Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-та тұңғыш рет жалпыға таратылған лесбияндық басылым (1956–1972)
First nationally distributed lesbian publication in the US (1956–1972)
The Ladder – АҚШ-та тұңғыш рет жалпыға таратылған лесбияндық басылым. 1956 жылдан 1972 жылға дейін жарық көрген (1971 және 1972 жылдары екі айда бір рет), The Ladder – АҚШ-тағы алғашқы лесбияндық ұйым Daughters of Bilitis (DOB) үшін негізгі ай сайынғы басылым және байланыс құралы болды. Оны ONE, Inc. және Mattachine Society қолдады, DOB олармен достық қарым-қатынас сақтады. Журналдың атауы оның бірінші мұқабасындағы суреттен алынған, ол қарапайым сызықтармен бейнеленген, бұлтқа қарай көтерілетін фигураларды көрсетеді.
The Ladder was the first nationally distributed lesbian publication in the United States. Published from 1956 to 1972 (bimonthly in 1971 and 1972), The Ladder was the primary monthly publication and method of communication for the Daughters of Bilitis (DOB), the first lesbian organization in the US. It was supported by ONE, Inc. and the Mattachine Society, with whom the DOB retained friendly relations. The name of the magazine was derived from the artwork on its first cover, simple line drawings showing figures moving towards a ladder that disappeared into the clouds.
Тарих
Америкадағы алғашқы лесбияндық басылым "Американың ең гей журналы" деген тақырыппен шыққан Vice Versa ақпараттық бюлетені болды. Оны Лос-Анджелесте Эдит Эйд есімді хатшы (Лиза Бен псевдонімін қолданып, "лесбиян" сөзінің анаграммасын пайдаланған) жасап, редакциялаған және 1947 жылдан 1948 жылға дейін аймақта жеке таратылған. The Ladder журналының алғашқы саны 1956 жылдың қазан айында шықты, оны Филис Лион редакциялады. Көптеген авторлар псевдонимдер мен әріптердің бас әріптерін пайдаланды. Лион The Ladder журналын алғашқы бірнеше ай "Энн Фергюсон" деген атпен редакциялады, бірақ оқырмандарын жасырмауға ынталандыру үшін бұл атты тастады. Журналдың алғашқы санының орташа көлемі 20 бет болды, ал әр санының ұзындығы бірінші томның соңына қарай 12 беттен 30 бетке дейін артты. Журналдың әр саны волонтерлер тобымен терілді, мимеограф көшірмесі жасалып, қолмен тігілді. Онда кітаптар туралы рецензиялар, жаңалықтар, өлеңдер, әңгімелер, лесбиян әдебиетінің толық библиографиясы, оқырмандардан келген хаттар және DOB жиналыстарынан хабарламалар жарияланды. 1959 жылы журнал Сан-Франциско мэріне үміткер Рассел Уолденге қарсы сирек кездесетін саяси ұстанымды қабылдады, ол қазіргі мэр Джордж Кристофердің қаланы "сексуалдық ауытқуларға" бейімді жерге айналдырғанын сынаған болатын. Журнал өмірлік мерзімі бойына қоңыр қағазға оралған күйде шығарылды. Бірінші санының 175 данасы басылды, ал DOB мүшелері оларды қызығушылық танытатын барлық әйелдерге, соның ішінде Сан-Франциско телефондық анықтамалығындағы кәсіби әйелдерге және АҚШ-тың басқа да аймандарына жіберді. Көп ұзамай ол ірі қалалардағы газет стендтерінде және ауызша таратылған жарнама арқылы жазылым бойынша қолжетімді болды. 1957 жылдың қазан айына дейін тізімде 400 абонент болды. Журналға алғашқы жауап берген драматург Лоррейн Хансберри 1957 жылдың мамыр айында "L. H. N." деген қолтаңбамен алғыс хат жазып, ескі нөмірлер үшін 2,00 АҚШ долларын ұсынды және "Сіздердің бар екеніңізге қатты қуаныштымын" деп жазды. Лион оның толық хатын жариялады, ол сол санының 30 бетінің екеуін алды. Тарихшы Марсия Галло The Ladder туралы былай деп жазды: "Бастапқы күндерде оның бір данасын тапқан әйелдер үшін The Ladder өмірлік желі болды. Бұл жеке ойлар мен сезімдерді білдірудің, бөлісудің, шалқарынан және әртүрлі күнделікті өмірден байланысудың, оқшаулану мен қорқыныштан құтылудың құралы болды". Галлоның бұл тұжырымы журналда жарияланған хаттармен расталған, бірақ жарияланбаған хаттар журналдың форматы, мақсаты және мазмұны тиімсіз деп сынға алды.
The first lesbian publication in the United States was a newsletter called Vice Versa, subtitled "America's Gayest Magazine". It was created and edited by a secretary named Edith Eyde (using the pseudonym Lisa Ben, an anagram of "lesbian") in Los Angeles, and distributed privately in that area from 1947 to 1948. The first edition of The Ladder appeared in October 1956, edited by Phyllis Lyon, who co founded the Daughters of Bilitis (DOB) in 1955 with Del Martin, both of whom had journalism experience. Many of its contributors used pseudonyms or initials. Lyon edited The Ladder as "Ann Ferguson" for the first few months, but dropped the name as a way of encouraging their readers not to hide. The first issues of the magazine averaged 20 pages with each issue increasing in length from 12 pages to 30 pages by the end of the first volume. A volunteer staff produced each issue on a typewriter, copied by a mimeograph, and hand stapled. It included book reviews, news, poetry, short stories, a running bibliography of lesbian literature, letters from readers, and updates from DOB meetings. In 1959 it took a rare political stance against San Francisco mayoral candidate Russel Wolden who criticized incumbent mayor George Christopher's making the city a haven for "sex deviants." The Ladder was issued in a brown paper covering for the duration of its existence. There were 175 copies of the first issue, and members of the DOB mailed them to every woman they knew who might be interested, including woman professionals in the San Francisco telephone book, and others throughout the United States. It soon became available in newsstands in major cities and by subscription, obtained by word of mouth. By October 1957, there were 400 subscribers on the mailing list. An early respondent to the magazine was playwright Lorraine Hansberry, writing a letter of thanks in May 1957 signed "L. H. N", offering $2.00 US for any back issues, and stating she was "glad as heck that you exist." Lyon published her entire letter, taking up two of the 30 pages of that issue. Historian Marcia Gallo wrote of The Ladder, "For women who came across a copy in the early days, The Ladder was a lifeline. It was a means of expressing and sharing otherwise private thoughts and feelings, of connecting across miles and disparate daily lives, of breaking through isolation and fear." While Gallo's assertion is supported by the publicized letters in the magazine, the letters left unpublished criticized the magazine on format, purpose, and content as ineffective.
Өзгерістер
1963 жылы Барбара Гиттингс «The Ladder» журналын редакциялауды өз қолына алып, оған саяси тұрғыдан жеделдік берді және журнал тақырыбына «Лесбияндық шолу» деген қосымша енгізді. Мұқабадағы сызбалар лесбиянкалардың фотосуреттерімен ауыстырылды, осылайша оларды көбірек көзге ілдіруге мүмкіндік болды. 1964 жылғы мамыр айында мұқабадағы алғашқы фотосуретте аты-жөні көрсетілмеген модель түскен. Өзінің есімін жариялауға рұқсат берген алғашқы әйел Индонезиядан келген, ол өзінің суретін және өзінің қаншалықты оқшауланғанын түсіндіретін хат жіберген. 1966 жылы Гиттингс есіне алды, мұқабаға өздерінің суреті мен атын беруге дайын әйелдердің тізімі қалыптасқан. Журналдың өндіріс сапасының жақсарғаны айқын байқалды, себебі DOB 1963 және 1969 жылдар аралығында «Пенсильвания» деген атпен белгілі бір көзден ай сайын 100 000 долларлық қаржылық көмек алды. Билитис қыздарының алғашқы мүшелерінің бірі Хелен Сандос редакторлық қызметті өз мойнына алып, саяси емес және жеңіл-жақсы көзқарасқа қайта оралды, кейде өзінің мысығының атынан редакторлық мақалалар жазды. Барбара Гриер 1968 жылы редактор болып тағайындалды, бұрын журналға Джин Дэймон, Леннокс Стронг және Верн Нивен сияқты әртүрлі псевдонимдермен үлес қосып келген. Ол кітап сыншысы ретінде ең маңызды үлесін қосты, ал редактор болғаннан кейін оны кәсіби деңгейге көтеруге тырысты. Гриер басқаруындағы екінші нөмір 48 беттен тұрды. «The Ladder» журналының бас кеңсесі Сан-Францискода орналасқан болса да, Гриер журналды Канзас-Ситиден қашықтан басқарды. Ол феминистік мәселелерге көбірек назар аудару үшін мұқабадан «лесбиянка» деген сөзді алып тастау арқылы жазылым бағасын үш есеге арттырды.
In 1963 Barbara Gittings took over editing The Ladder, giving it a more politically urgent stance and adding "A Lesbian Review" under the title of the magazine. The line drawings on the cover were replaced with photographs of lesbians, to make them more visible. The first woman who appeared in a photograph on the cover in May 1964 was an unnamed model. The first woman who allowed her name to be printed was from Indonesia who had sent her picture and a letter explaining how isolated she was. By 1966, Gittings remembered, there was a list of women who were willing to lend their photo and their name to the cover. The improvement of the production quality in the magazine was evident due in large part to a monthly donation of $100,000 the DOB received from a source they knew only as "Pennsylvania" that was spread out between 1963 and 1969. One of the earliest members of the Daughters of Bilitis, Helen Sandoz, took over the editorship, returning to a more apolitical and lighthearted stance, sometimes writing her editorials as her cat. Barbara Grier took over as editor in 1968, having previously contributed to the magazine under a variety of pseudonyms that included Gene Damon, Lennox Strong, and Vern Niven. She made her most significant contribution as a book reviewer, and when she became the editor sought to make it more professional. It received a smoother layout with more material—the second issue under Grier was 48 pages. Although the headquarters for The Ladder was in San Francisco, Grier ran the magazine long distance from Kansas City. She tripled the subscription rate by removing "lesbian" from the cover to address more feminist issues.
Варианттың білім беруі
Бастапқыда The Ladder оқшауланған әйелдерге эсселер мен редакциялық мақалаларда өздері жалғыз емес екенін жеткізіп, қолдау көрсетуге тырысты. Сонымен қатар, әйелдерді құқықтық мәселелер туралы біліммен қамтамасыз етуді көздеді – 1950-ші жылдары гейлер жиі тұтқындалатын барларға әлеуметтік балама ретінде Билитис қыздары әйелдерге қызмет етуге дайын болды. Мақалалар көбінесе тарихтағы белгілі лесбиянкалар мен бисексуал әйелдер туралы очерктерді қамтыды, мысалы, Радклиф Холл, Королева Кристина және Рене Вивьен. Адвокаттар, психиатрлар мен дәрігерлердің мақалалары жиі кездесетін, сондай-ақ "әдеттен тыс" бала тәрбиесі туралы кеңестер де берілді. Марион Циммер Брэдли өзінің лесбиян екенін білгеннен кейін некеде қалуға бола ма, жоқ па деген кеңес ұсынды. 1959 жылы "The Ladder" журналы Билитис қыздары ұйымдастырған панельдік талқылау туралы хабарлады, онда неке гомосексуализмді емдей ала ма деген мәселе талқыланды. Психотерапевтердің барлығы олай емес деді, ал бірі гомосексуализмді емдеуге болмайды, себебі ол ауру емес екенін айтты, тіпті оны емдеудің қажеті де жоқ екенін қосты. 1957 жылы бір психотерапевт лесбиянкалардың ер адамдардан қорқуының себебін анықтау туралы пікірін білдірді: "Жеке проблемаларыңызды бағалаудың негізгі мәселесі – сіз неге ер адамдармен жыныстық қатынастан қашып жатырсыз. Яғни, мәселе сіз әйелдерді неге ұнататыныңызда емес, еркектерді неге ұнатпайтыныңызда". Форрест Джей Акерман өзінің LauraJean Ermayne псевдонімімен (әдетте лесбияндық пульпалық көркем әдебиет жазу үшін қолданылатын) екі мақала жазды және оның үлесі үшін "құрметті лесбиян" деп жарияланды. Билитис қыздары сондай-ақ, жағымсыз қоғамда гомосексуалдығын қабылдауға қалай үйренуге болатыны туралы презентацияларды демеушілік етті. "Егер сіз өзіңізді жек көруді және ұялуды тоқтатсаңыз, содан кейін осы жер бетінде өзіңізге орын жасасаңыз, сіздің алдарыңызда көптеген шығармашылық салалар ашылады. Бұл мүмкін емес емес. Бұрынғы қоғамдар гомосексуалдарға өз орнын берген", - деді бір психотерапевт.
From the beginning, The Ladder sought to reach out to women who were isolated by assuring them in essays and editorials that they were not alone. It also sought to educate women about legal issues—the Daughters of Bilitis stood to serve women as a social alternative to bars, where gays were frequently arrested in the 1950s. Contributions often featured essays on famous lesbians and bisexual women throughout history such as Radclyffe Hall, Queen Christina, and Renée Vivien. Contributions by attorneys, psychiatrists, and doctors were common as were advice columns on how to raise children while being a "deviant". Marion Zimmer Bradley offered advice on whether to stay married after one knows she is a lesbian. And the issue of marriage was brought up again in 1959 when The Ladder reported on a panel discussion sponsored by the Daughters of Bilitis that debated if marriage could cure homosexuality, all opinions of psychotherapists at hand saying that it could not, and one offering that it was not to be cured as it was not a disease. A 1957 column featuring a psychotherapist who offered his opinion on how one determines the source of lesbians' fear of men: "The basic problem in evaluating your personal problems is to find out why you are shying away from sexual relations with men. In other words, the problem is not why you like women, but why you don't like men." Forrest J Ackerman wrote two articles under his pseudonym LauraJean Ermayne (normally used for writing lesbian pulp fiction) and was declared an "honorary lesbian" for his contributions. The Daughters of Bilitis also sponsored presentations on how to accept oneself as homosexual in an overwhelming negative society. "Many creative fields lie ahead of you IF you will stop despising yourselves, stop being ashamed and start creating a place for yourselves on this earth. It is not inconceivable. There are societies in the past which allowed homosexuals their place," said one visiting psychotherapist.
"Жарға" мен Энн Олдрич
Поэзия мен лесбияндық тақырыптағы әңгімелерді жіберу дереу басталды. Қазіргі кездегі кітаптар туралы рецензиялар тұрақты түрде жарияланды, соның ішінде 1957 жылдан 1963 жылға дейін «Жарға» журналының авторлары мен Марижан Микер арасында Энн Олдрич есімімен қызу пікір алмасу болды. Микер 1952 жылы Вин Пакер деген атпен «Жазғы от» романын жазды, ол үлкен сәттілікке ие болды, және ол «Билит қыздары» тобының мүшесі болды. Микердің 1955 жылғы «Біз жалғызбыз» және 1958 жылғы «Біз де сүйеміз» кітаптары Дональд Вебстер Коридің 1951 жылы жарық көрген «Америкадағы гомосексуал» кітабының нұсқасы болды, ол АҚШ-та ер адам болып өмір сүрудің қандай екені туралы құжаттық әңгіме еді. Микердің «Алтын медаль кітаптары» баспасынан шыққан кітаптары бүкіл АҚШ-та таратылды, бұл шалғайдағы адамдарға лесбиян ретінде өмір сүрудің қандай екенін түсінуге мүмкіндік берді. Дегенмен, кітаптар лесбияндықтарға аса ықылас көрсетпеді, ал Дел Мартин мен Барбара Гриер Микердің бейнелеуімен келіспеді. Олар «Жарға» журналында кітаптарды сынап, Микердің кітаптарда өзін-өзі жек көретінін айта бастады. 1958 жылы Дел Мартин Микерге жеке хат жазып, оған журналға тегін жазылуды ұсынды. Микердің кітаптарын тарату арқылы әйелдерге қол жеткізуі әлдеқайда кеңейді, ол ресурстар мен қолдау сұрап көптеген хат алды, сондықтан ол барлығына жауап бере алмады, сондықтан хат жазушыларды «Билит қыздарына» жолдады. «Мың қаладағы Карол» «Жарға» журналына қаншалықты жағымсыз болса да, ол DOB үшін маңызды жарнама болды және бүкіл АҚШ-тан оларға көптеген хаттар келді.
Poetry submissions began almost immediately, as did short story submissions with lesbian themes. Book reviews of current paperbacks were regular features, including a heated exchange in print between contributors to The Ladder and author Marijane Meaker as Ann Aldrich from 1957 to 1963. Meaker had written the immensely successful Spring Fire in 1952 under the name Vin Packer and was known to the Daughters of Bilitis. Meaker's books We Walk Alone from 1955 and We, Too, Must Love from 1958 were her version of Donald Webster Cory's The Homosexual in America, a nonfiction account published in 1951 about what it was like to live as a gay man in the US. Meaker's books, published by Gold Medal Books, were distributed all over the US, and gave people in remote places an idea of what it was like to live as a lesbian. The books, however, were not particularly sympathetic to lesbians, and Del Martin and Barbara Grier took issue with Meaker's portrayals. They began to criticize the books in The Ladder and suggest that Meaker was expressing self hatred in the books. Del Martin wrote to Meaker personally in 1958, giving her a free subscription to the magazine. Meaker's reach to women was much broader through the distribution of her books, and she received so much mail from women asking for resources and support that she was unable to respond to all of it, so she referred the letter writers to the Daughters of Bilitis. However negative Carol in a Thousand Cities was to The Ladder, it was major advertising for the DOB and letters poured in for them from all over the U. S.
Жыныстық қатынас
Билитис қыздары бастапқыда лесбиянкалар мен гетеросексуалдық қоғам арасындағы қарым-қатынасқа мүмкіндігінше ассимиляцияны қолдау арқылы қарады, гетеросексуалдардың лесбиянкалардың өзінен көп ерекшеленбейтінін түсінуіне үміттене отырып. "Ұшқыр шалбар киген, қысқа шашты және еркекше мінез-құлқы бар жастар – бізге ең нашар жарнама", – деп жазды 1956 жылы бір оқырман. ДОБ президенті Д.Гриффин оған былай деп жауап берді: "Біздің ұйым бұл мәселеге қатысты, бірінші кезекте олар әйел екенін, екінші кезекте – еркекше екенін еске түсіріп, бірнеше адамды өзгертуге қол жеткізді, сондықтан олардың киімдері қоғам қабылдайтын стильде болуы керек. Көпшілік ойлағандай, біз оларға қоғамда өз орнын табуға болатынын көрсеттік, бірақ тек олар қаласа ғана". 1957 жылдың маусым айында "Трансвестизм – Мәдениеттер аралық шолу" деген тақырыппен кейбір әйелдердің шалбар кию таңдауын қорғайтын мақала жарияланды. Сол жылдың қараша айындағы нөмірде "Сан-Франциско Экзаминер" және "Сан-Франциско Хроникл" газеттерінен әйелдерге шалбар кимеуді сұраған редакциялық мақалалар қайта басылды: "Егер жас және қарт әйелдер Market St. көшесінде шалап кисе немесе тар шалбар кисе, менде су тапаншасы болса, олардың әрқайсысына су шашар едім. Әйелдер, әйел болыңыздар!". Алайда, сол нөмірде әйелдерді әйелдіктің анықтамасын кеңейтуге шақыратын эссе жарияланды: "Әрине, біз (өзіміздің әйелдігімізді) қабылдай аламыз, егер біз барлық әйелдерді қамту үшін көзқарасымызды кеңейтетін болсақ: нәзік, ұялшақ, батыл, қарапайым, кәсіпкер, жарқын". Шалбар мәселесі 1959 жылы қайта көтерілді, UPI агенттігінің әйелдерде шалбар кию сол жылы сәнді болады деген хабары қайта басылды, сондай-ақ Джин Дамон әйелдердің Батыс тарихында ер адам ретінде өмір сүргендері туралы шолу жазды. Билитис қыздары немесе Маттакин қоғамы конгреске қатысқан кезде жаңалықтар тарады. Журнал АҚШ-тағы лесбиянкалар туралы алғашқы статистиканы оқырмандарға сауалнамалар жіберіп жинақтады, алғашқысы 1957 жылы, екіншісі 1963 жылы өтті. Барбара Гиттингс Фрэнк Каменидің ДОБ ұлттық конгресінде гомосексуализмнің себебін табуға тырысу бекерлік екенін, оның гетеросексуализммен тең екенін айтқанын естігеннен кейін журналдың тоны айқын өзгерді. Оның "The Ladder" журналындағы мақаласы – Экштейнді ең толыққанды көрсеткен жалғыз жарияланған материал.
The Daughters of Bilitis initially approached relations between lesbians and the heterosexual society at large by promoting assimilation as much as possible, in the hopes that heterosexuals would see that lesbians were not drastically different from themselves. "The kids in the fly front pants and with the butch haircuts and mannish manner are the worst publicity we can get", wrote one reader in 1956, to which DOB President D. Griffin responded, "Our organization has already touched on that matter and converted a few to remembering that they are women first and a butch for fem secondly, so their attire should be that which society will accept. Contrary to belief, we have shown them that there is a place for them in society, but only if they wish to make it so." In June 1957 a defense of some women's choice to wear pants was published under the title, "Transvestism—A Cross Cultural Survey". The November issue of the same year reprinted editorial sections from The San Francisco Examiner and the San Francisco Chronicle that begged women not to wear pants: "When ladies young and old wear sloppy slacks or tight pants on Market St. I wish I had a water pistol and could give each one of them a good squirt. Ladies, please be ladies." However, in the same issue, an essay encouraged women to broaden their definition of femininity: "Of course we can (accept our femininity) if only we enlarge our view to include all women: the gentle, the shy the brave, the meek, the enterprising, the flamboyant " The issue of pants was brought up again in 1959 with the reprint of a UPI story stating the women in pants was to become fashionable that year, and again when Gene Damon wrote an overview of women who had lived as men throughout Western history. When the Daughters of Bilitis or the Mattachine Society had a convention, the news was reported. The magazine compiled some of the first statistics about lesbians in the United States by sending their readership questionnaires, the first in 1957 and again in 1963. There was a marked difference in the tone of the magazine after Barbara Gittings heard Frank Kameny speak at the national DOB convention that attempting to find the cause of homosexuality was a waste of time since it was equal to heterosexuality. Her coverage in The Ladder is the only known published piece that substantially features Eckstein.