Бразилиялық жазушы, журналист және сыншы Адониас Агиар Филью

Кіріспе

Бразилиялық романист, эссеші, журналист және әдеби сыншы (1915–1990)

Адонияс Агуар Фильхо (1915 жылдың 27 қарашасы – 1990 жылдың 2 тамызы) – Бразилияның Баия штатынан шыққан романист, эссеші, журналист және әдеби сыншы, сондай-ақ Бразилиялық әдебиет академиясының мүшесі.

Өмір

Фильо Бразилияның Итажуипе қаласында Адонияс Агиар мен Рейчел Бастос де Агиардың ұлы болып дүниеге келді. 1936 жылы, Сальвадордағы орта мектепті бітіргеннен кейін 2 жыл өткен соң, ол Баияның оңтүстігінен Бразилияның сол кездегі астанасы Рио-де-Жанейроға көшіп келді, онда Сальвадорда бұрын басталған журналистикадағы мансабын жалғастырды. Ол Correio da Manhã және Revista do Brazil сияқты танымал газеттерде жұмыс істеді. 1937 жылы Сан-Паулудан шыққан "Hora Presente" журналының әдеби сыншысы, сондай-ақ 1944-1945 жылдары "A Manhã", 1955-1960 жылдары "Jornal de Letras" және 1958-1960 жылдары "Diário de Notícias" газеттерінде жұмыс істеді. Сан-Паулуда ол O Estado de S. Paulo және Folha da Manhã газеттерімен де ынтымақтастық етті. 1946-1950 жылдары "A Noite" кітап баспасын басқарды. 1954 жылы Ұлттық Театр қызметінің директоры, ал 1961 жылдан 1971 жылға дейін Ұлттық кітапхананың директоры болды. Бұл ретте ол Әділет министрлігіндегі Agência Nacional (Бразилия) үшін де жұмыс істеді. 1966 жылы PT (ABI) вице-президенті болып сайланды, ал келесі жылы Федералдық Мәдениет Кеңесінің (CFC) мүшесі болды. Ол 1969, 1971 және 1973 жылдары қайта сайланды. 1972 жылы ABI президенті, ал 1977 жылдан 1990 жылға дейін, қайтыс болған кезде CFC президенті болды. Жазушы ретінде Адонияс Агиар Фильо өзінің көркем шығармалары үшін шабытты Ilhéus маңындағы "zona cacaueira" (какао плантациялары) -да, Баияның оңтүстігіндегі туып өскен жерінде іздеді. Бұл атмосфера оның 1946 жылы жарық көрген "Os servos da morte" (Өлімнің қызметшілері) атты алғашқы романында жақсы бейнеленген. Романдық стильде шындық, кейіпкерлер мен жағдайларда символизмге толы әлемді қайта құруға мүмкіндік берді, бұл өмірге және дүниетанымға қатысты трагикалық сезімді көрсетеді. Ол руханилық пен католик дәстүріне арналған әдеби қоғамның мүшесі болды. Кейіпкерлерінің ішкі зорлық-зомбылығын көрсететін ерекше стильдік ерекшеліктері оған 1945 жылы Бразилия модернизмінің үшінші кезеңін құрған әдеби буынның ішінде маңызды орын берді, ол жазудың дәстүрлі тәсілдеріне оралуға негізделген. Олар формалды зерттеулерді азайтуға және аймақтық мағыналарын жалпылама етуге ұмтылды. Олардың шығармалары қазіргі бразилиялық әдебиет пен көркем прозаға әлі де елеулі әсер етеді. 1969 жылдың 23 мамырында 53 жасында Бразилия әдебиет академиясының (Academia Brasileira de Letras) 21-ші креслосын иеленді. Бұл құрметті марапатты оның Баиялық әріптесі, жазушы Хорхе Амадо табыс етті. Оның әдеби шығармалары ағылшын, неміс, испан, француз және словак тілдеріне аударылған. Ол әйелінен кейін көп ұзамай Ільейде қайтыс болды.

Filho was born in Itajuípe, Brazil, the son of Adonias Aguiar and Rachel Bastos de Aguiar. In 1936, 2 years after finishing high school in Salvador, he moved from the south of Bahia to Rio de Janeiro, Brazil’s capital at the time, where he continued his career in Journalism, previously started in Salvador. He worked for well known newspapers such as Correio da Manhã and Revista do Brazil. He was also a literary critic for Cadernos da "Hora Presente", from São Paulo in 1937, A Manhã, from 1944 to 1945, along with Jornal de Letras (from 1955 to 1960) and Diário de Notícias (from 1958 to 1960). In São Paulo, he also collaborated with O Estado de S. Paulo and Folha da Manhã. Between 1946 and 1950, he ran the book publishing company "A Noite". He was the director of the Serviço Nacional de Teatro, in 1954, and director of the Biblioteca Nacional from 1961 to 1971. At the same time, he worked for the Agência Nacional (Brasil) at the Ministério da Justiça. In 1966, he was elected vice president of the pt (ABI) and in the following year, he became a member of the Conselho Federal de Cultura (CFC). He was re elected in 1969, 1971 and 1973. He was the president of the ABI in 1972 and president of the CFC from 1977 to 1990, when he died. As a writer, Adonias Aguiar Filho searched for inspiration for his fiction in the "zona cacaueira" (Cocoa plantations) close to Ilhéus, back to his origins in the South of Bahia, where he was born and raised. This ambiance is well displayed in his first novel, Os servos da morte (The Servants of Death), published in 1946. In the form of the romance novel, reality served as an opportunity to recreate a world charged with symbolism, in the situations as well as in the characters, bearing witness to a tragic sense of life and worldview. He was part of the pt, a literary society devoted to spirituality and Catholic tradition. The use of original stylistic features, reflective of the internal violence of his characters gave him a fundamental place in the literary generation that created the 3rd phase of Brazilian Modernism in 1945, which was based on a return to more normal disciplines of writing. They were concerned about writing with less formal research, while broadening their regional meanings to apply universally. Their work still has a significant influence on contemporary Brazilian literature and fiction. He was honored with the 21st chair at the Brazilian Academy of Letters (Academia Brasileira de Letras) at the age of 53, May 23, 1969. The title was handed to him by his fellow writer from Bahia, Jorge Amado. His literary work has been translated into English, German, Spanish, French and Slovak. He died in Ilhéus, shortly after his wife did.