы Drawn & Quarterly баспасының серіктесі Пегги Бернс Моулиді "30 жыл бойы комикстердегі ең ықпалды тұлғалардың бірі" деп атады. 1989 жылы Моули мен Шпигельман Чарльз Бернстің «Қайнатылған ақаулы әңгімелер» атты туындысын жасау жұмысы үшін Харви сыйлығының «Таныстырудағы үздіклік үшін арнайы сыйлық» иегері атанды. 1991 жылы Моули мен Шпигельман «Raw» жұмысы үшін «Ең жақсы антология» бойынша Харви сыйлығын алды. Моули мен Шпигельманның «Классикалық балалар комикстерінің TOON қазынасы» 2010 жылы балаларға арналған ең жақсы басылым үшін Eisner сыйлығына ұсынылды. 2011 жылы француз үкіметі Моулиді Құрмет легионының рыцары деп таныды (оның әкесі де осы сыйлықпен марапатталған болатын), ал Иллюстраторлар қоғамы оған Ричард Гангельдің өнер директоры сыйлығын табыс етті. 2014 жылы тоғызыншы Карл құрмет сыйлығында Эрик Карл сурет кітаптары мұражайы Моулиге балалар әдебиетін насихаттағаны үшін «Көпір» сыйлығын берді. Жит Хир 2013 жылы Моулидің өмірбаянын «In Love with Art: Françoise Mouly's Adventures in Comics with Art Spiegelman» деп атады. Моулидің қызы Надя оны және Моулидің анасы Жозеді «Мен сені осының бәрінен қорғауым керек» атты естеліктер жинағы үшін сұхбатқа алды. 2015 жылы Моули Смитсоний журналының білім беру саласындағы «Американдық тапқырлық» сыйлығының иегері атанды.
Mouly has had a deep impact on the publishing practices of the comics world, though her name is not well known due to the behind the scenes nature of her work and the prominence of her Pulitzer Prize winning husband. To comics critic and historian Jeet Heer, sexism has also played a role in minimizing the acknowledgment she receives. In 2013, Drawn & Quarterly associate publisher Peggy Burns called Mouly "one of the most influential people in comics for 30 years." In 1989 Mouly and Spiegelman were recognized for their design work on Charles Burns' Hardboiled Defective Stories, which was given the Harvey Awards' Special Award for Excellence in Presentation. In 1991, Mouly and Spiegelman were recognized for their work on Raw when they were given the Harvey Award for Best Anthology. Mouly and Spiegelman's The TOON Treasury of Classic Children's Comics was nominated for the 2010 Eisner Award for Best Publication for Kids. In 2011, the French government recognized Mouly as a Knight of the Legion of Honour (as her father had been), and the Society of Illustrators bestowed on her the Richard Gangel Art Director Award. At the ninth Carle Honors Awards in 2014 the Eric Carle Museum of Picture Book Art granted Mouly the Bridge Award for promoting children's literature. Jeet Heer published a biography of Mouly in 2013 titled In Love with Art: Françoise Mouly's Adventures in Comics with Art Spiegelman. Mouly's daughter Nadja interviewed her and Mouly's mother Josée for the memoir I'm Supposed to Protect You from All This. In 2015, Mouly was the recipient of Smithsonian Magazine's American Ingenuity Award for Education.