Кіріспе

Жапондық фестиваль

Михашира немесе Онбашира (御柱) – Жапонияның Нагано префектурасының Сува көлі аймағындағы жергілікті киіз үйлердің төрт бұрышында тұрған төрт ағаш тіреу немесе бағана. Ең ірі және ең танымал Онбаширалар – Сува Ұлы киіз үй кешенін құрайтын төрт киіз үйдің төрт бұрышында тұрғандары. Дәстүр бойынша, Онбаширалар әр алты (дәстүрлі есептеу бойынша жеті) жыл сайын, қытай зодиагы бойынша Маймыл мен Жолбарыс жылдарында ауыстырылады. Сува киіз үйінде бұл Онбашира фестивалі (御柱祭) кезінде болады, ол киіз үйдің ғимараттарын символдық жаңарту қызметін де атқарады. Фестиваль барысында арнайы таңдалған он алты шырша ағашы кесіліп, таудан төменге түсіріліп, содан кейін әр киіз үйдің төрт бұрышына орнатылады. Фестивальға қатысушылар Онбашираға мініп, олар таудан сырғанағанда, киіз үйге сүйретілгенде және көтерілгенде жүреді. Бұл фестивальдің қауіптілігімен әйгілі, себебі ағаштарға мініп жүргендердің көп саны жарақаттанып немесе қаза болады. Бірнеше айға созылатын бұл фестиваль екі негізгі бөлімнен тұрады: Ямадаши және Сатобики. Ямадаши дәстүрлі түрде сәуір айында, ал Сатобики мамыр айында өтеді.

Сува ғибадатханасы

Қазіргі кезде "Сува (үлкен) киелі орны" деп аталатын 2=諏訪大社 (3=Сува Тайша) бастапқыда төрт жеке киелі орыннан тұратын екі бөлек жер болды: 2=本宮 (3=Хонмия) және 2=前宮 (3=Маемия) Сува көлінің оңтүстік-шығыс жағындағы қазіргі Сува және Чино қалаларында орналасқан Жоғарғы киелі орынды құрайды, ал көктемгі киелі орын (春宮) және күзгі киелі орын (秋宮) көлдің қарама-қарсы (солтүстік) жағындағы Шимосува қаласындағы Төменгі киелі орынды құрайды (下社). Сува Даймёджин немесе Такэминаката деп белгілі киелі орнының құдайы ежелден-ақ жел мен судың құдайы, сондай-ақ аңшылық пен соғыстың меценаты ретінде құрметтелген. Осы соңғы қызметі үшін ол орта ғасырлардағы түрлі самурай руларынан ерекше құрмет көрген. Жоғарғы киелі орын Сува Даймёджинге арналған, ал оның жұбайы, Ясакатоме қасиетті әйел құдайы Төменгі киелі орында құрметтеледі. Жапониядағы ең көне киелі орындардың бірі ретінде, Камиша Хонмия және Шимошаның екі киелі орнында киелі орнының құдайын қорғайтын хонден деп аталатын ғимарат жоқ. Оның орнына, Жоғарғы киелі орнының құрметке лайық нысандары; Хонмияның артындағы қасиетті тау, Сува Даймёджиннің түсетініне сенетін қасиетті тас (磐座) және киелі орнының бұрынғы бас жұбысы немесе Охори, ол құдайдың өзінің денелігі деп есептелген. Кейіннен бұған екі буддалық құрылыс қосылды (Мейдзи кезеңінен бері жоқ): 2=鉄塔 (3=Тетто), 'темір мұнара' деп аталатын киелі орнының ішкі киелі орындағы тас пагодасы және бодхисаттва Самантабхадра (Фуген) – Сува Даймёджин осы бодхисаттваның көрінісі деп есептелгендіктен – қасиетті таудағы киелі орны. Ал Төменгі киелі орнының құрметке лайық нысандары қасиетті ағаштар: Харумиядағы суги ағашы және Акимиядағы шоқан ағашы. Бүгінгі күннен айырмашылығы, бастапқыда киелі орын аумағында әлдеқайда аз ғимараттар болды: Камиша Хонмия мысалында, ортағасырлық жазбалар көрсеткендей, қазіргі ғибадат залының (хайден) орналасқан киелі орнының ең қасиетті аймағы бір кезде тек тории қақпасы мен құдайдың мекені, иакура, қоршаумен (2=格子 (3=kakusu)) шектелген.

Бұл

Сува ғибадатханасының төрт киіз үйінің әрқайсысы төрт бұрышында үлкен ағаш тіреулермен қоршалған, олар ; онбашира деп аталады. Бұл тіреулердің барлығы қазіргі уақытта моми шыршасының діңінен жасалған, бірақ бұрын қарағай немесе жапондық арша сияқты басқа ағаштардан да жасалған. Төрт ; онбашираның ең үлкені, 5 джо және 5 шаку (шамамен 16,6 метр) биіктігінде, "бірінші тіреу" немесе 2=一の柱 (3=ichi no hashira) деп белгіленеді, ал қалған үш тіреу – екінші тіреу (二の柱), үшінші тіреу (三の柱) және төртінші тіреу (四の柱) – сәйкесінше 5 джо (шамамен 15 м), 4 джо және 5 шаку (шамамен 13,6 м) және 4 джо (шамамен 12 м) биіктікте болады. ; Онбашираның жуандығы дәстүрлі түрде кесілмеген ағаштың көз деңгейіндегі айналымын өлшеу арқылы анықталады, 目通り; медори. Сува ғибадатханасындағы үлкен ; онбаширадан басқа, кішірек ; онбаширалар елдің әртүрлі жерлеріндегі оның филиалдық ғибадатханаларында да орнатылады. ; Онбаширалар тарихи Сува айманындағы көптеген жергілікті ғибадатханаларда да кездеседі (сол жақтағы суреттерді қараңыз).

Шығуы және символикасы

Онбашираның шығу тегі мен бастапқы мақсаты құпияға толы. Олар әртүрлі жорындарға ие, басқа нәрселермен қатар, бұрынғыдан әлдеқайда ірі құрылымдардың қалдықтары, белгілі бір кедергі немесе шекара белгісі (мысалы, корейлік чансын), тотемдік бағаналар, тіпті бүкіл қасиетті кешенді қайта жаңартудың символдық амалы ретінде қарастырылған. Ал кейбір ғалымдар қасиетті бағаналарды тіктеу дәстүрінің тамыры тарихқа дейінгі ағашқа табынудан бастау алатынын айтады, осыған байланысты түрлі Жомон дәуірінің ескерткіштерінен табылған ағаш бағаналар мен тақталардың қалдықтарын Сува онбаширасына ұқсас мысал ретінде келтіреді.

және қытай философиясы

Қытайдың бес элемент теориясы және Жерлік тармақтар тұжырымдамасының ; onbashira орнату рәсіміне ықтимал әсері, әсіресе Жоғарғы ғибадатхананың жағдайында байқалды. Мысалы, бұл рәсім элементтердің жасалу циклын (ағаш отты тудырады, от жерді тудырады, жер металл тудырады) шамамен көрсетеді, себебі Жоғарғы ғибадатхананың ; onbashiraлары шығыстағы таудан (ағаш элементімен байланысты) алынған ағаштардан жасалады және Сува көлінің солтүстігінде (су) орналасқан ғибадатхананың оңтүстігіне (от) жеткізіледі, ескі ; onbashiraларды ауыстыру үшін (жер), олар бұрынғы Чūканeko ауылындағы Хачирю ғибадатханасына (металл мағынасында) апарылады, қазір Сува қаласының бір бөлігі. ; nagikama (әшекейлі орақтарды) ; onbashiraға айналуға таңдалған ағаштарға қағу салты да металл элементінің ағаш элементін басып озуымен байланыстырылған, орақ жаман желдерді басып тастайды немесе "кесіп" тастайды деп есептеледі, бұл ағаш элементімен байланысты (мысалы, Сува Даймёджин жел құдайы). Ағаш пен оттың арасындағы жасалу қарым-қатынасы және олардың Сува құдайымен байланысы 陬波私注; Suwa Shichū деп аталатын ортағасырлық құжатта да көрінеді, ол Сува Даймёджиннің тууы мен кейіннен "жоғалып кетуін" Ян Ағаш Жылқысының жылымен байланыстырады, 2=甲午 (3=kinoe uma), Жылқы оңтүстікпен, от бағытымен байланысты. Onbashira фестивалінің уақыты, жолбарыс және маймыл зодиак жылдарына сәйкес келеді, ал Жоғарғы ғибадатхананың ; hōden немесе қазына залдарының (төменде қараңыз) түскі уақытта (Ат сағаты) қайта салынуы Үш Бірлік (, қытайша: , жапонша: ; Sangō) тұжырымдамасына сәйкес келеді. Жолбарыс пен Жылқы зодиак белгілерінің екеуі де оттың "тууы" және "шыңы" аспектілерімен байланысты.

Шығу тегі

Сува ғибадатханасы; Онбашира фестивалі, ресми түрде Шикинен Зоэй Михашира Тайсай (, әдеби мағынасы "Қырымдық ғимараттардың (және) Михашираның Ұлы фестивалі"), 1200 жылдық тарихы бар деп есептеледі. Тамурамароның жорығындағы құдайдың керемет көмегіне алғыс айту үшін императорлық сарай Сува ғибадатханасының әртүрлі діни рәсімдерін орнатуға бұйрық бергендігі айтылады.

Камакура, Муроматчи және Сенгоку кезеңдері

Сува Даймёдзин Экотобаға сәйкес, Жоғарғы және Төменгі ғибадатханалардағы «қазына залдары» немесе 宝殿 сияқты құрылыстарды (әр алты жылда бір рет) кезең-кезеңмен қайта құру (2=造営 (3=zōei)) – ғибадатханалар микоши сақталатын ходен бүкіл Шинано провинциясының «мәңгілік міндеті» (2=永代の課役 (3=eidai no kayaku)) болып белгіленді, ал осы шараны ұйымдастыру провинцияның әртүрлі аудандарының тұрғындарына жүктелді. Ғибадатханаларды қайта құруға провинцияның түкпір-түкпірінен жиналған шеберлер қатысты, ал мыңдаған адамға әр бағана үшін бір-екі мыңнан онбашираны орнату міндеті тапсырылды. Жобаға қажетті қаражаттың көптігіне байланысты, жергілікті тұрғындар дәстүрлі түрде жыл бойы неке, жасқа толу рәсімдері немесе тіпті жерлеу сияқты арнайы шаралардан қашып, оларды кейінге қалдыратын. Сонымен қатар, бұл мерекені дұрыс уақытта өткізу өте маңызды деп есептелді: осы тыйымдарды бұзған жағдайда құдайдың жазасы тиеді деп ойланды. Сенгоку дәуіріндегі құлшындықтар Сува ғибадатханасы мен оның діни рәсімдеріне қауіп төндірді. Шындығында, егер Сува құдайының адал жақтасы, әскери сардар Такеда Шинген оларды қайта жаңғыртуға қадам жасамаса, ғибадатхананың рәсімдері ұмытылып кетіп, жоғалып бара жатқан еді. 1565 жылы Шинано провинциясының барлығын толық басып алғаннан кейін, Шинген Камиша мен Шимошаның діни рәсімдерін қайта орнату туралы бұйрық шығарды, олардың бірі – зоэй. 1582 жылы (Теншо 10), Ода Нобунаганың үлкен ұлы Нобутада армияны жетектеп, Такеданың бақылауындағы Шинаноға кірді және Суваның Жоғарғы ғибадатханасын өртеп жіберді. Шабуыл кезінде қираған ғибадатхана екі жылдан кейін, 1584 жылы (Теншо 12, Ян ағашы маймылының жылы) қайта құрылды. Эдо және одан кейінгі Мейдзи кезеңдерінен бастап, онбашираны көтеру зоэйдің өзін көлеңкелеп, бірте-бірте үлкен фестивальге айналды. Осы оқиғамен байланысты қазіргі кейбір рәсімдер Исе ғибадатханасында өткізілген қайта құру рәсімінің ықпалынан пайда болған болуы мүмкін деп есептеледі. Осы кезеңнің соңғы жартысында фестивальге жиналған көпшілік үшін тамашалау галереялары салынды. 1871 жылы Жоғарғы және Төменгі ғибадатханалар біріктіріліп, бір мекеме болды. Жоғарғы ғибадатхананың қарауындағы ауылдар (қазіргі Чино мен Сува қалаларындағы аудандар, Фудзими қаласы және Хара ауылы) әлі күнге дейін лотерея арқылы тиісті онбашираларын бөліп береді, ал Төменгі ғибадатхананың онбаширалары үшін жауапты ауылдар 1902 жылғы фестиваль үшін лотереяны жоюға шешім қабылдады және оның орнына белгілі бір ауылдарды белгілі бір онбашираға тұрақты түрде тағайындады, бұл жағдай бүгінге дейін сақталуда. Төменгі ғибадатхананың әйгілі Киотоси, онда онбашира тік төбеден төмен қарай сырғанап түседі (киотосизака), Мейдзи кезеңінен бастау алады. Жоғарғы ғибадатханадан айырмашылығы, ағаш діңгектерін алуға арнайы белгіленген аймақ болған, Төменгі ғибадатханада бастапқыда жақын маңдағы әртүрлі таулардан алынған ағаш діңгектері пайдаланылды; 1895 жылға дейін Шимосуадағы Хигашимата орманы Төменгі ғибадатхананың жалғыз көзі ретінде құрылған жоқ, сондай-ақ төбе арқылы өтетін қазіргі жол қабылданды. 1914 жылы (Тайшо 3) 21 жасар Томоя Накамура киотосизакаға қарай жылжытылып жатқан онбашираға мініп шыққан алғашқы адам болды. Ол келесі бес фестиваль кезінде дәл осы жетістікті қайталады деп айтылады, бұл оны жергілікті аңызға айналдырды. Басқалар Накамураны еліктеуге біраз уақыт кеткен көрінеді: 1920 жылы фестиваль туралы газет мақаласына қоса берілген суретте онбаширада ешкімнің жоқ екені анық көрінеді. Тек 1926 және 1932 жылдардағы фестивальдерде ғана бүркемемен жүру туралы хабарлар пайда бола бастады. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарында Жапонияның әскери жағдайы нашарлағанда, үкімет өзінің бастапқы әскери міндеттілік заңдарын өзгерте бастады. 1944 жылы 20 жасқа дейінгі еркектер, тіпті 15 жастағылар да әскери қызметке баруға мәжбүр болды. 1944 жылы (Шова 19) өткен Онбашира фестивалінде ерлер жетіспегендіктен, негізінен әйелдер (бұрын олар іс-шараға қатыспаған) және әскери қызметке шақырылмаған жасы үлкен ерлер өнер көрсетті. Фестиваль кезінде Шимосуаның сол кездегі мэрі Токичи Такаги Ямадаши кезінде болған апаттан қаза тапты. Содан бері оның есіне арналған ескерткіш алдында рәсім кезінде қауіпсіздік үшін дұға ету дәстүрге айналды. 1950 жылы (Шова 25) соғыстан кейін алғаш рет өткізілген фестивальде әйелдерге ресми түрде қатысуға рұқсат етілді. Жоғарғы ғибадатхананың онбаширалары Окоя тауынан (2=御小屋山 (3=Okoya san)) – Оңтүстік Яцугатаке тауларының бір бөлігінен, Хара ауылынан алынған моми шыршаларынан жасалған, ал Төменгі ғибадатхананың онбаширалары Шимосуа қаласының Хигашимата орманынан алынады. Бүршіктер қызыл және ақ регалиямен, синто рәсімдерінің дәстүрлі түстерімен безендіріліп, арқандар бекітіледі. Ямадаши кезінде адамдардың топтары діңгектерді таудан ғибадатханаға қарай сүйреп алады. Діңгектердің жолы қиын-қыстау жерлерден өтеді, ал кейбір жерлерде оларды тік беткейлерден түсіру керек болады. Жастар 12 тонға дейін салмағы бар діңгектерге мініп, оларды төбеден сырғанатып, «киотоси» («ағаш құлау») деп аталатын рәсімде батылдықтарын көрсетеді.

Пайдаланылған әдебиеттер

Иноуэ, Таками (2003). "Сува қасиетті орнындағы буддизм мен синтоизм дәстүрлерінің өзара әрекеттесуі". Ішінде