Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
оның есімімен аталған ауыл
the village named after him
Ливиу Ребреану (; 27 қараша 1885 – 1 қыркүйек 1944) – румындық романист, драматург, әңгімелер жазушы және журналист.
Liviu Rebreanu (; November 27, 1885 – September 1, 1944) was a Romanian novelist, playwright, short story writer, and journalist.
Өмір
Ол Венгрия Корольдігінің, Австрия-Мажарстанның бір бөлігі болған Фелшёилошвада (қазіргі Тырлишуа, Бистрица-Нэсыд округі, Трансильвания) дүниеге келді. Ол мектеп мұғалімі Василе Ребреану мен Лудовика Диуганудың он үш баласының екіншісі болды. Оның әкесі Георге Кошбуктың сыныптасы және әуесқой фольклоршы болған. Ливиу Ребреану бастауыш мектепті Майорда (қазіргі Майеру) оқыды, онда оны әкесі оқытты, содан кейін Нэсыдта (қазіргі Нэсыд) және Бестерцеде (қазіргі Бистрица), Сопрондағы әскери мектепте, содан кейін Будапешттегі Людовика әскери академиясында білім алды. Ол Гюлада офицер болып жұмыс істеді, бірақ 1908 жылы отставкаға кетті, ал 1909 жылы заңсыз түрде Оңтүстік Карпаттан Румынияға өтіп, Бухарестте тұрды. Ол бірнеше әдеби үйірмеге қосылып, Ordinea, содан кейін Falanga literară și artistică газеттерінде журналист болып жұмыс істеді. Австро-Мажарстан үкіметінің өтініші бойынша ол 1910 жылғы ақпанда тұтқындалды; Вэкарешти түрмесінде ұсталғаннан кейін, экстрадицияланды. Ребреану Гюлада қамауға алынып, тамыз айында босатылды; Бестерце-Нэсыд (қазіргі Бистрица-Нэсыд) аймағында қысқа уақыт болғаннан кейін ол Бухарестке оралды. 1911–1912 жылдары Крайовадағы Ұлттық театрдың хатшысы болды, онда ол әңгімеші Эмиль Гэрлеанудың басшылығымен жұмыс істеді. Ол актриса Фанни Рэдulesкуге үйленді. Алғашқы туындысы 1912 жылы «Фремынтари» («Тырнысулар») деген атпен жиналған повестьтер жинағымен жарық көрді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ребреану «Адеварул» газетінің тілшісі болды және «Голоаний» («Жабайылар») және «Мэртyрисире» («Мұңдау») (1916) және «Рэфуялэ» («Есептесу») (1919) повестьтерін жариялауды жалғастырды. Соғыстан кейін ол әдеби сыншы Евгений Ловинеску басқарған «Сбyраторул» әдеби қоғамының маңызды мүшесі болды. 1920 жылы Ребреану «Ион» романын жариялады, ол Трансильванияның ауылдық жерлеріндегі жер иелігі үшін күрес туралы суреттеген алғашқы қазіргі румын романы болды. «Ион» үшін Ребреану Румын академиясының сыйлығын алды; ол 1939 жылы институттың толық мүшесі болды. 1928–1930 жылдары ол Бухарест Ұлттық театрының төрағасы, ал 1925–1932 жылдары Румын жазушылар қоғамының президенті болды. 1944 жылы 59 жасында Арджеш округінің Валеа-Маре-Подгориядағы шағын үйінде өкпе ауруынан қайтыс болды. Ол Бухаресттегі Беллу зиратында жерленген.
Born in Felsőilosva (now Târlișua, Bistrița Năsăud County, Transylvania), then part of the Kingdom of Hungary, Austria Hungary, he was the second of thirteen children born to Vasile Rebreanu, a schoolteacher, and Ludovica Diuganu, descendants of peasants. His father had been a classmate of George Coșbuc's and was an amateur folklorist. Liviu Rebreanu went to primary school in Major (now Maieru), where he was taught by his father, and then in Naszód (now Năsăud) and Beszterce (now Bistrița), to military school at Sopron and then to the Ludovica Military Academy in Budapest. He worked as an officer in Gyula but resigned in 1908, and in 1909 illegally crossed the Southern Carpathians into Romania, and lived in Bucharest. He joined several literary circles, and worked as a journalist for Ordinea, then for Falanga literară și artistică. At the request of the Austro Hungarian government, he was arrested in February 1910; after being held at Văcărești Prison, he was extradited. Rebreanu was incarcerated in Gyula, being freed in August; after a brief stay in the Beszterce Naszód (now Bistrița Năsăud) region he returned to Bucharest. In 1911–1912 he was secretary for the National Theater in Craiova, where he worked under the direction of short story writer Emil Gârleanu. He married actress Fanny Rădulescu. His first published in 1912 with a volume of novellas gathered under the title Frământări ("Troublings"). During World War I Rebreanu was a reporter for the newspaper Adevărul, and he continued publishing short stories: Golanii ("The Hooligans") and Mărturisire (Confession) in 1916 and Răfuială ("Resentfullness") in 1919. After the war, he became an important collaborator at the literary society Sburătorul led by the literary critic Eugen Lovinescu. In 1920 Rebreanu published his novel Ion, the first modern Romanian novel, in which he depicted the struggles over land ownership in rural Transylvania. For Ion, Rebreanu received a Romanian Academy award; he became a full member of the institution in 1939. Between 1928 and 1930 he was chairman of the National Theatre of Bucharest, and from 1925 to 1932 he was President of the Romanian Writers' Society. In 1944, aged 59, he died of a lung disease in his country house in Valea Mare Podgoria, Argeș County. He is buried at Bellu Cemetery in Bucharest.