Оңтүстік Африкадағы білім беру жүйесінің шолуы

Кіріспе

Оңтүстік Африкадағы білім берудің жалпы шолуы

3 миллиард
| бюджет жылы = 2022
| негізгі тілдер = Оңтүстік Африка тілдері, ағылшын тілі
| жүйе түрі = мемлекеттік, жеке
| орнатылған шаралар = қазіргі жүйе
| орнатылған күндер =
| сауаттылық жылы = 2007
| жалпы сауаттылық = 88.72%
| сауатты ерлер = 90.72% 2019 жылғы The World Factbook Central Intelligence Agency мәліметтері бойынша, Оңтүстік Африкадағы 15 жастан асқан халықтың 95% сауатты және оқи алады. DBE департаменті мемлекеттік мектептермен, жекеменшік мектептермен (департамент тәуелсіз мектептер деп те атайды), ерте балалық шақ дамуы (ЭБШ) орталықтарымен және ерекше қажеттіліктері бар мектептермен айналысады. Мемлекеттік және жекеменшік мектептер жиынтығында қалыпты мектептер деп аталады, олар Оңтүстік Африкадағы мектептердің шамамен 97% құрайды. Көптеген елдерден айырмашылығы, көптеген мемлекеттік мектептер оқу ақысын (ақылы деп аталады) қабылдайды. 2007 жылы шектеулі негізде ақысыз мектептер енгізілді. DHET департаменті техникалық және кәсіптік білім беру және оқыту (ТКБО) колледждерімен (бұрынғы қосымша білім беру және оқыту колледждері), ересектерге арналған негізгі білім беру және оқыту (ЕНБО) орталықтарымен және жоғары білім беру (ЖББ) мекемелерімен айналысады. Оңтүстік Африканың тоғыз провинциясының әрқайсысында ұлттық департаменттің саясатын іске асыруға және жергілікті мәселелерді шешуге жауапты білім беру департаменттері бар. 2010 жылы негізгі білім беру жүйесінде 12 644 208 оқушы, 30 586 мектеп және 439 394 мұғалім болды. 2009 жылы жоғары білім беру және оқыту жүйесінде ЖББ мекемелерінде 837 779 студент, мемлекеттік бақылаудағы ТКБО мекемелерінде 420 475 студент және мемлекеттік бақылаудағы ЕНБО орталықтарында 297 900 студент оқыды. 2013 жылы Оңтүстік Африка үкіметі білім беруге ұлттық бюджеттің 21% -ын жұмсады. Білім беру бюджетінің 10% жоғары білім беруге бөлінеді. Адам құқықтарын өлшеу бастамасы (АҚМБ) Оңтүстік Африка елдің табыс деңгейіне сәйкес білім алу құқығын 57.1% ғана орындап отырғанын анықтады. АҚМБ білім алу құқығын бастауыш және орта білім алу құқығын қарастыру арқылы жіктейді. Оңтүстік Африканың табыс деңгейін ескере отырып, ел бастауыш білім беру үшін өзінің ресурстарына (табысына) негізделген мүмкіндігінің 70.8% -ына және орта білім беру үшін 80.9% -ға жетеді, бірақ білім сапасы үшін жалпы алғанда 19.6% -ға жетеді. Сондай-ақ, 1-9 сыныптар және қосымша білім беру және оқыту (ТКБО), 10-12 сыныптарды және жоғары білімнен тыс кәсіптік білім беру мекемелерін қамтиды. GET кезеңі негізгі кезеңге (R - 3 сыныптар), аралық кезеңге (4 - 6 сыныптар) және аға кезеңге (7 - 9 сыныптар) бөлінеді. Халықаралық деңгейде негізгі және аралық кезеңдер бастауыш білім беруге сәйкес келеді, ал аға кезең төменгі орта білім беруге сәйкес келеді. Алайда, Оңтүстік Африкадағы көптеген қалыпты мектептердің әкімшілік құрылымы кезеңдерге сәйкес келмейді. Тарихи себептерге байланысты, көптеген мектептер "бастауыш" мектептер (R сыныбы және 1-7 сыныптар) немесе "орта" мектептер, сондай-ақ жоғары мектептер (8-12 сыныптар) болып бөлінеді. + Бастауыш және орта білім деңгейлері Жасы Бастауыш деңгейі Фаза 5-6 Бастауыш деңгейі R 6-7 Бастауыш деңгейі 1 7-8 Бастауыш деңгейі 2 8-9 Бастауыш деңгейі 3 Ортаңғы деңгей 9-10 Бастауыш деңгейі 4 10-11 Бастауыш деңгейі 5 11-12 Бастауыш деңгейі 6 Жоғары деңгей (Жоғарғы орта) 12-13 Бастауыш деңгейі 7 13-14 Бастауыш деңгейі 8 14-15 Бастауыш деңгейі 9 Қосымша білім беру және оқыту кезеңі (Жоғарғы орта) 15-16 Бастауыш деңгейі 10 16-17 Бастауыш деңгейі 11 17-18 Бастауыш деңгейі 12 (Матрука)

3 billion
| budget year = 2022
| primary languages = South African Languages English
| system type = Public, Private
| established events = Current system
| established dates =
| literacy year = 2007
| literacy total = 88.72%
| literacy men = 90.72% According to The World Factbook Central Intelligence Agency as of 2019, 95% of the population aged from 15 and over can read and write in South Africa were respectively literate. The DBE department deals with public schools, private schools (also referred to by the department as independent schools), early childhood development (ECD) centres, and special needs schools. The public schools and private schools are collectively known as ordinary schools, which are roughly 97% of schools in South Africa. Unlike in most countries, many public schools charge tuition (referred to as fees). No fee schools were introduced on a limited basis in 2007. The DHET department deals with further education and training (FET) colleges now known as Technical and Vocational Education and Training (TVET) colleges, adult basic education and training (ABET) centres, and higher education (HE) institutions. The nine provinces of South Africa also have their own education departments that are responsible for implementing the policies of the national department and dealing with local issues. In 2010, the basic education system comprised 12,644,208 learners, 30,586 schools, and 439,394 teachers. In 2009, the higher education and training system comprised 837,779 students in HE institutions, 420,475 students in state controlled FET institutions and 297,900 in state controlled ABET centres. In 2013, the South African government spent 21% of the national budget on education. Some 10% of the education budget is for higher education. The Human Rights Measurement Initiative (HRMI) finds that South Africa is fulfilling only 57.1% of what it should be fulfilling for the right to education based on the country's level of income. HRMI breaks down the right to education by looking at the rights to both primary education and secondary education. While taking into consideration South Africa's income level, the nation is achieving 70.8% of what should be possible based on its resources (income) for primary education and 80.9% for secondary education, but 19.6% in general for education quality.) plus Grades 1 to 9, and Further Education and Training (FET), which includes Grades 10 to 12 as well as non higher education vocational training facilities. The GET band is subdivided further into "phases" called the Foundation Phase (Grades R to 3), the Intermediate Phase (Grades 4 to 6), and the Senior Phase (Grades 7 to 9). On an international level, the Foundation and Intermediate phases correspond to elementary education, while the Senior Phase corresponds to lower secondary education. The administrative structure of most ordinary schools in South Africa do not reflect the division of bands and phases, however. For historical reasons, most schools are either "primary" schools (grade R plus grades 1 to 7) or "secondary" schools, also known as high schools (grades 8 to 12). + Primary and secondary educational levels Ages Grade Level Foundation Phase 5–6 Grade R 6–7 Grade 1 7–8 Grade 2 8–9 Grade 3 Intermediate Phase 9–10 Grade 4 10–11 Grade 5 11–12 Grade 6 Senior Phase (Lower secondary) 12–13 Grade 7 13–14 Grade 8 14–15 Grade 9 Further Education and Training Phase (Upper Secondary) 15–16 Grade 10 16–17 Grade 11 17–18 Grade 12 (Matric)

Факультативтік дәрежелер

Кейбір үй білім беру орталықтары мен жеке мектептер 12-сыныпты бітіргеннен кейін қосымша бір жыл оқу мүмкіндігін ұсынады, оны кейде 13-сынып немесе "пост-матрик" деп атайды. Оңтүстік Африканың мемлекеттік мектеп жүйесінде 13-сынып жоқ, бірақ ол Оңтүстік Африкадағы жеке мектептерде кейде оқылатын Оңтүстік Африкадан тыс білім беру бағдарламаларының бір бөлігін құрайды. DBE-нің бастауыш кезеңі "қабылдау" класы деп аталатын R сыныбын қамтиды. R сыныбына қатысу міндетті, бірақ барлық бастауыш мектептерде R сыныбы ашылмайды. R сыныбын мектепке дейінгі білім беру орталықтарында да оқуға болады. Мектепке дейінгі орталықтарда 00 және 000 сыныптары да болады (бірақ 000 және 00 белгілемелері әлі де барлық жерде қолданылмайды). R сыныбы кейде 0 сынып деп аталады ("нольдық сынып" деп айтылады), әсіресе бұрынғы ақ мектептерде, онда мұндай атау бұрын кеңінен қолданылған.

Оқушылар саны

DBE-ның 2010 жылғы статистикалық есебіне сәйкес (2012 жылы жарияланған), орташа есеппен әр мұғалімге 30 оқушы, әр мектепке 480 оқушы және әр мектепке 16 мұғалім шақтандырылған. Оқушылар мен мұғалімдердің арақатынасы барлық провинцияларда шамамен бірдей, бірақ оқушылар мен мектептердің арақатынасы провинциялар бойынша өзгеше. Мысалы, Гаутенг провинциясында әр мектепте 800 оқушы және 28 мұғалім болса, Шығыс Кейп провинциясында бір мектепте 350 оқушы және 12 мұғалім бар. 2013 жылғы жаңартылған статистика (2015 жылы жарияланған) қолжетімді.

Мектепке түсетін табыс пен шығыстар

Оңтүстік Африкадағы мектептер операциялық шығындары үшін, мысалы, аумақты күтіп ұстау, әкімшілік шығындар, жалақы, кітаптар мен оқу материалдары, сондай-ақ сыртқы іс-шаралар үшін үкіметтен грант алады. Көптеген мектептер үкіметтік грантты ата-аналар төлейтін оқу ақысы, қайырымдылық шаралары және сыйлықтар сияқты басқа да табыс көздерімен толықтырады. Әдетте, жоғары оқу ақысы кедей балалардың жақсы мектептерге баруына бөгет жасайды. Мектеп белгілейтін оқу ақысының мөлшеріне ешқандай шектеу қойылмайды. Ата-аналар оқу ақысын толық немесе жартылай төмендету үшін мектепке өтініш бере алады. Көптеген жақсы мектептер шағын санындағы оқушыларға (мысалы, ата-аналары түлектер болған жағдайда) қаржылық көмек көрсетеді, бірақ бұл заңмен міндеттелмейді.

Кедейлік және оқу ақысы

Мектептер мектептің тікелей жанында тұратын балаларды қабылдаудан бас тартпайды. Мектептер балалардың кіруіне немесе ата-аналары мектеп төлемдерін төлемеген жағдайда олардың үлгерім парақтарын беруден бас тартуға құқықсыз, бірақ мектептер ата-аналарды төлемді төлемегені үшін сотқа шақыруға құқылы. 1996 жылдан бері ата-анасы өте кедей балалар кейбір немесе барлық мектеп төлемдерін төлеуден заң бойынша босатылады. 1998 жылдан бастап есептеу формуласы былай: Егер ата-ананың жылдық кірісі жылдық оқу төлемінің он есесінен кем болса, бала заң бойынша босатылады. Егер кіріс оқу төлемінің он есесінен артық, бірақ отыз есесінен кем болса, балаға оқу төлемін жеңілдету құқығы беріледі. Іс жүзінде, бұл ережелер тек өте кедей отбасыларға көмектеседі, жұмысшы және орта тапқа жататын отбасыларға емес. Жетім балалар және ата-аналары кедейлікпен байланысты әлеуметтік төлемдер алатын балалар да оқу төлемін төлеуден босатылады.

Жоғары білім беру және оқыту жүйесі

Университетке түсу үшін "Матрикуляциялық мақұлдама" қажет, бірақ кейбір университеттер өздерінің қосымша академиялық талаптарын қояды. Оңтүстік Африка жоғары білім беру саласы дамыған, елдің университеттерінде, колледждерінде және технологиялық университеттерінде миллионнан астам студент оқып жатыр. Барлық университеттер автономды, үкіметке емес, өз кеңестеріне есеп береді. Елдегі жоғары білім беруді басқарудың Ұлттық біліктілік аясы (NQF) жүйесін Оңтүстік Африка біліктілік органы басқарады. Бітірушілердің жұмыссыздығы мен толық емес жұмыспен қамтылуы мәселесі жалғасуда, себебі көптеген студенттер гуманитарлық, өнер және әлеуметтік ғылымдарға түсуді жалғастырады. Білім беру, денсаулық сақтау, бизнес, STEM пәндері және шеберлік кәсіптері сияқты қажетті мамандықтарды таңдауға студенттердің өте аз бөлігі дайын.

Университеттер мен техникондарды қайта құру

1959 жылғы Университеттерді кеңейту заңы түрлі нәсілдер үшін жеке-жеке университеттер құруға мүмкіндік берді. Бұған қоса, тәуелсіз мемлекеттерге өз университеттері берілді. Тәуелсіз мемлекеттердің қайта біріктірілуінен кейін Оңтүстік Африкада 36 университет және техникум болды, олар көбінесе бір-біріне жақын орналасып, бірдей оқу бағдарламаларын ұсынды. 1994 жылы үкімет университеттер мен техникумдарды біріктіру және қосылу арқылы қайта құруға кірісті. Бұл 2005 жылдың қаңтарына дейін аяқталды. Бұрынғы 36 оқу орнынан 22 жаңа институт құрылды. Он университет жаңа атаулар алды.

1652 жылдан 1900 жылға дейін

Оңтүстік Африкадағы ең алғашқы еуропалық мектептер XVII ғасырдың соңында Голландиялық Кейп колониясында голландиялық реформатор шіркеуінің ақсақалдарымен құрылды. Бұл мектептер шіркеуде нақтылау үшін қажет болған діни білім беруге бағытталған еді. Ауылдық жерлерде сауаттылық пен математиканың негізгі дағдыларын үйрету үшін көшпелі ұстаздар (мейстерлер) жұмыс істеді. 1799 жылдан кейін, Лондон миссионерлік қоғамының алғашқы мүшелері Кейп колониясына келгеннен кейін, британдық миссионерлік мектептер көбейді. Тезірек тіл білім беруде маңызды мәселеге айналды. 1827 жылға қарай Британдық Кейп колониясының ауылдық аймақтарында кемінде екі ондаған ағылшын тіліндегі мектеп жұмыс істеді, бірақ олардың болуы голланд тілінде сөйлейтін қауымдастықтың кейбір мүшелерінің наразылығын тудырды. Олар ағылшын тілі мен оқу бағдарламасын ауылдық өмірге және олардың құндылықтарына қатысы жоқ деп есептеді. ХІХ ғасыр бойы голландиялық шаруалар ағылшын тілі мен ағылшын құндылықтарын таратуға бағытталған мемлекеттік саясатқа қарсылық көрсетті және көптегендер балаларына үйде немесе шіркеуде білім берді. 1953 жылғы Банту білім беру туралы заңның (No. 47) қабылдануымен үкімет діни жоғары мектептерге бақылауды күшейтіп, барлық қаржылық көмекті тоқтатты. Бұл көптеген шіркеулерді өз мектептерін үкіметке сатуға немесе толығымен жабуға мәжбүр етті. Оңтүстік Африка үкіметі «Христиандық ұлттық білім беру» (CNE) деп аталатын білім беру жүйесін енгізді. Бұл жүйенің негізінде адамның әлеуметтік жауапкершілігі мен саяси мүмкіндіктері оның этникалық тегімен анықталады. CNE нәсілдік кемсітушілік принциптерін қолдағанмен, мәдени алуан түрлілікті оқытуды және бастауыш мектептің алғашқы жылдарында ана тілінде оқытуды насихаттады. Үкімет әр ауданның ата-аналары сайлаған мектеп басқармаларына басқаруды қатты бақылауға берді. Бұл қаулы бойынша физика және практикалық пәндер ағылшын тілінде, математика және әлеуметтік ғылымдар пәндері африкаанс тілінде, ал музыка мен мәдени пәндер оқушының ана тілінде оқытылатын болды. Министрдің айтуынша, бұл жарлықтың мақсаты – қара нәсілді адамдардың ағылшын және африкаанс тілдерінде сөйлейтін ақ нәсілді адамдармен тиімді қарым-қатынас жасай алуын қамтамасыз ету еді. Бұл жарлық оқушылар мен мұғалімдердің көңілін қалдырды, әсіресе Йоханнесбургтің Соуэто қалашығы сияқты қалаларда, онда ешкім африкаанс тілінде сөйлемейтін еді. Білім берудегі тілге қатысты шиеленіс 1976 жылғы 16 маусымда зорлық-зомбылыққа ұласты, сонда студенттер Соуэтода, кейіннен елдің басқа қалаларында көшелерге шықты. Бұл оқиға «Соуэто көтерілісі» деп танылды, онда студенттер мен олардың жақтастары өз ана тілінде оқытуды талап етті. Сол күні полицияның араласуы салдарынан көптеген адам қаза тауып, жарақат алды. Олар шейіттер ретінде еске алынады. Мектептер қиратылды, мұғалімдер сабақ бере алмай, оқушылар мектепке бара алмай қалды.

The earliest European schools in South Africa were established in the Dutch Cape Colony in the late seventeenth century by Dutch Reformed Church elders committed to biblical instruction, which was necessary for church confirmation. In rural areas, itinerant teachers (meesters) taught basic literacy and math skills. British mission schools proliferated after 1799, when the first members of the London Missionary Society arrived in the Cape Colony. Language soon became a sensitive issue in education. At least two dozen English language schools operated in rural areas of the British Cape Colony by 1827, but their presence rankled among some members of the Dutch speaking community, who considered the English language and curriculum irrelevant to rural life and their values. Throughout the nineteenth century, Dutch farmers resisted government policies aimed at the spread of the English language and British values, and many educated their children at home or in the churches. Following the Bantu Education Act (No. 47) of 1953 the government tightened its control over religious high schools by eliminating almost all financial aid, forcing many churches to sell their schools to the government or close them entirely. The South African government implemented an education system called Christian National Education (CNE). The basis of this system is that a person's social responsibilities and political opportunities are defined by that person's ethnic identity. Although CNE advanced principles of racial inferiority, it promoted teaching of cultural diversity and enforced mother tongue instruction in the first years of primary school. The government gave strong management control to the school boards, who were elected by the parents in each district. In this decree, physical science and practical subjects would be taught in English, mathematics and social science subjects would be taught in Afrikaans, and music and cultural subjects would be taught in the learner's native language. The Minister said that the reason for this decree was to ensure that black people can communicate effectively with English and Afrikaans speaking white people. This decree was unpopular with learners and teachers alike, particularly in towns like the Johannesburg township of Soweto, where practically no one spoke Afrikaans. Tensions over language in education erupted into violence on 16 June 1976, when students took to the streets in Soweto and eventually in other towns and cities in the country. This is known as the Soweto Uprising, when students and those able to take a stand demanded to be taught in their mother tongue. Many were killed and injured that day due to police intervention. They are remembered as martyrs. Schools were vandalized and teachers left unable to teach and students were unable to come to school.

1984 жылдан 1990 жылға дейін

Жалпы істер жөніндегі ұлттық саясат туралы заң (No. 76) 1984 жылы қара нәсілділер білімінде кейбір жақсартулар жасады, бірақ Банту білім беру жүйесінде қабылданған жалпы бөліну саясатын сақтап қалды. Білім және оқыту департаменті бантустандық емес аймақтардағы қара нәсілділер біліміне жауапты болды. Үш палаталы парламенттің әр палатасы – ақ, түсті және үндістер үшін – әрбір нәсілдік топқа арналған білім беру бөліміне ие болды. Он «отанның» әрқайсысының өз білім беру департаменті болды. Бұған қоса, бірнеше басқа мемлекеттік ведомстволар білім берудің жекелеген салаларын басқарды. Апартеидтен кейінгі үкімет «Model C» нысанын жойғанмен, 2013 жылға дейін бұл термин бұрынғы ақ нәсілділерге арналған мемлекеттік мектептерді сипаттау үшін жиі қолданылып келді.

1994 жылдан 2022 жылға дейін

Апартеид тұсында Оңтүстік Африкада әртүрлі оқу бағдарламаларын ұстанған және білім беру сапасының әртүрлі деңгейлерін ұсынған сегіз білім беру департаменті болды. Оларға түрлі-түсті, үнді және қара нәсілділерге арналған жалпыұлттық департаменттер, тәуелсіз мектептерге арналған департамент және бұрынғы төрт провинцияның әрқайсысындағы ақ нәсілділерге арналған провинциялық департаменттер кірді. 1994 жылы Оңтүстік Африка құрамына қайта енген кейбір бантустанның да өз білім беру департаменттері болды. Уақытша Конституцияға сәйкес, Мандела үкіметі осы департаменттерді, сондай-ақ жоғары білім беру департаменттерін қайта құрылымдап, жауапкершілікті тоғыз жаңадан құрылған провинциялық білім беру департаменттері мен бір ұлттық білім беру департаменті арасында бөліп берді. Сонымен қатар, білім беру жүйесін реформалауға кірісіп, алдымен нәсілдік тұрғыдан ұятты және ескірген мазмұнды жойып, содан кейін мектептерде үздіксіз бағалау жүйесін енгізді. 1996 жылғы Оңтүстік Африка мектептері туралы заңы "мектептерді ұйымдастыру, басқару және қаржыландырудың бірыңғай жүйесін қамтамасыз ету" мақсатымен қабылданды.

1997 жылдан 2005 жылға дейін

1997 жылы үкімет "нәтижеге негізделген білім беру" (OBE) қағидаларында құрылатын "Оқу бағдарламасы 2005" деп аталатын жаңа білім беру жүйесін бастады. 2006 жылға қарай OBE әлеуметтік тәжірибе ретінде сәтсіздікке ұшырағаны анық болды, және ол жасырын түрде тоқтатылды.

2006 жылдан бастап

Оңтүстік Африканың 11 ресми тілі бар, және мектеп білімінің бірінші жылы барлық осы ана тілдерінде жүзеге асырылады. 2009 жылға дейін ағылшын тілін білмейтін оқушыларға арналған мектептерде ағылшын тілі тек 3-сыныптан бастап пән ретінде оқытылатын, ал барлық пәндер 4-сыныптан бастап ағылшын тілінде оқытылатын (африкаанс тіліндегі мектептерден басқа). 2009 жылдан бері барлық мектептерде ағылшын тілі 1-сыныптан бастап пән ретінде оқытылады, ал барлық пәндер 4-сыныптан бастап ағылшын тілінде оқытылады. Африкаанс тілінде оқытатын мектептер ерекше жағдай, себебі барлық пәндер (басқа тілдерден өзге) африкаанс тілінде оқытылады. 2019 жылдың желтоқсан айында Оңтүстік Африка Жоғарғы Сотының Шығыс Кейп бөлімшесі, туу туралы куәлігі жоқ балалардың Оңтүстік Африкада негізгі білім алуына тыйым салуға қарсы шешім шығарды. Сот шешімінде былай делінген: "Бұл баланың жекелігін, дағдыларын, зиялы және денелік қабілеттерін толыққанды дамытуға бағытталған маңызды әлеуметтік-экономикалық құқық" және "Негізгі білім беру баланың өмір бойы білім алуы мен жұмыс мүмкіндіктеріне негіз салады".

COVID-ке дейінгі Оңтүстік Африка білім беруінде ақпараттық-коммуникациялық технологияны (АКТ) қолдану

АҚТ – бұл адамдарға деректерге, ақпаратқа және білімге қол жеткізуге, талдау жасауға, құруға, алмасуға және пайдалануға мүмкіндік беретін компьютерлер, бағдарламалық қамтамасыз ету, желілер, спутниктік байланыстар және осыған байланысты жүйелердің қысқаша белгісі ретінде анықталады, бұл мүмкіндіктер бұрын көзге елестете алмайтын еді. Әлемнің көптеген елдері сияқты, Оңтүстік Африка да білім беру жүйесіне ақпараттық-коммуникациялық технологияларды (АҚТ) енгізуге ұмтылды. Дегенмен, Оңтүстік Африка дамушы ел болғандықтан, білім беру технологияларын қабылдау мен іске асыруда кедергілер бар, оларға планшеттер мен компьютерлер сияқты ресурстардың жетіспеуі, интернет инфрақұрылымының нашар дамығандығы және жеке құрылғыларға қол жеткізудегі "баюлылар" мен "жетімсіреулер" арасындағы үлкен айырмашылық жатады, оларды білім алу үшін пайдалануға болады. Бұл бөлім COVID-19 пандемиясына дейін Оңтүстік Африкада АҚТ қолданылуын қарастырады.

Оңтүстік Африка білім беру жүйесінде АКТ қолдану тарихы

ІКТ қолданудың алғашқы жылдары 1996-2000 жылдар аралығында болды. Осы кезеңде Оңтүстік Африканың бірқатар жоғары білім орындары компьютерлерді пайдалана бастады және көптеген мекемелер компьютерлік зертханалар құрды. Осы уақытта компьютерлерді көбінесе қызметкерлер қолданды, бірақ кейбір мекемелер оқушылар үшін компьютерлік білім беруді немесе компьютерлік көмекпен оқытуды да енгізді. Оқудың осы түрі мінез-құлық философиясын көрсетеді және жаттығулар мен тәжірибеге баса назар аударды. Мектептерде ІКТ пайдалануға қосымша кедергілер де болды. Олардың бірі – ІКТ-ны жақсы меңгерген және онымен жұмыс істеуге дайын мұғалімдердің жетіспеушілігі. 2020 жылдың 26 наурызында Оңтүстік Африка карантин енгізіп, мектептерді қашықтықтан оқытуға көшіруді талап етті. Дәстүрлі бетпе-бет сабақтарды толығымен онлайн немесе цифрлық форматқа ауыстыру бұрынғы мұғалімдерге бағытталған процесті оқушылардың ата-аналары мен технологиялардың үлесіне берді. Мхланга мен Молои 2020 жылы Лимпопо облысының жеті мектебінде (өткен жылғы 9-дан кем, ал жалпы ел бойынша 18 мектептің ішінде) Ұлттық аға сертификат емтихандарында 0% өту көрсеткіші тіркелді. Осы жағымсыз нәтижеге мұғалімдердің бейілсіздігі, мектептердің таверналарға жақын орналасуы, басқару органдарының әрекетсіздігі және апартеид мұрасы себеп болды. Мектептік оқу бағдарламалары мен емтихандардың құрылымы инновациялардың немесе 4-індустриялық революция экономикасының талаптарына жауап бермейтін, ескірген үлгіге сәйкес келеді деп сынға алынды, сондай-ақ жұмыс табу, сыни тұрғысынан ойлау немесе жаңа зерттеулер жүргізу сияқты нақты өмірлік мәселелерді шешпейді.

Зорлық-зомбылық

Оңтүстік Африка Адам құқықтары жөніндегі комиссиясы сұхбат алған балалардың 40%-ы мектепте қылмыс құрбаны болғанын анықтады. Оңтүстік Африкадағы балаларға жасалған жыныстық шабуылдардың бестен бірінен астамы мектептерде болған. Мектептердегі қару-жарақ, оның ішінде тапанша қолданылатын бандалық төбелес те соңғы жылдары, әсіресе Батыс Кейп провинциясының Кейптаун қаласында кең таралды. Білім министрлігі мен Әділет және қылмыстың алдын алу орталығы Оңтүстік Африка мектептеріндегі зорлық-зомбылықтың таралуын тоқтату мақсатында "Хлайсека" бағдарламасын іске қосты.