Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леон патшасы (шамамен 932–966)
King of León (c.932–966)
Санчо I Леон, «Санчо Толы» деген лақап атымен белгілі (шамамен 932 – 19 желтоқсан 966) екі рет Леон патшасы болды. 958 жылы оның орнына Ордоньо IV келді, ал ол қайтыс болғаннан кейін ұлы Рамиро таққа отырды.
Sancho I of León, nicknamed Sancho the Fat (c. 932 – 19 December 966) was a king of León twice. He was succeeded in 958 by Ordoño IV and, on his death, by his son Ramiro.
Билік
Ол Леон патшасы Рамиро II мен оның екінші әйелі, Памплона патшасы Уррака Санчестің ұлы болды. Ол Памплонаның Санчо I мен Тода Азнарездің немересі болды. 951 жылы Рамиро II-ге оның ұлы Ордоньо III мұрагерлік құқығымен билік етті. Басында жас Санчо ағасымен таққа таласты. 956 жылы Ордоньо қайтыс болғаннан кейін ол бос қалған тақты алды, Санчоға ақсүйектердің бір бөлігі, оның әжесі және Кастилия графы Фернан Гонсалес (Ордоньоның қайын інісі) қолдау көрсетті. Ордоньо Леон қабырғаларының жанында көтерілісшілерді жеңді. Алайда екі жылдан кейін оны Кастилияның Фернан Гонсалес бастаған ақсүйектер оның тым семіздігіне байланысты биліктен қуғынға салды. Оның орнына 958 жылдан 960 жылға дейін Ордоньо Зұлым билік етті. Санчо, марқұм Ордоньо кордовандықтармен келіскен бейбітшілікті сақтаудан бас тартты, олар 957 жылы оған қарсы әскер жіберді, сол шайқаста жеңіліске ұшырады, бұл оқиға оның беделін түсіріп, құлатуға себеп болды. Сондықтан ол бірінші кезекте әжесі Тодаға барып, тағын қайтару үшін көмек сұрады. Королева Тода, Санчо I және оның әйелі Тереза Ансурез 958 жылы Кордоваға сапар шекті. Бұл Кордова халифатының халифасы Абдерраман III-мен келісімге қол қоюға әкелді, Леон тағын қайтаруға көмектесу үшін, Дуэро өзенінің жағасындағы бір бөлік жерді беру шартымен. Андалустағы жер аударылуы кезінде, Дозидің сөзінше, Санчо сот дәрігері Хасдай ибн Шапруттың емдеуімен, қырық күн бойы тек дәрі-дәрмек қабылдауға рұқсат бермеу арқылы денесінің бір бөлігін азайтуға қол жеткізді. Санчо маврлармен келісім жасады және Леондықтар мен Наваррлық ақсүйектердің көмегімен, жасалған келісімге сәйкес, мұсылман Памплон әскері 959 жылдың көктемінде Замораны, ал 960 жылдың екінші жартысында Леонды басып алды және Санчо I-ді патша ретінде қайта орнатты. Ордоньо IV Астурияға қашып кетті. Патша Абдерраман III-мен жасаған келісімін ұмытуға көп уақыт кетпеді, ол содан кейін Ордоньо IV-ті қолдауға келді, бірақ бұл жолы олардың қақтығысы оның жерлеріне жасалған бірнеше жазалау шабуылдарымен шектелді.
He was the son of Ramiro II of León and his second wife queen Urraca Sánchez of Pamplona. He was a grandson of Sancho I of Pamplona and Toda Aznárez. Ramiro II was succeeded by his son Ordoño III in 951. At first, the younger Sancho disputed the throne with his elder brother. Upon Ordoño's death in 956, he took the vacant throne, Sancho had the support of part of the nobility, his grandmother and the Count of Castile, Fernán González (Ordoño's brother in law). Ordoño defeated the rebels beside the walls of León. However, only two years later, he was deposed by the nobles led by Fernán González of Castile because of his extreme obesity. He was replaced by Ordoño the Wicked from 958 to 960. Sancho had refused to respect the peace that the late Ordoño had agreed with the Cordovans, who sent an army against him that defeated him in 957, an event that increased his discredit and favoured his overthrow. So, he first went to his grandmother Toda of Pamplona and asked for aid in recovering his throne. Queen Toda, Sancho I and his wife Teresa Ansúrez travelled to Córdoba in 958 This led to a deal being signed with the Caliph of the Caliphate of Córdoba, Abderramán III, to help to recover the throne of León in exchange for some territory on the banks of the Duero. During his exile in Andalus, according to Dozy, Sancho managed to shed at least some portion of his girth under the treatment of court doctor Hasdai ibn Shaprut by not allowing him to take more than infusions for forty days. Sancho concluded a treaty with the Moors and, with the help of the Leonese and Navarrese noblesse, and in accordance with the signed pact, a Muslim Pamplonian army took Zamora in the spring of 959 and León in the second half of 960 and restored Sancho I as king. Ordoño IV fled to Asturias. The king did not take long to forget his agreement with Abderramán III, who then came to support Ordoño IV, although this time, their confrontation did not go beyond a few punitive raids on his lands.
Кейінгі билік
Оның билігінің соңғы жылдары Кастилия және Галисия ақсүйектерінің тәуелсіздігінің артуымен сипатталды. 966 жылы Санчо Леон қаласында Сан-Пелайо монастырын құрды, ол Кордовалық шейіт Сан-Пелайоның құрметіне арналды, оның қабір қалдықтары патша Леон патшалығының астанасына көшірілді, бірақ кейін Овьедоға жеткізілді. Сан-Исидоро-де-Леон патшаларының мазарларының жанында орналасқан бұл монастырь Сан-Сальвадор-де-Палат-де-Рей монастырын патшалық резиденциясы ретінде алмастырды және "сол инфантазгоның" бас ортасы болды, яғни Сан-Пелайо инфантадосы, онда тәжім етіп кіретін ханшайымдар мен жесір патшайымдар уақыт өткізді. Бірнеше жыл өткен соң, 1148 жылы монастырь Карбахаль-де-ла-Легуаға көшірілді және содан бері ол Санта-Мария-де-Карбахаль монастыры деп аталады, ал онда тұратын бенедикт қыздары "Карбахалалықтар" деп белгілі болды. Ол 966 жылы уланды және одан кейін қайтыс болды, оған 35 жасқа толмаған еді. Сампироның жылнамасына сәйкес, Галисиядағы Кастрело-де-Миньо монастырында бүлікші граф Гонсало Менендес оған улы алма берді: Gundisaluus, qui dux erat ( ) veneni pocula illi in pomo duxit. Гонсало Менендестің корольді улаған Гонсало граф екендігіне барлық тарихшылар келіспейді, өйткені оның тегі көрсетілмеген және сол кезде Гонсало Муньос (Мониз) есімді тағы бір граф болған. Санчо I-нің орнын ұлы Рамиро III иеленді. Оның әйелі патшайым Тереза Ансурез болды. Оның қайтыс болған күні нақты белгісіз, бірақ ол 15 қарашада, Санчо I соңғы рет айтылған құжатта көрсетілген күні мен 19 желтоқсанда, оның ұлы Рамиро III-нің алғашқы құжатында көрсетілген күні аралығында болған.
The final years of his reign were characterised by the growing independence of the Castilian and Galician nobility. In 966, Sancho founded the monastery of San Pelayo in the city of León, consecrated in honour of the Cordovan martyr San Pelayo whose remains were transferred by the king to the capital of the kingdom of León, although they were later taken to Oviedo. Located next to the pantheon of kings of San Isidoro de León, this monastery replaced that of San Salvador de Palat de Rey as a court monastery and became the "head of the homonymous infantazgo", the infantado de San Pelayo, where the infantas were secluded who took the habit as well as the widowed queens. Years later, in 1148, the monastery moved to Carbajal de la Leguaand since then, it has been known as the monastery of Santa María de Carbajal and the Benedictine nuns who lived there, the "Carbajalas". He was poisoned and subsequently died in 966; he was not yet 35 years old. According to the chronicle of Sampiro, in the Galician monastery of Castrelo de Miño by the rebel count Gonzalo Menéndez, who gave him a poisonous apple: Gundisaluus, qui dux erat ( ) veneni pocula illi in pomo duxit. The identification of Count Gonzalo Menéndez as Count Gonzalo who poisoned the king is not supported by all historians as his patronymic is not indicated and because of the existence of another contemporary count named Gonzalo Muñoz (Moniz). Sancho I was succeeded by his son Ramiro III. His wife was queen Teresa Ansúrez. Although the exact day of his death is not known, it will have occurred between 15 November, the date of the last diploma in which Sancho I appears, and 19 December, the date of the first diploma of his son Ramiro III.
Жерлеу
Ол Кастрело-де-Миньо монастырында жерленді, ал кейін оның дене қалдықтары Леон қаласына көшірілді, онда олар Сан-Сальвадор-де-Палат-дель-Рей шіркеуінде жерленді. Бұл шіркеу, Рамиро II билік құрған кезде оның қызы, инфанта Эльвира Рамирес қанатқа түскім келген монастырьдың бір бөлігі болды, бірақ қазір жоқ. Сол шіркеуде бұрын Санчо I Ірінің әкесі және бауыры Ордоньо III және Рамиро II патшалары жерленген еді. Сан-Сальвадор-де-Палат-дель-Рей шіркеуінде жерленген үш леондық билеушінің дене қалдықтары кейіннен Сан-Исидоро-де-Леон базиликасына көшірілді, онда олар Евангелия жағындағы капеллалардың бірінің бұрышына қойылды, сондай-ақ Альфонсо IV сияқты басқа патшалардың қалдықтары да сол жерде жатыр, бірақ Сан-Исидоро-де-Леон патшаларының пантеонында емес.
He was buried in the monastery of Castrelo de Miño, and later his mortal remains were transferred to the city of León, where they were buried in the church of San Salvador de Palat del Rey. This church was part of a monastery, now disappeared, which was founded during the reign of Ramiro II by his daughter, the Infanta Elvira Ramírez, who wanted to be a nun. In the same church, the kings Ordoño III and Ramiro II, father and brother of Sancho I the Gross, had previously been buried. The mortal remains of the three Leonese sovereigns buried in the church of San Salvador de Palat del Rey were later transferred to the Basilica of San Isidoro de León, where they were placed in the corner of one of the chapels on the Gospel side, where they also lay. the remains of other kings, such as Alfonso IV, and not in the pantheon of kings of San Isidoro de León.