Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Musica enchiriadis – 9 ғасырдағы анонимді музыкалық трактат. Бұл батыс өнер музыкасында полифонияға арналған ережелер жүйесін құрудың алғашқы сақталған тырысы. Трактат бұрын Һукбальдқа жатқызылған, бірақ қазір бұл пікір қолдау таппайды. Кейбір тарихшылар оны Клунидің Одосына (879-942) есептеген. Сондай-ақ, ол абат Хогерге (906 жылы қайтыс болған) тиесілі деп саналған. Бұл музыка теориясы трактаты және оның серігі Scolica enchiriadis ортағасырлық қолжазбаларда кеңінен таралған, көбінесе Боэцийдің De institutione musica еңбегімен бірге кездеседі. Ол он тоғыз тараудан тұрады; алғашқы тоғызы нотацияға, ладтарға және монофониялық әнге арналған. 10-18 тараулар көп дауысты музыканы қарастырады. Мұнда автор ортағасырлық ерте полифониялық музыканың органум деп аталатын түрін құрастыру немесе импровизациялау үшін консонанттық интервалдарды қалай пайдалану керектігін көрсетеді. (Scolica enchiriadis кейбір әуендерді «жылдамдап» (celerius), ал басқаларын «баяулатып» (morosius) орындау керектігін де атап көрсетеді.) Musica enchiriadis трактатының он тоғызыншы тарауы Орфей туралы аңызды баяндайды. Жұмыста қолданылған, тетракордтар жүйесіне негізделген гамма, шынайы музыкалық тәжірибеден емес, тек осы жұмыс үшін ғана жасалған сияқты көрінеді. Сондай-ақ, трактатта Дасейан нотациясы деп аталатын өте сирек кездесетін нотация жүйесі қолданылады. Бұл нотацияда әртүрлі биіктіктерді көрсету үшін 90 градусқа бұрылған сандар бар. Трактаттардың сындық басылымы 1981 жылы, ал Реймонд Эриксонның ағылшын тіліне аудармасы 1995 жылы жарық көрді.
Musica enchiriadis is an anonymous musical treatise of the 9th century. It is the first surviving attempt to set up a system of rules for polyphony in western art music. The treatise was once attributed to Hucbald, but this is no longer accepted. Some historians once attributed it to Odo of Cluny (879 942). It has also been attributed to Abbot Hoger (d. 906). This music theory treatise, along with its companion text, Scolica enchiriadis, was widely circulated in medieval manuscripts, often in association with Boethius' De institutione musica. It consists of nineteen chapters; the first nine are devoted to notation, modes, and monophonic plainchant. Chapters 10 18 deal with polyphonic music. The author here shows how consonant intervals should be used to compose or improvise the type of early medieval polyphonic music called organum, an early style of note against note polyphony; several examples of which are included in the treatise. (Scolica enchiriadis also observes that some melodies should be sung "more quickly" (celerius), others "more slowly" (morosius).) The nineteenth chapter of Musica enchiriadis relates the legend of Orpheus. The scale used in the work, which is based on a system of tetrachords, appears to have been created solely for use in the work itself, rather than taken from actual musical practice. The treatise also uses a very rare system of notation, known as Daseian notation. This notation has a number of figures which are rotated ninety degrees to represent different pitches. A critical edition of the treatises was published in 1981, and an English translation by Raymond Erickson in 1995.