Кіріспе

Псевдосекуляризм термині өздерін дінсіз деп санайтын, бірақ белгілі бір дінге қатысты жағдайға бейімділік танытатын, саналы немесе санасыз түрде адамдарды сипаттау үшін қолданылады. Бұл термин соңғы кезде Үндістан саясатында кеңінен танымал болды, көбінесе дінсіздікке бет бұрған және азшылықтардың құқықтарын қолдайтын, бірақ көпшілік діннің мәселелеріне үнсіздік танытатын немесе оларға қарсы шығатын адамдарды сынау үшін пайдаланылады. Қоғамдық келісімсіздікті қоздыруда айыпталып жүрген кейбір индуист ұлтшыл партиялары бұл терминді өздеріне сын айтқандарға қарсы айыптау ретінде қолданады, Үнді Ұлттық Конгресі және өзін-өзі дінсіз деп жариялаған басқа партиялардың дінсіздігінің кемшіліктері немесе бұрмаланғандығын айтады.

Өмірбаян

"Псевдо-секуляризм" термині алғаш рет 1951 жылы Энтони Эленджимиттамның "Философия және РСС-тің Хинд Сварадж үшін іс-әрекеті" кітабында қолданылған. Эленджимиттам өз кітабында Үндістан Ұлттық Конгресінің басшыларын секуляризмді қолдайтын сияқты көрінуге тырысқандары үшін айыптады. Үндістан саясатында индуистік қауымдастықтың өкілі деп айыпталғаннан кейін, Бхаратия Джаната Партиясы (БЖП) Конгресс және басқа партияларға қарсы "псевдо-секуляризм" деген қарсы шабуылды қолдана бастады. БЖП басшысы Л.К. Адвани псевдо-секуляризмді "секуляризм – бұл дауыс жинау саясатының эвфемизмі" деп сипаттайды. Оның сөзіне göre, бұл саясаткерлер азшылықтардың әл-ауқатын емес, тек олардың дауысын ойлайды. Конгресс басшысы Мани Шанкар Айяр бұл терминді индуист ұлтшылдарының пропагандасы деп сынады. Тарихшы Мридула Мукерджи оны "индуист ұлтшылдығының идеологтары секуляризмнің нағыздығын жоққа шығару және оны дискредитациялау үшін ұсынған термин" деп сипаттады. Терминнің мәні – секуляризм дегеніміз, шартты түрде азшылықтарды ынаятқа бөлеу саясатын жасыру үшін киген қапшық ғана. Бұл терминнің қолдаушылары секуляристерді мұсылмандарды қолдайтын және индуизмге қарсы деп айыптайды.