Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістанда адамдық сексуалдыққа қатысты мәдени көзқарас.
Cultural attitudes towards human sexuality in India
Үндістан өзінің ерекше мәдениеттері бар әртүрлі аймақтарына байланысты сексуалдық туралы әңгімені әртүрлі дамытты. Нью-Делидегі психоаналитик және психотерапевт Р. П. Бхатияның пікірінше, Үндістанның орта таптық "өте күшті ұстаушы көзқарасы" көптеген үйленген жұбайлардың сексуалдық тұрғыдан жақсы қарым-қатынас жасауына, тіпті қарым-қатынас жасауына кедерілді.
India has developed its discourse on sexuality differently based on its distinct regions with their own unique cultures. According to R. P. Bhatia, a New Delhi psychoanalyst and psychotherapist, middle class India's "very strong repressive attitude" has made it impossible for many married couples to function well sexually, or even to function at all.
Өмірбаян
Үнділердің сексуалдық көзқарастарының (жалпырақ сексуалдыққа қатысты) көрінетін қайшылықтарын тарих арқылы түсіндіруге болады. Үндістан сексуалдық туралы түсініктерді қалыптастыруда маңызды рөл атқарды, және "Кама" ғылымы ретінде қарастырылған алғашқы әдеби еңбектердің бірі осы Үндістан субконтинентінен шыққан деуге болады. Тарихи тұрғыдан алғанда, Үндістан мүсіндер, суреттер, әдебиет сияқты түрлі өнер арқылы сексуалдық білім беруді алғашқылардың бірі болып қолданды. Барлық қоғамдардағыдай, Үндістанда да қарапайым халық пен билеушілер арасында сексуалдық тәжірибелерде айырмашылық болды, биліктегі адамдар көбінесе жалпыға ортақ моральдық көзқарастарды көрсете бермейтін "өзін-өзі бақыттандыру" салтына берілді. Сонымен қатар, Үндістан тарихында әртүрлі мәдени айырмашылықтар кездеседі.
The seeming contradictions of Indian attitudes towards sex (more broadly – sexuality) can be best explained through the context of history. India played a role in shaping understandings of sexuality, and it could be argued that one of the first pieces of literature that treated "Kama" as science came from the Indian subcontinent. It may be argued that historically, India pioneered the use of sexual education through various art forms like sculptures, paintings, pieces of literature. As in all societies, there was a difference in sexual practices in India between common people and powerful rulers, with people in power often indulging in "self gratification" lifestyles that were not representative of common moral attitudes. Moreover, there are distinct cultural differences seen through the course of history across India.
Ежелгі заман
Қазіргі үнді мәдениетінің бастаулары шамамен б.з.д. 2700 жылға, ежелгі египеттік және сумерлік өркениеттермен бірдей кезеңге дейін жетеді. Осы дәуірде сексуалдық қатынасқа қатысты алғашқы көзқарастар индуизмнің ежелгі мәтіндерінен табылды. Ригведа сияқты бұл көне мәтіндер сексуалдық қатынас, неке және ұрпақ беру туралы дұғаларға байланысты моральдық ұстанымдарды ашады. Б.з.д. 500 жылға дейін жазылған Рамаяна мен Махабхарата эпостары Азия мәдениетіне зор әсер етіп, кейіннен қытай, жапон, тибет және Оңтүстік-Шығыс Азия мәдениеттерін ықпал етті. Бұл мәтіндерде ежелгі Үндістанда сексуалдық қатынастың үйленген жұбайлардың өзара міндеті саналғаны, күйеу мен әйел бір-бірін тең дәрежеде қуантқандығы, бірақ сексуалдық қатынасты жеке өмірдің бір бөлігі деп есептегені, әсіресе аталған үнді діндерінің жақтастары үшін көрсетілген. Ежелгі заманда көп әйел алуға рұқсат болған. Бірақ бұл практика көбінесе билеушілерге ғана тән болса, қарапайым халық моногамдық некеде тұрған. Көптеген мәдениеттерде билеуші топтың династиялық мұрагерлікті сақтау үшін полиандрия мен полигинияны қолдануы жиі кездеседі. Оңтүстік Үндістандағы өнерде бейнелеуде жалаңаштыққа жол берілген, бұл Ажантадағы суреттерде және сол дәуірдегі мүсіндерде көрініс тапқан. Тропикалық климатты елдердегідей, Үндістанның кейбір аймақтарындағы адамдарға киім киюдің қажеті болмаған, ал киімнің жоғарғы жағын жабудың да қажеті болмаған, тек сән үшін ғана киінген. Бұл тарихи деректермен расталады, олар бойынша ежелгі Үндістанның көптеген аймақтарындағы ерлер денелерінің төменгі жағын киіммен, ал жоғарғы жағын алтын мен асыл тастармен, зергерлік бұйымдармен жапқан, ал әйелдер байлықтарының символы ретінде жібек және қымбат матадан жасалған дәстүрлі сары киген. Үндістан өркениетінің одан әрі дамуымен және шамамен 500 жылға дейін жазылған Упанишадтармен бірге, Кама Сутра, бастапқыда Ватсьяяна Камасутрам ("Ватсьяянаның махаббат туралы афоризмдері") деп белгіленген, 1-ші және 6-шы ғасырлар аралығында жазылған. Бұл философиялық еңбек, кама шастра, яки "махаббат ғылымы", адамның құштарлығын, соның ішінде адалдықтан тайып кетуді зерттеумен қатар, некеде сексуалдық серіктесті қуантуға арналған техникалық нұсқаулық ретінде қарастырылған. Бұл ежелгі Үндістанда жасалған осындай жұмыстың жалғыз мысалы емес, бірақ қазіргі уақытта ең танымал. Бұл мәтін буддалық жазбалармен бірге ежелгі Қытайға тарады, онда қытай тіліндегі нұсқалары жазылды. Сонымен қатар, 10-шы ғасырдан 12-ші ғасырға дейін Үндістанның ең танымал көне өнер туындыларының кейбірі жасалды, олар көбінесе романтикалық тақырыптар мен жағдайларды еркін бейнелейді. Бұған мысал ретінде кейбір ежелгі храмдардағы Апсаралардың бейнесін келтіруге болады, олар еуропалық және араб мифологиясындағы нимфаларға немесе сиреналарға шамамен тең. Бұған ең жақсы және танымал мысал – Орталық Үндістандағы Хаджурахо кешені, ол шамамен 9-12 ғасырларда салынған.
The origins of the current Indian culture can be traced back to the Indus Valley civilisation, which was contemporaneous with the ancient Egyptian and Sumerian civilisations, around 2700 BCE. During this period, the first evidence of attitudes towards sex comes from the ancient texts of Hinduism. These ancient texts, the Rig Veda among few others, reveal moral perspectives on sexuality, marriage and fertility prayers. The epics of ancient India, the Ramayana and Mahabharata, which may have been first composed as early as 500 BCE, had a huge effect on the culture of Asia, influencing later Chinese, Japanese, Tibetan culture and South East Asian culture. These texts support the view that in ancient India, sex was considered a mutual duty between a married couple, where husband and wife pleasured each other equally, but where sex was considered a private affair, at least by followers of the aforementioned Indian religions. It seems that polygamy was allowed during ancient times. In practice, this seems to have only been practiced by rulers, with common people maintaining a monogamous marriage. It is common in many cultures for a ruling class to practice both polyandry and polygyny as a way of preserving dynastic succession. Nudity in art was considered acceptable in southern India, as shown by the paintings at Ajanta and the sculptures of the time. It is likely that as in most countries with tropical climates, Indians from some regions did not need to wear clothes, and other than for fashion, there was no practical need to cover the upper half of the body. This is supported by historical evidence, which shows that men in many parts of ancient India mostly dressed only the lower half of their bodies with clothes and upper part of body was covered by gold and precious stones, jewellery, while women used to wear traditional sarees made of silk and expensive clothes as a symbol of their wealth. As Indian civilisation further developed and the writing of the Upanishads around 500 BCE, it was somewhere between the 1st and 6th centuries that the Kama Sutra, originally known as Vatsyayana Kamasutram ('Vatsyayana's Aphorisms on Love'), was written. This philosophical work on kama shastra, or 'science of love', was intended as both an exploration of human desire, including infidelity, and a technical guide to pleasing a sexual partner within a marriage. This is not the only example of such a work in ancient India, but is the most widely known in modern times. It is probably during this period that the text spread to ancient China, along with Buddhist scriptures, where Chinese versions were written. It is also during 10th century to 12th century that some of India's most famous ancient works of art were produced, often freely depicting romantic themes and situations. Examples of this include the depiction of Apsaras, roughly equivalent to nymphs or sirens in European and Arabic mythology, on some ancient temples. The best and most famous example of this can be seen at the Khajuraho complex in central India built around 9th to 12th century.
Колониялық дәуір
Британдық Үндістанды отарлауы Үндістандағы сексуалдық көзқарастар мен пікірлерде маңызды өзгеріске алып келді. Үндістанда отарлау дәуірінен бұрын сексуалдыққа қатысты көзқарастар мен дәстүрлер әртүрлі болған. Көптеген жағдайларда, әртүрлі сексуалдық бағдарлар мен гендерлік идентитіктерге қатысты толеранттылық болған. Дегенмен, отарлау кезеңінде сексуалдыққа қатысты ұғымдар мен оның көрінісінде елеулі өзгерістер орын алды. Бұл өзгерістер ішкі және сыртқы факторлардың нәтижесінде болды. Сыртқы факторлар британдық отаршылдық билігі арқылы көрінді, олар Үндістан қоғамына батыстық құндылықтар мен сексуалдыққа қатысты идеяларды таңуға тырысты. Бұл британдықтардың өздерінің қоғамдық стандарттары мен моральдық нанымдары дұрыс деп санауынан және оларды Үндістанда орнату қажеттігінен ғана емес, сонымен қатар тиімді басқаруды қамтамасыз ету ниетінен туындады. Сол кезде британдық қоғам сексуалдық мәселелерге консервативті қарады, сексуалдық өрнекке қарсы тұрды, әйелдер сексуалдығын ерекше проблемалық деп санады және оны бақылау қажет деп есептеді. Жалпы қоғамдық стандарттар діни және моральдық идеяларға сын көзбен қарады. Бұған қоса, британдықтар Үндістан қоғамын төменсіреп қарады және оны британдық стандарттарға сәйкес өзгерту қажет деп ойлады. Бұл девадаси сияқты, жыныстық қатынаспен тікелей байланысы жоқ практикаларды қылмыстық қылған саясатқа жол ашты. Девадаси – бұл діни бишілер, олар сол кезде храмдық жезөкшелікпен байланысты болды, сондай-ақ хиджра қауымдастықтарының болуына да мүмкіндік берді. Хиджра – бұл интерсекс, трансгендер немесе евнухтар тобы, олар бірге өмір сүрді және өзін үшінші гендер ретінде таныстырды. 1861 жылы Үндістан Қылмыстық кодексінің 377-бабы, бұрыннан хиджраларды қылмыстық қылған, гомосексуализмді де тыйым салды, оны "табиғатқа қарсы қылмыс" деп есептеді. Мұндай практикаларды қылмыстық қылғандықтан және стигматизациялау британдықтардың олардың арамдығына сенуімен ғана байланысты емес, сонымен қатар британдық билік органдарына халықты басқаруды және бақылауды жеңілдетті. Мысалы, хиджраны қылмыстық қылмыс деп тану британдық шенеуніктерге үнді халқын жіктеуді жеңілдетті, өйткені жіктеу Британияның бақылауын және басқаруын қамтамасыз етудің маңызды бөлігі болды. Алайда, британдықтардың викториандық идеалдарды енгізуі және одан кейінгі саясаты Үндістан сексуалдығындағы бұл өзгеріске ықпал еткен жалғыз фактор емес еді. Ішкі идеалдардың өзгеруі де британдық ықпалмен қатар дамыды, бұл өзгерістерге әсер ететін ішкі факторларды құрды. Бұл факторлардың ең маңыздысы – жезөкшелік ұғымы және отарлық Үндістанда жезөкше терминінің жоғарғы кастадағы моногамды индуистік некелерден тыс барлық әйелдерді сипаттау үшін қолданылуы. 1872 жылы британдық билік 1860 жылы қыздарды жезөкшелікке сатуға тыйым салған Үндістан Қылмыстық кодексіне сәйкес үнді әйелдері туралы ақпарат жинау үшін сауалнама жүргізді. Сауалнама арқылы олар жезөкшелерді анықтауға тырысты, осылайша олардың өмірлерін жақсырақ бақылау және басқару мақсатында. Алайда, сауалнамаға берілген жауаптар көптеген колониялық шенеуніктердің – британдықтардың да, үндістердің де – барлық үнді әйелдері жезөкше болуы мүмкін деп сенгенін көрсетті. Мысалы, Калькутта полициясының комиссары А.Х. Джайлз үнді әйелдерінің қауіпті және заңсыз әрекеттерге көбірек бейім екенін және соның салдарынан "жезөкшелер қауымы әр түрлі жолдармен барлық таптар мен касталардан жалданады" деп мәлімдеді, әйелдердің жезөкшелікпен айналыса бастауының әртүрлі жолдарын сипаттап, мысалы, "аналары бұрын жезөкше болған және олар нәресте кезінен бастап кәсіпке тәрбиеленген жезөкшелер" немесе "күйеулерінің толық білімімен және келісімімен жезөкшелікпен айналысатындар". Бенгалдық судьясы Банким Чандра Чаттерджи де жезөкшелердің жағдайларын жіктеді, сонымен қатар "Жезөкшелер көбінесе барлық әлеуметтік топтардан жалданады және ешқандай мұрагерлік жезөкше кастасына жатпайды" деп мәлімдеді, бірақ олардың сексуалдық табиғаты шектеусіз болғандықтан олардың болуын түсіндірді. Әйелдерге және олардың бақыланбайтын сексуалдығына қатысты осы идеялар британдық әкімшіліктің әдеттегі моногамды жоғарғы кастадағы некеде емес әйелдердің сексуалдық жағынан бұзылуы және сондықтан қоғамдық тәртіпке қауіп төндіретіні туралы алаңдаушылығына байланысты болды. Алайда, бұл идеяларды тек британдықтар ғана құрастырған жоқ. Үндістанды басқаруда маңызды рөл атқаруға ниеттенген жоғарғы кастадағы бенгалдық индустар да өз мақсаттары үшін бұзық сексуалдыққа қатысты осы идеяларды және индус әйелдерінің идеалдастырылған тұжырымдамаларын таратуға көмектесті. Әйелдер сексуалдығы осы адамдар мен британдық шенеуніктер үшін әртүрлі мінез-құлықтарды кінәлау және олардың билігін орнату үшін ортақ нысана болды. Отарлау дәуірі мен британдық саясат Үндістан сексуалдығына – заңды және қоғамдық тұрғысынан – үлкен әсер етті. Осы кезеңде болған өзгерістер Үндістандағы әртүрлі әлеуметтік қозғалыстар мен саясатқа бүгінгі күнге дейін әсер етеді. Бенгалдағы Брахмо Самадж және Бомбей Президенттігіндегі Прартхана Самадж сияқты көрнекті азаматтар құрған бірнеше қозғалыстар үнді жеке және қоғамдық өмірін "реформалау" үшін жұмыс істеді. Бұл жаңа сана әйелдердің біліміне қолдау көрсетуге және (әрі қарай) келісім беру жасын көтеруге және еңбекке жарамды әйелдердің қайта үйленуіне қатысты тартымдылыққа алып келді, сонымен қатар некеде және отбасында да сексуалдыққа қатысты пуритандық көзқарас тудырды.
British colonization of India marks a notable turning point for expressions and opinions of sexuality in India. Prior to the colonial era in India, sexuality as a concept had much more varied viewpoints and traditions surrounding it. Generally, there was acceptance of differing sexual orientations as well as gender identities. However, during the colonial era, there were significant changes to the notion of and expression of sexuality. These changes came as a result of both internal and external influences. External influences came in the form of British colonial rule causing colonial authorities to impose Western values and ideas of sexuality on Indian society. This was not just due to British belief that their societal standards and moral beliefs were correct and consequently needed to be established in India, but rather due to the British desire to more effectively establish control as well. At the time, British society was relatively conservative when it came to sexuality in that expression of sexuality was frowned upon, female sexuality was seen as particularly problematic and needing to be controlled, and overall societal standards can be characterized as critically focused on religious and moral ideas. In addition to that, there was a general view amongst the British that Indian society was inferior and needed to be changed to fit British standards. This paved the way for policies that criminalized practices which weren't inherently sexual such as devadasi, which were religious dancers that became associated with temple prostitution during the time, or the existence of Hijra communities which were groups of intersex people, transgender people, or eunuchs who lived together and identify as a third gender. In addition, in 1861 Section 377 of the Indian Penal Code, which already criminalized hijras, was also established to prohibit homosexuality, deeming it an “unnatural offense” that was “against the order of nature.” The criminalization and stigmatization of various practices such as these occurred not just due to British belief in their immorality, but also because doing so made it easier for British authorities to manage and control the public. For example, criminalizing hijra made it simpler for British officers to categorize the Indian people because classification was a key part of how Britain maintained control and governed. However, British imposition of Victorian ideals and subsequent policies were not the only factors causing this shift in Indian sexuality. Changes in internal ideals also developed alongside British influence, creating internal factors that impacted these shifts. Most notable of these factors is regarding the concept of prostitution, and the way the term prostitute ended up being used in colonial India to describe almost all women outside of monogamous Hindu upper caste marriages. In 1872, British authorities put out a survey in order to gain information about Indian women following the 1860 Indian Penal Code which outlawed trafficking of girls for prostitution. Through the survey, they aimed to define who prostitutes were in order to better control and manage their existence. However, responses showed that many colonial administrators—both British and Indian alike— believed basically all Indian women could be prostitutes. For example, A. H. Giles—the deputy commissioner of Calcutta's Police—argued that Indian women were more likely to partake in dangerous and illegal behavior and that as a result “the prostitute community is recruited in various ways from all classes and castes,” describing the various ways women may begin engaging in prostitution such as “hereditary prostitutes [whose] mothers were prostitutes before them and they were reared into the profession from infancy” or those who “practice as prostitutes with the full knowledge and consent of their husbands [to] drive a profitable trade.” Similarly, Bengali Deputy Magistrate Bankim Chandra Chatterjee also categorized the different conditions of prostitutes, similarly claiming that while “Prostitutes in general are recruited from all classes of society and do not belong to any hereditary prostitute caste,” they exist due to the sexual nature of the women themselves not being restrained. These ideas of women and their uncontrollable sexuality that needed to be limited were in part due to the British administration's concerns that women who were not in typical monogamous upper caste marriages were sexually deviant and therefore a threat to the order of society. However, these ideas were not solely created by the British. Upper caste Bengali Hindus men who desired recognition as being key to the ruling of India also spread these ideas of deviant sexuality alongside idealized concepts of Hindu women for their own purposes. Female sexuality was a shared target for both these men and British authorities to fault for various behaviors and then use to establish their control. The colonial era and British policies had an immense impact on Indian sexuality—both legally and societally. The changes that occurred during this period have continued to impact various social movements and politics in India to this day. A number of movements were set up by prominent citizens, such as the Brahmo Samaj in Bengal and the Prarthana Samaj in Bombay Presidency, to work for the 'reform' of Indian private and public life. While this new consciousness led to the promotion of education for women and (eventually) a raise in the age of consent and reluctant acceptance of remarriage for widows, it also produced a puritanical attitude to sex even within marriage and the home.
Қазіргі кездегі мәселелер
Қазіргі Үндістан республикасында және жалпы Оңтүстік Азияда сексуалдық мәселелерге қатысты консервативті көзқарастар қалыпты деңгейге жеткен. Бұл, ішінара, колониялық әсерге және Пәкістан сияқты елдердегі исламның қатаңшыл элементтеріне байланысты деп жиі айтылады (мысалы, Пәкістан мен Бангладештің көптеген мұсылмандарына әсер еткен ислами қайта жаңғыру қозғалыстары). Дегенмен, мұндай көзқарастар отарлық кезеңге дейін де кең таралған, әсіресе Үндістанда исламның пайда болуынан кейін мұсылман әйелдері үшін парданы үлгі ретінде қарастырды. Ислам дінінің, көбінесе суфилердің ықпалы арқылы біртіндеп таралуына дейін, өнерде сексуалдық ашықтыққа және жалаңаштыққа қатысты либералды көзқарастардың куәліктері бар сияқты. Алайда, ғалымдар исламның осы өзгеріске қаншалықты жауапты болғаны туралы пікір таласты. 1960-шы және 1970-ші жылдары Батыста көптеген адамдар Үндістандағы ежелгі сексуалдық еркіндік мәдениетін батыстың еркін махаббат қозғалыстары мен неотантрикалық философияның бастауы ретінде танығанмен, қазіргі Үндістан өз елінде ондаған жылдар бұрын тасталған викториялық ұстамдылықты бейнелейтін консервативтік мәдениетке ие.
Conservative views of sexuality are now the norm in the modern republic of India, and South Asia in general. It is often argued that this is partly related to the effect of colonial influence, as well as to the puritanical elements of Islam in countries like Pakistan (e. g. the Islamic revivalist movements, which has influenced many Muslims in Pakistan and Bangladesh). However, such views were also prevalent in the pre colonial era, especially since the advent of Islam in India which brought purdah as ideal for Muslim women. Before the gradual spread of Islam largely through the influence of Sufis, there seems to be evidence of liberal attitudes towards sexuality and nudity in art. However, scholars debate the degree to which Islam, as a mass and the varied phenomenon was responsible for this shift. While during the 1960s and 1970s in the west, many people discovered the ancient culture of sexual liberalism in India as a source for western free love movements, and neo Tantric philosophy, India itself is currently the more prudish culture, embodying Victorian sensibilities that were abandoned decades ago in their country of origin.
Қазіргі Үндістан
Қазіргі кезде Үндістанға әсер ететін мәселелер, жыныстық революцияның бір бөлігі ретінде, саяси партиялар мен діни қысым топтары сияқты консервативті және либералды күштер арасындағы пікір қақтығысына себеп болып отыр. Бұл мәселелер сондай-ақ, азаттық пен теңдік конституцияда кепілдендірілген мемлекетте этикалық маңызға ие. Үндістандық әлеуметтанушы Жоти Пуридің зерттеулері қалалық Үндістандағы орта тап әйелдерінің денелеріне қатысты әлеуметтік бақылауға, гендерлік және сексуалдық саясаттың ұлттық және халықаралық дискурстарға, сондай-ақ ұлттық мемлекеттің рөліне назар аударады. Оның үшінші кітабы – «Сексуалдық мемлекеттер: басқару және Үндістандағы гомосексуализмге қарсы заңға күрес». 2018 жылдың 6 қыркүйегінде Жоғарғы Сот бірауыздан 377-баптың конституцияға қайшы екенін, өйткені ол автономия, жеке өмірге құқық және жеке сәйкестік сияқты негізгі құқықтарды бұзады деп шешім шығарды, осылайша Үндістанда гомосексуализмді заңдастырды.
Modern issues that affect India, as part of the sexual revolution, have become points of argument between conservative and liberal forces, such as political parties and religious pressure groups. These issues are also matters of ethical importance in a nation where freedom and equality are guaranteed in the constitution. Scholarship by Indian sociologist Jyoti Puri calls attention to the social control around middle class women's bodies in urban India and how politics of gender and sexuality impact of nationalist and transnational discourses and the role of nation state. Her third book Sexual States: Governance and the Struggle Against the Antisodomy Law in India’s Present, tracks the efforts to decriminalize homosexuality in India. On 6 September 2018, the Supreme Court unanimously ruled that Section 377 is unconstitutional as it infringed on the fundamental rights of autonomy, intimacy, and identity, thus legalizing homosexuality in India.
Көңіл көтерудің танымал түрлеріндегі жыныстық қатынас
Көңіл көтеру индустриясы қазіргі Үндістанның маңызды бөлігі болып табылады және жалпы алғанда үнді қоғамын көрсетеді. Тарихи тұрғыдан алғанда, үнді теледидары мен киносында сексті ашық көрсету болған жоқ; жақында ғана тіпті өбу көріністері де тыйым салынған деп есептелді. Алайда, зорлау немесе сексуалдық шабуыл көріністері көрсетілді. Қазіргі уақытта кейбір үнді штаттары фильмдерде жұмсақ секстік көріністер мен жалаңаштық көрсетеді, ал басқа аймақтарда мұндай көріністерге рұқсат берілмейді. Басты фильмдер әлі де көбінесе халыққа бағытталған. "Ек ладки ко деха тох айса лага", "Шубх мангал зида саавдхан", "Бадахай до" сияқты кейбір жаңа фильмдер баламалы сексуалдық бағыттар мен ЛГБТ-нің қосылу идеяларын халық мәдениетіне енгізуге көмектеседі.
The entertainment industry is an important part of modern India, and is expressive of Indian society in general. Historically, Indian television and film has lacked the frank depiction of sex; until recently, even kissing scenes were considered taboo. On the other hand, rape scenes or scenes showing sexual assault were shown. Currently, some Indian states show soft core sexual scenes and nudity in films, whilst other areas do not. Mainstream films are still largely catered to the masses. Some recent movies like Ek Ladki Ko Dekha Toh Aisa Laga, Shubh Mangal Zyada Saavdhan, Badhaai Do help bring the concepts of alternative sexualities and LGBT inclusion in the popular culture.
Порнография
Үндістанда порнографияны тарату және өндіру екеуі де заңсыз, бірақ жеке тұтыну заңсыз емес. Дегенмен, 1970-ші жылдардың соңынан бері жұмсақ мазмұнды фильмдер кең таралған, және көптеген режиссерлер оларды жасаған. Үндістанда Debonair (журнал), Fantasy, Chastity, Royal Magazine және Dafa 302 сияқты журналдар бар, және 50 миллионнан астам үндінің күн сайын порнография қарауы мүмкін деп есептеледі. Ақпараттық технологиялар заңының XI тарауының 67-параграфында Үндістан үкіметі кез келген электрондық орта арқылы порнографиялық материалдарды таратуды қылмыс деп санайды және жазалайды. eBay компаниясының үнділік еншілес фирмасының бас директоры веб-сайтта порнографиялық мазмұны бар дискіні сатуға рұқсат бергені үшін түрлі қылмыстық құқық бұзушылықтармен айыпталды.
The distribution and production of pornography are both illegal in India; however, accessing pornography in private is not. Regardless, softcore films have been common since the late 1970s, and many directors have produced them. Magazine publications like Debonair (magazine), Fantasy, Chastity, Royal Magazine, and Dafa 302 exist in India, and more than 50 million Indians are believed to see porn on a daily basis. The Information Technology Act, Chapter XI Paragraph 67, the Government of India clearly considers the transmission of pornography through any electronic medium as a punishable offence. The CEO of the Indian subsidiary of eBay was charged with various criminal offences for allowing the trading of a CD on the website that contained pornography.
Жыныстық индустрия
Ежелгі Үндістанда жыныстық саудаға қарсы болғанмен, оның зиянын азайту үшін оған төзеушілікпен қаралып, реттеу шаралары қолданылған. Дегенмен, қазіргі замандағы айыптау көптеген кедей секс-қызметкерлерін қанаушылыққа ұшыратып, ЖИТС сияқты жұқпалы аурулардың таралуына және одан да жаман нәрселерге, Шығыс Еуропадағыдай адам саудасының өркендеуіне әкеп соқты. Көптеген кедей, жас әйелдер ауылдардан ұрланып, сексуалдық құлдыққа сатылуда. Жақында Үндістанның секс-индустриясын реттеуге бағытталған әрекеттер жасалып жатыр. 2022 жылдың мамыр айындағы Жоғарғы Соттың шешімі бойынша проституция кәсіп ретінде мойындалып, секс-қызметкерлерінің Үндістанның басқа да азаматтарымен тең адам құқықтары бар екені, оларды кәсібі үшін кемсітуге немесе қамауға болмайды деп белгіленді.
While trade in sex was frowned upon in ancient India, it was tolerated and regulated so as to reduce the damage that it could do. However, the stigmatisation that has arisen in modern times has left the many poor sex workers with problems of exploitation and rampant infection, including AIDS, and worse, it has allowed a huge human trafficking industry, like that of Eastern Europe, to take hold. Many poor, young women are kidnapped from villages and sold into sexual slavery. There have been some recent efforts to regulate the Indian sex industry. A supreme court order in May, 2022 upheld prostitution as a profession ruling that sex workers had the same human rights as any other citizen of India and thus they can not be discriminated or arrested for their profession.
Жыныстық денсаулық
Соңғы жылдары ерлер мен әйелдер арасында жыныстық дисфункция жағдайларының көбейгені байқалды. Көптеген мамандар жыныстық дисфункцияның кең таралғандығын жыныстық денсаулық туралы білімнің жетіспеуімен және жыныстық қатынасқа консервативті көзқараспен байланыстырады. Жыныстық тәрбие көптеген зерттеушілерді алаңдататын маңызды мәселе; мәдениетке байланысты жыныстық дисфункциялар, мысалы, Дхат синдромы, адам физиологиясы туралы бұрыс түсініктерге негізделген, оларды жақсартылған және қолжетімді жыныстық тәрбие арқылы жоққа шығаруға болады. Үндістандағы жыныстық дисфункцияға қатысты зерттеулер көбінесе ерлердің жыныстық дисфункциясына бағытталған. Дхат синдромы – еркектерде кездесетін психосексуалдық дисфункция, және Үндістандағы көптеген зерттеушілер осы мәселені зерттейді. Дхат синдромымен ауыратын еркектер көбінесе ауылдық жерлерден және жыныстық қатынасқа қатысты өте консервативті көзқарасы бар отбасылардан шығады. Дхат синдромымен ауыратын науқастар көбінесе эректильді дисфункция, ерте шәует шығу сияқты басқа жыныстық дисфункциялармен, сондай-ақ депрессиялық және алаңдаушылық невроздары сияқты психикалық аурулармен де күреседі. Зерттеу көрсеткендей, оқымаған еркектерде жыныстық дисфункцияның таралу деңгейі сауатты еркектерге қарағанда екі-үш есе жоғары. Білім беру саласында аборт туралы білімді арттыру маңызды, себебі қауіпсіз емес аборттар аналар өлімінің 8-9 пайызын құрайды (Үндістанның Бас тіркеушісі кеңсесінің мәліметі бойынша). Әйелдердің өздерінің денсаулығына қатысты шешімдер қабылдау мүмкіндігі, сондай-ақ жыныстық қатынасқа және ерте некеге қатысты консервативті көзқарастар сияқты әлеуметтік-мәдени факторлар әйелдердің жыныстық денсаулығын зерттеуде маңызды роль атқарады. Дхат синдромымен ауыратын еркектерге ұқсас, әйелдердің жыныстық дисфункциясының көп бөлігі ауылдық жерлерде шоғырланған және еркектерде талқыланған осы әлеуметтік факторлармен күшейтіледі.
Sexual dysfunction in both males and females have been reported in significant numbers in recent years. Many attribute the prevalence of sexual dysfunctions to ignorance around sexual health and conservative attitudes toward sex. Sexual education is also an area of concern for many researchers; culture bound sexual dysfunctions such as Dhat syndrome are rooted in erroneous ideas of human physiology, which could be refuted by improved and easily accessible sexual education. Studies of sexual dysfunction in India focus primarily on male sexual dysfunction. Dhat syndrome, a culture bound psychosexual dysfunction in males is an area of study for many researchers in India. Males who experience Dhat syndrome usually come from rural areas and families with very conservative attitudes around sex. Patients with Dhat syndrome typically experience other sexual dysfunctions such as erectile dysfunction, premature ejaculation, in addition to psychiatric disorders such as depressive neurosis and anxiety neurosis. Prevalence of sexual dysfunction was two to three times higher in illiterate men than literate men in the study. In terms of education, knowledge around abortion is a key area of development, as unsafe abortions account for 8 9% of maternal deaths per a bulletin from the India Office of Register General. Women's agency is also heavily considered in studies of female sexual health along with the sociocultural factors such as conservative attitudes toward sex and early marriage. Much like the men experiencing Dhat syndrome, most cases of female sexual dysfunction are concentrated in rural areas and reinforced by the same social factors discussed in males.