Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Funérailles – Франц Листтің «Поэтикалық және діни гармониялар» (Harmonies poétiques et religieuses) фортепиано шығармалары жинағындағы 7-ші және ең танымал шығармалардың бірі. Бұл 1849 жылдың қазанында Габсбургтердің 1848 жылғы Венгрия революциясын басып тастауына жауап ретінде жазылған элегия. Funérailles-ді Дьердь Чифра, Клаудио Аррау, Владимир Горовиц, Артур Рубинштейн, Джон Огдон, Марта Аргерих, Евгений Кисин, Святослав Рихтер, Арналдо Коэн, Аркадий Володос, Серджио Фиорентино, Авадагин Пратт және Кристиан Зимерман сияқты пианистер орындап, жазбаға түсірген. Бұл шығарманы 19 ғасырдағы Андреа Бонатта, Клэр Шевалье, Ив Генри, Рэй Дадли, Паскаль Мантин, Алексей Орловецкий және Патрик Шейдер пианиноларында да жазған.
Funérailles is the 7th and one of the most famous pieces in Harmonies poétiques et religieuses (Poetic and Religious Harmonies), a collection of piano pieces by Franz Liszt. It was an elegy written in October 1849 in response to the crushing of the Hungarian Revolution of 1848 by the Habsburgs. Funérailles has been recorded by pianists such as György Cziffra, Claudio Arrau, Vladimir Horowitz, Arthur Rubinstein, John Ogdon, Martha Argerich, Evgeny Kissin, Sviatoslav Richter, Arnaldo Cohen, Arcadi Volodos, Sergio Fiorentino, Awadagin Pratt and Krystian Zimerman. The work was recorded on 19th century pianos by Andrea Bonatta, Claire Chevallier, Yves Henry, Ray Dudley, Pascal Mantin, Alexei Orlowetsky and Patrick Scheyder.
Құрамы
Бұл шығарма төрт бөлімнен тұрады, онда үш негізгі тақырып қайталанады. "Introduzione" деп аталатын бірінші бөлім – қараңғы және мұңды адагио, оның алғашқы тақтары шайқас даласынан естілген, өте жұмсақ қоңыраулардың дыбысын еске түсіреді. Оның қайғылы оң қол акорды күркіреген, фортессимо сол қол тремолосымен қарама-қарсы қойылады, олар соғыс бұлдырғындарының кенеттен соққан дауысымен тоқтатылып, басылады, бұл шығарманың келесі тақырыбына жол ашады. Екінші бөлімінде шығарма F минорлы аза тұту маршын ұсынады, ол таңғажайып лагримозо A мажорлы мелодияға өтеді, мұнда үміттің бір сұмдық сезімін беру үшін күшейтілген бестіктер кеңінен қолданылады. Содан кейін шығарма батыл, қуатты жауынгер маршына жетелейді, оның ерлікке толы және жеңіске жеткен акорды бастағыштардағы остинато октаваларының күшті каскадтарымен қолдалады. Бұл тақырып қарқынды күшейе түсіп, фортиссимо биігіне жетеді, содан кейін кенеттен аяқталады. Дегенмен, Лист бұл шығарма Шопенді еске алу үшін жазылмағанын, керісінше, 1848 жылы Габсбургтерге қарсы болған венгр көтерілісінде қиындықтарға тап болған үш досына арналған құрмет ретінде жазылғанын айтты. Олар – князь Феликс Лихновский, граф Ласло Телеки және венгр премьер-министрі граф Лайош Баттяни. Баттяни 1849 жылғы 6 қазанда көтеріліске қатысқаны үшін өлім жазасына кесілді, Лихновский ашулы халықтың қолынан қаза тапты, ал Телеки он жылдан астам уақыт бойы жер аударылуда өмір сүрді.
The piece is composed of four distinct sections, with three main themes repeating throughout. The first section, labeled "Introduzione," is a dark and gloomy adagio movement whose opening bars evoke the sound of muffled bells from across a dreary battlefield. Its forlorn right hand chords are offset by thundering, sforzando left hand tremolos, which are interrupted and calmed into submission by the sudden call of battle trumpets, leading into the piece's next theme. In its second section, the piece presents a somber F minor funeral march that modulates into a stunning lagrimoso A major melody, relying heavily on augmented fifths to convey what can be viewed as a sort of dismal sense of hope. The piece then leads into a heroic, powerful warrior march, whose valiant and triumphant chords are backed by powerful cascades of ostinato octaves in the bass. This theme builds in intensity until it reaches a fortissimo peak, at which point it breaks suddenly into its conclusion. However, Liszt said that it was not written with Chopin in mind, but was instead meant as a tribute to three of his friends who suffered in the failed Hungarian uprising against Habsburg rule in 1848. They were Prince Felix Lichnowsky, Count László Teleki and the Hungarian Prime Minister, Count Lajos Batthyány. Batthyány was executed on 6 October 1849 for his part in the uprising, Lichnowsky was beaten to death by an angry mob, and Teleki was forced to live in exile for more than ten years.