Станислав Говорухин: кеңес және ресейлік режиссер, актер, сценарист. Оның фильмдері детектив және приключения жанрында болды. Өмірбаяны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Станислав Сергеевич Говорухин (Станислав Сергеевич Говорухин; 29 наурыз 1936 – 14 маусым 2018) – советтік және ресейлік кинорежиссер, актер, сценарист, продюсер және саясаткер. 2006 жылы Ресейдің халық әртісі атағы берілді. Оның фильмдері көбінесе детективтік немесе оқиғалы сюжеттермен ерекшеленеді.
Soviet and Russian film director, actor, screenwriter, producer and politician
Stanislav Sergeyevich Govorukhin (Станислав Сергеевич Говорухин; 29 March 1936 – 14 June 2018) was a Soviet and Russian film director, actor, screenwriter, producer and politician. He was named People's Artist of Russia in 2006. His movies often featured detective or adventure plots.
Өмірбаян
Говорухин Березники қаласында, Свердловск облысында (қазіргі Пермь өлкесі) дүниеге келген. Оның ата-анасы оның тууына дейін ажырасқан. Оның әкесі, Сергей Георгиевич Говорухин, орыс Дон қазақтарынан шыққан және Яков Свердлов бастаған қазақтарды жою науқанының аясында тұтқындалған. Ол Сибирьге жер аударылып, 1938 жыл шамасында 30 жасында қайтыс болған. Оның анасы, Прасковия Афанасьевна Глазкова, тігінші болған. Ол Волга аймағынан, қарапайым орыс отбасынан, ауылдық мектеп мұғалімінен шыққан. Ол Сергейді және оның әпкесі Инессаны жалғыз өзі тәрбиелеп, 53 жасында қайтыс болды. Говорухин 1958 жылы геолог ретінде еңбек жолын бастады. Кейін ол Казандағы телестудияға жұмысқа орналасып, ВГИК-ке түсті. Кеңес кезеңінде Говорухин жасөспірімдер классикасын сәтті бейімдеуімен танымал болды, соның ішінде «Робинзон Крузо» (1972), «Том Сойердің басынан кешкендері» (1981), «Жоғалғандарды іздеу» (1983) және Агата Кристидің 1939 жылғы «Ешқайсысы қалмады» романынан жасалған «Он кішкентай негр» (1987) фильмдері. Оның көптеген совет фильмдері Одесса киностудиясында түсірілген. Ол Владимир Высоцкиймен жақын дос болып, оның қатысуымен үш фильмді режиссерлік еткен: «Вертикаль» (1967), «Ақ жарылыс» (1969) және «Кездесу орны өзгермейді» (1979) – бұл фильмдер Кеңес дәуірінің культ фильмдерінің бірі саналады. Ол альпинизм тақырыбына да бірнеше фильм түсірген, әсіресе «Вертикаль» және «Ақ жарылыс» совет киносындағы осы жанрдың алғашқы үлгілері болды. Перестройка кезінде Говорухин кинодан гөрі саясатқа көбірек бейімделді. Ол Ресей демократиялық партиясының жетекшілерінің бірі болды. 1990 жылы ол «Біз осылай өмір сүре алмаймыз» (немесе «Осылай өмір сүруге болмайды») деген аталыммен совет қоғамын сынаған деректі фильм түсірді. Бұрын сыншылар тарапынан назарсыздан қалған көркем фильмдеріне қарағанда, бұл фильм оған «Ника» сыйлығын «Үздік режиссер» номинациясы бойынша жеңіп алды. 2000 жылдардың басында ол киноға оралып, «Әйел логикасы» детективтік телесериалында Алиса Фрейндлихпен бірге ойнады, сондай-ақ «Ворошилов мергені» (басты рөлде Михаил Ульянов) тағы бір кек алу фильмін шығарды. Ол содан бері жеті фильм режиссерлік еткен. Соңғы жылдары ол продюсерлік қызметпен де белсенді айналысқан. Говорухин 2018 жылдың 14 маусымында 82 жасында ұзақ аурудан кейін қайтыс болды. Ол Мәскеудегі Новодевичье бейіштесіне жерленді.
Govorukhin was born in Berezniki, Sverdlovsk Oblast (now Perm Krai). His parents divorced before he was born. His father Sergei Georgievich Govorukhin came from Russian Don Cossacks and was arrested as part of the decossackization genocide campaign started by Yakov Sverdlov. He had been exiled to Siberia where he died around 1938 at the age of 30. His mother Praskovya Afanasievna Glazkova was a tailor. She came from the Volga region, from a simple Russian family of a village school teacher. She raised Sergei and his sister Inessa by herself and died at the age of 53. Govorukhin started his career as a geologist in 1958. He then joined a television studio in Kazan and enrolled at the VGIK. During the Soviet period, Govorukhin became noted for his successful adaptations of adolescent classics, including Robinson Crusoe (1972), Adventures of Tom Sawyer (1981), In Search of the Castaways (1983) and Ten Little Niggers (an adaptation of Agatha Christie's original 1939 novel And Then There Were None) in 1987. Most of his Soviet movies were made at the Odessa Film Studio. He was good friends with Vladimir Vysotsky and directed three movies starring him – Vertical (1967), White Explosion (1969) and The Meeting Place Cannot Be Changed (1979), one of the cult films of the late Soviet era. He also dedicated several movies to mountaineering, most notably Vertical and White Explosion which became some of the first examples of this subgenre in the Soviet cinema. During the perestroika Govorukhin became less active at film making and more active in politics. He became one of the leaders of the Democratic Party of Russia. In 1990 he directed a much publicized documentary highly critical of the Soviet society entitled We Can't Live Like This (also translates as You Can't Live Like That or This Is No Way to Live). Although his feature films were previously ignored by the critical establishment, this film won him the Nika Award for Best Director. By the start of the 2000s he returned to cinema, co starring with Alisa Freindlich in the detective TV series Female Logic and releasing another revenge movie, Voroshilov Sharpshooter (with Mikhail Ulyanov in the lead role). He directed a total of seven movies since then. In recent years he had been also actively working as a producer. Govorukhin died on 14 June 2018 at the age of 82 following a long illness. He was buried at the Novodevichy Cemetery in Moscow.
Саясат
Говорухин 1993 жылы құрылғаннан бері Мемлекеттік Думаның депутаты болды және біраз уақыт Думаның мәдениет комитетін басқарды. 2000 жылы ол Ресей президенттік сайлауына қатысты. 2014 жылдың наурыз айында ол Ресей Президенті Владимир Путиннің Қырымды аннексиялау мәселесіндегі ұстанымын қолдайтын хатқа қол қойды.
Govorukhin had been a member of the State Duma since its inauguration in 1993, running the Duma culture committee for some time. In 2000 he took part in Russian presidential elections. In March 2014, he signed a letter in support of the position of the President of Russia Vladimir Putin on Russia's annexation of Crimea.
Жеке өмір
Говорухин екі рет үйленген. Оның бірінші некеден бір ұлы болған – Сергей Говорухин (1961–2011), 1994 және 2005 жылдар аралығында Тәжікстан, Югославия, Ауғанстан және екі чечен соғысына қатысқан соғыс тілшісі, жазушы және деректі фильмдер режиссері. 1995 жылы ол чечен террористерінен жарақат алды, нәтижесінде бір аяғы ампутацияланды. Бірақ ол жұмысын жалғастырды. 1998 жылы ол Бірінші чечен соғысы туралы ең бағалы деректі фильмдердің бірін – «Күнәлі және ұмытылған» фильмін шығарды, ол 1998 жылы «Ника» сыйлығымен ең жақсы деректі фильм ретінде марапатталды. Ол сондай-ақ мүгедек соғыс ардагерлеріне көмек көрсетуге арналған бірнеше қоғамдық ұйымдардың жұмысына қатысты. 2011 жылы ол инсульт алды және бірнеше күннен кейін 50 жасында қайтыс болды. Оның екі ұлы мен бір қызы қалды. 1990 жылдары Станислав Говорухин пейзаж суретіне кәсіби қызығушылық танытты. 1998 жылдан бастап бірнеше көрме ұйымдастырды. Говорухин орыс православие шіркеуінің парақшасы болған. 2016 жылы, 80 жылдық мерейтойында Мәскеу және барлық Русь патриархы Кирилл оны II дәрежелі Сергий Радонежский орденімен марапаттады.
Govorukhin was married twice. He had one son from his first marriage — Sergey Govorukhin (1961–2011), a war correspondent, writer and director of documentary films who took part in different armed conflicts in Tajikistan, Yugoslavia, Afghanistan and both Chechen wars between 1994 and 2005. In 1995 he was wounded by Chechen terrorists which resulted in one of his legs being amputated. Nevertheless, he continued his work. In 1998 he released one of the most acclaimed documentaries about the First Chechen War — Damned and Forgotten that was awarded with the Nika Award in 1998 as the best documentary. He also took part in several non governmental organizations dedicated to helping disabled war veterans. In 2011 he survived a stroke and died several days later at the age of 50. He left two sons and one daughter. During the 1990s Stanislav Govorukhin became professionally interested in landscape painting. He held a number of exhibitions from 1998 onwards. Govorukhin belonged to the Russian Orthodox Church. In 2016, during his 80th birthday, Patriarch Kirill of Moscow awarded him with the II class Order of Sergius of Radonezh.