Қозғалыс кезінде ойналатын мыс құралдары

Кіріспе

Қозғалып тұрғанда ойнауға арналған арнайы жасалған қола аспаптар.

Марш аспаптары – қозғалып тұрғанда ойнауға арналған қола аспаптар. Көптеген аспаптардың марш нұсқасы жоқ, тек мыналардың ғана марш нұсқалары бар:
Труба
Меллофон / француз мүйізі
Баритон
Эуфониум
Тромбон – Флугабон
Туба (сосафон немесе контрабас керней түрінде)

Концерттік мүйіздер мен олардың марш әріптестерінің арасындағы басты айырмашылық – дыбысты орындаушының иығынан жоғары немесе төмен емес, алға қарай бағыттау үшін қоңыраудың орны ауыстырылған. Бұл аспаптар көбінесе сыртқы ортада қолданылатындықтан, концерттік аспаптарға қарағанда мықтырақ және тозуға төзімді болады. Бұл аспаптарды мектептердегі марш-топтар мен домбыра және кернейлер корпусы қолданады.

Құрбындар

Барабан мен керней корпусының қызметі ондаған жылдар бойы жалаулы аспаптарды жасаудағы инновацияның басты күші болды. Мелофон мен контрабас кернейі – барабан мен керней корпусының рог-линияларының ықпалымен аспап жасаушылар маршқа пайдалану үшін жасаған туындылар. Қазіргі барабан корпустарында қолданылатын кернейлер, марш-топтардағы әріқтастарындан көбінесе тональдылығымен ерекшеленеді: кернейлер G тонында, ал топ аспаптары B тонында болады. Кернейлердің дауыстары хордың дауыстарымен (сопрано, альто, тенор және бас) топтастырылып, сол сияқты аталады. Алайда, барабан мен керней корпусының қызметінде қолданылатын кернейлердің эволюциясының салдарынан, осы аспаптардың атаулары шатастыру тудыруы мүмкін. Бұлардың бәрі 1892 жылы Армияда бекітілген, G мажорлы, клапансыз "түзу" стандартты кернейлерден тараған.

Сопрано дауыстары

Барабандар корпусының қызметінде сопрано дауысы ретінде жіктелетін екі түрлі аспап болды: сопрано кернейі және пикколо сопрано.

Сопрано әуендері

Пикколо сопрано 1970-ші жылдардың соңында екі поршеньді клапанды мүйіз дәуірінде сериялық өндіріске түсірілді және G сопрано трубасының мөлшеріне өте ұқсас. Пикколо сопрано екі және үш клапанды конфигурацияда жасалды, қазіргі таңда жаппай өндірілмейді, бірақ жеке тапсырыс бойынша алуға болады. G трубасы мен G пикколо сопраносының басты айырмашылығы – қоңыраудың тамағы мен ішкі диаметрі. G трубаларының ішкі диаметрі әдетте .440" - .450" болса, G пикколо сопраносы үлкен .468" ішкі диаметрмен ұсынылды. Осы үлкен ішкі диаметр пикколо сопраноның тоналылық диапазон бойында интонация мәселелеріне себеп болды.

Сопрано

Сопрано кернейі домбыра корпусының кернейлер отбасындағы алғашқы аспап болды. Армияда және кейіннен 20-ғасырдың басында барабан мен керней корпусының ізашарлары қабылдаған M1892 АҚШ армиясының далалық кернейінің тікелей ұрпағы, бұл аспап қызметтің басталуынан бері барлық дизайндық өзгерістерге ұшырады. Ертедегі корпустарда сопрано G немесе F күйінде (F ұзын көйлекшелі слайд арқылы қол жеткізілді) тағайындалды, бұл топқа бөлінген ансамбльге топтағы қарапайым әуендерді ойнауға мүмкіндік берді. Бірінші дизайндық өзгеріс – сопраноны D күйіне дейін төмендету үшін қол тірегінің астына көлденең орналасқан құлыптағыш клапан арқылы қосымша түтік қосу болды. Бұл төрт мүмкін күйге мүмкіндік берді: G және F клапан ашық болғанда, ал D және C клапан жабық болғанда. 1930 жылдары бәсекелестік айналымдар клапанды құлыптан шығаруға рұқсат берді, бұл әрбір музыкантқа 3 немесе 4 бөлікке бөлінген әуендердің орнына күрделі әуендерді ойнауға мүмкіндік берді. Көлденең клапан әлі де қол тірегінің астына тығылып, оң бармақпен басқарылды. 1940 және 1950 жылдары корпус F# және F күйлерінің үстіндік қатарындағы ноталарға жету үшін көйлекшелі слайдты тез және тегіс жұмыс істеуіне мүмкіндік беру үшін, тромбонның слайды сияқты тегістеу тәжірибелерін жасады. Бұл поршень клапанымен біріктіріліп, D және C күйлерінің үстіндік қатарындағы ноталарға мүмкіндік берді. Көптеген кернейлер сол қолмен слайдты басқаруға мүмкіндік беретін сақинамен өзгертілді. Ақырында бұл слайдтық жүйе соншалықты танымал болды, тіпті ол зауыттық опцияға айналды. 1960 жылдардың басында бәсекелестік айналымдар сопранодағы стандартты көйлекшелі слайдтың орнына роторлық клапанды көйлекшелі слайдты пайдалануды мақұлдады. Роторлық клапан сол қолмен басқарылды және биіктікті жарты тонға (F#) немесе толық тонға (F) төмендететін түтік ұзындығына ие болды. Корпустарда екі слайдты сопранолар болды, бұл қол жетімді ноталардың ең үлкен таңдауын қамтамасыз етті, бірақ бұл аспаптар әлі де хроматикалық емес еді. 1967 жылға қарай ережелер конгресі F поршеньді клапанды және F# роторлық клапанды стандарттады. Бұл әдеттегі латунь аспаптарындағы бірінші және екінші клапандарға теңдес болды, поршень бірінші клапанға, ал ротор екінші клапанға теңестірілді. Ескі жабдықтар сақталды, бірақ көптеген корпус өзінің ескі D поршеньді сопраноларын сатуды немесе жергілікті аспаптарды жөндеушілерге D түтігін алып тастап, F түтігі бөлімін дәнекерлеуге рұқсат беретін жиынтықты сатып алуды жөн көрді. 1970 жылдардың соңында DCI ережелері конгресі сопраноның екі тік поршеньді клапанмен, кернейге ұқсас етіп жасалуына рұқсат берді. Еуропалық барабан корпусы айналымдары екі клапан ережесін өткірді және осы уақытта үш тік клапанға рұқсат берді. Америкалық керней өндірушілері екі және үш клапанды аспаптарды бір уақытта жасады, көбінесе екеуіне де бірдей бөлшектерді пайдаланды. 1990 жылға қарай DCI Солтүстік Америка айналымында үш клапанды сопраноларды пайдалануға рұқсат берді, осылайша хроматикалық емес кернейлер дәуірі аяқталды. Сопраноны әлі де бір компания шығарады, ол әлі күнге дейін Командирдің өз Құрама Штаттары теңізшілерінің барабан мен керней корпусы үшін екі клапанды тапсырыс бойынша нұсқасын шығарады. Сопрано кернейлерінің диаметрі әдетте .468" .470" және стандартты және "қуатты диаметрлі" конфигурацияларда келеді. "Қуатты диаметрлі" конфигурациялар әдетте ауыр нығайтуларға, ауыр қабырғалы түтіктерге және сәл үлкен резонаторға ие.

The soprano bugle was the first instrument in the drum corps bugle family. A direct descendant of the M1892 US Army field trumpet which was adopted within the Army and later on by the pioneer drum and bugle corps in the early 20th century, this instrument has undergone every design change since the start of the activity. In early corps, the soprano was pitched either in G or F (F being attained by a long tuning slide) to allow a split ensemble to play simple melodies across the group. The first design change was to add an additional loop of tubing to lower the soprano to the key of D via a locking piston valve tucked horizontally under the handhold. This allowed four possible keys: G and F with the valve open, and D and C with the valve closed. In the 1930s, the competitive circuits allowed the valve to be unlocked, which allowed for more complex melodies to be played by each musician, instead of the melodies being split among 3 or 4 parts. The horizontal valve was still tucked under the handhold, operated by the right thumb. Through the 1940s and 1950s, corps experimented with sanding down the tuning slide to be as quick and smooth in operation as a trombone slide, to allow quick changes in tuning to reach notes within overtone series of the keys of F# and F. Combined with the piston valve, this allowed for notes within the overtone series of D and C. Many bugles were modified with a ring to allow the left hand to actuate the slip slide tuning slide. Eventually this slip slide setup became so popular that it became a factory option. By the early 1960s, the competitive circuits approved the use of a rotary valve tuning slide in place of the standard tuning slide on the soprano. The rotary valve was actuated by the left hand, and featured a length of tubing that lowered the pitch by either a half step (F#) or a whole step (F). Corps featured sopranos with both slides to allow for the greatest choice of available notes, however these instruments were still non chromatic. Around 1967, the rules congress standardized an F piston valve and an F# rotary valve. This allowed the equivalent of the first and second valves on a typical brass instrument, with the piston equating the first valve, and the rotor equating the second valve. Older equipment was grandfathered in, however most corps chose to sell their older D piston sopranos or purchase a kit which allowed local band instrument repairmen to remove the D tubing and solder on an F tubing section. In the late 1970s, DCI's rules congress allowed for the soprano to be designed similarly to a trumpet, with two vertical piston valves. The European drum corps circuits skipped the two valve rule and allowed three vertical valves at this time. American bugle manufacturers then designed both two and three valve instruments at the same time, often using the same parts for both. By 1990, DCI approved the use of three valve sopranos in the North American circuit, thus ending the era of non chromatic bugles. Sopranos are still manufactured by one company, which also still produces a two valve custom version for The Commandant's Own United States Marine Drum and Bugle Corps. Soprano bugles typically have a bore size of .468" .470" and come in standard and "power bore" configurations. The "power bore" configurations typically feature heavier bracing, a heavier wall leadpipe, and a slightly larger bell.

Херальд сопрано

Herald Soprano трубасы – DEG Music Products компаниясы түрлі шағын топтар мен құрамы үшін дайындаған аспап. Бұл аспапта стандартты сопрано кернейінің клапан бөлігі қолданылады, бірақ жетекші түтігі мен қоңырауы ұзақ фанфарға ұқсас дыбыс шығару үшін өзгертілген. Herald Soprano екі клапанды конфигурацияда жасалған және баннер ілуге арналған саңылаулары бар.

Флюгельхорн

Флюгельхорн кернейі алғаш рет 1960-1970 жылдары поршеньді/роторлы керней дәуірінде жасалып, қолданысқа енгізілді. Бұл флюгельхорндар дәстүрлі флюгельхорнға ұқсас болу үшін жасалған, бірақ конгресс ережелерінің шектеулері ескерілді. Екі тік клапанды керней дәуірінде флюгельхорнның екі түрлі дизайны пайда болды. Бір дизайн көбірек таралған флюгельхорн стиліне негізделген, оның реттелетін жетекті түтігі болды. Екінші дизайн труба стилінде жасалған, оның ішінде күйлеуге арналған слайдер және бекітілген жетекті құбыр болды. Үш клапанды G флюгельхорндар да өндірілді, бірақ олардың саны шектеулі болды. G флюгельхорн сопраномен бірдей диапазонға ие, сондай-ақ .468 дюймдік диаметрге ие болды.

Альт дауыстары

Драм мен керней корпусының хроматикалық емес дәуірінде альт дауысы ерекшелік танытты, себебі көптеген альт аспаптарының диапазоны сопрано дауысымен шамалас болды. Сондықтан альт аспаптары кейде сопранолармен бірге дыбысталып, қойылымдарда әртүрлі тембрлерді пайдалануға мүмкіндік берді.

Альт трубы

Альт-бугль – 1970 жылдардағы екі поршеньдік кезеңде жасалған құрал. Бұл аспаптар, негізінен, марш-оркестрлерде және духовой оркестрлерде қолданылатын альт-горнға ұқсас, алдыңғы бөлігінде қоңырау орналасқан марш конфигурациясында жасалған. Алт-бугльдер бүгінге дейін үш клапанды конфигурацияда өндіріледі. Альт-бугльдің диаметрі әдетте 0,468"-дан 0,470"-қа дейін ауытқиды. G тонындағы альт дауысы ретінде, оның диапазонының төменгі шегі сопрано құралдарымен бірдей.

Мелофон кернейі

Мелофонды керней алғаш рет 1960 жылдардың ортасында енгізілді. Бұл аспаптар Стэн Кенттон оркестрі қолданған Conn мелофонионының дизайны негізінде жасалған. Көп ұзамай мелофонның конструкциясы сопрано пішініне жақындатылып, үлкен қоңырауға бейімделді. Мелофон өзінің дыбыс сапасы мен ойнаудың жеңілдігі арқасында, әсіресе француз мүйізді кернейімен салыстырғанда, тез арада танымал альт дауысына айналды. Мелофондар көбінесе өте дарынды корпустарда сопрано партияларынан жоғары көтеріліп, әсерлі кезеңдерде ерекше көзге түсетін дауыстар ретінде пайдаланылды. Мелофонды керней бүгінгі күнге дейін үш клапанды конфигурацияда, ал арнайы тапсырыс бойынша екі клапанды конфигурацияда да шығарылады. Ішкі диаметрі әдетте 0,468" - 0,470" аралығында болады.

Француз мүйізді кернейі

Француз кернейі, көбінесе "Frenchie" деп аталады, алғаш рет 1940-шы жылдардың басында G және D бір поршеньді конфигурацияда жасалған. Frenchie, басқа кернейлерге қарағанда көбірек ноталарды ойнауға мүмкіндік беретін овертон қатарының арқасында танымал болды. Frenchie сопраноның дизайнындағы өзгерістерді, соның ішінде жылғышалы конфигурацияларды, поршень/роторды, екі поршеньді және үш поршеньді конфигурацияларды қабылдады. Frenchie екі поршеньді немесе F/F# поршень/ротор конфигурациясында баритон және сопрано дауыстары арасындағы байланыс құралы ретінде өте танымал болды, себебі бұл диапазонға шамалы хроматикалық сипаттама тән. Француз мүйізді керней әлі де үш клапанды конфигурацияда қолжетімді. Француз кернейінің диаметрі әдетте 0,468"-дан 0,470"-ға дейін ауыспалы.

Төмен альт кернейі

Төмен альт-бугль – Зигмант Канстульдің 1990 жылдары жасаған аспабы. Бұл аспап француз кернейінің бугішінің ішкі диаметрі, қоңырау диаметрі және түтіктің ұзындығы жағынан француз кернейіне ұқсас, бірақ француз кернейінің қабылдағышының орнына төмен альтта альт кернейінің қабылдағышы бар. Төмен альттың диапазоны баритон бугіліне ұқсас, бірақ негізінен орта және жоғары регистрлерде ойнауға арналған, оның ұзындығы ортаңғы дауысқа кернейге тән дыбыс беру үшін пайдаланылады.

Тенор кернейі

Тенор кернейі 1920 жылдардан 1950 жылдарға дейін барабандық корпус музыкасында кең таралған аспап болды. Бұл аспаптар сопрано кернейімен бірдей калибрлі және ұзындықта болды, бірақ олардың резонаторы үлкен болды және оны альт горнының мундштугімен тарата ойнауға болатын. Тенор кернейінің диапазонының төменгі регистрінде ашық дыбыспен ойнауға мүмкіндік берілді және оның тембрі кернейге қарағанда флюгельгорнға жақын болды. 1950 жылдары тенор кернейінен бас тартылды, бірақ оның орнына қазіргі заманғы ансамбльдерде флюгельгорн мен альт кернейлері қолданыла бастады.

Баритонды керней

Баритон кернеі сопрано кернеінен кейін барабан және керней корпусы үшін дамытылған екінші дауыс болды. Баритон кернеі сопранодан бір октава төмен дыбысталады.

Баротонды керней

Баритон кернейінің алғашқы дизайны жарнамада көбінесе "Баро тон" деп аталды. Бұл аспаптар сопрано аспаптарынан бір октава төмен болу үшін жасалған. Көбінесе бас трубасы мен концерттік француз мүйізінің бөліктерінен құрастырылған, тар сазды, кішкентай қоңыраулы бұл аспаптардың интонациясы қиын және дыбысы нашар теңдестірілген. Аспап жасаушылар ақырында осы кішкентай баритондарды бас баритон кернейімен алмастырды. Баро тон табиғи (клапансыз) және D поршеньді нұсқаларында, F# сырғанауымен немесе F немесе F# роторлық клапан қосымшаларымен келді. Людвиг "қос поршеньді" нұсқасымен тәжірибе жасады, ол F# реттеу тізбегіне бекітілген поршеньмен басқарылатын роторлық клапанды қолданды. F# ұзындығы F# ды дұрыс күйге келтіру үшін тым ұзын болды, ал сырғанауды тартып шығарғанда, F ды дұрыс күйге келтіру үшін тым қысқа болды.

Бас-баритонды керней

Басс-баритон кернеі 1950 жылдары барабаншылар корпусындағы төменгі дауыстың дыбыстық диапазонын кеңейту үшін жасалды. Бұл аспаптар американдық концерттік баритонды имитациялау мақсатымен құрастырылған, ол өзі британдық үлгідегі баритон мен стандартты эвфониумның қоспасы болып табылады. Басс-баритон ақырында баритон тонының негізгі дауысын ығыстырып, енді «басс-баритон» деп емес, жай ғана «баритон» деп аталады. Баритон бір D поршеньді, F# ротациялық, F ротациялық немесе E ротациялық клапанды, екі поршеньді немесе үш поршеньді конфигурацияда қолжетімді. Баритон кернеі әлі де 3 клапанды немесе арнайы тапсырыс бойынша 2 клапанды конфигурацияда қолжетімді.

Целофон

Cellophone (Cello + phone) - DEG Music Products компаниясы Phantom Regiment Drum and Bugle Corps тобының сұрауымен дайындалған аспап. Cellophone – кішкентай, оралған баритон кернейі, тар түтікшесі және қоңырауы бар. Оның дыбысталуы концерттік эуфонияға емес, оркестрлік виолончельге ұқсауы тиіс болған. Одан тек аз ғана саны жасалды. Көптеген үлгілері екі клапанды болды, алайда 3 клапанды конфигурациядағы бірнеше экспорттық модельдер де жасалды. Cellophone-ның конструкциясы және дизайны кейін DEG компаниясының Bb марш тромбонына айналды.

Тромбоний кернейі

Тромбоний кернейі – DEG Music Products компаниясының Мэдисон Скауттар барабан және керней корпусының тапсырысы бойынша жасалған аспап. Бұл стандартты калибрлі баритон кернейі, алдын-ала алынып тасталатын тромбон қоңырауымен жабдықталған. Сол кездегі DCI ережелері қоңыраудың аспаптың ең алдыңғы бөлігі болуын талап еткендіктен, тромбоний осылай етіп оралған, қоңырау ойнаушының иығына тигенде барлық клапандар мен түтіктер қоңыраудың кеңейтілген бөлігінен шығып тұрмайды. АҚШ корпустары үшін екі клапанды конфигурацияда бірнеше ондаған дана шығарылды. Еуропалық барабан корпустарына үш клапанды бірнеше модель экспортталды. Тромбоний кернейінің орамы мен дизайны кейін DEG компаниясының Bb Jazz Bone аспабына негіз болды.

Баритоналық керней

Herald Baritone Bugle – DEG Music Products компаниясы түрлі арнайы топтар мен құрамалар үшін дайындаған аспап. Бұл аспапта стандартты калибрлі баритон клапан бөлімі, алынып тасталатын құбыр және ту ілуге арналған ілгектер бар. Herald баритоны тек екі клапанды конфигурацияда ғана жасалған. Kanstul instruments қазіргі уақытта Pershing's Own тобы қолданатын G бас геральд трубасын жасап шығаруда, ол геральд баритон трубасымен бірдей октава диапазонында.

Баритонды үлкен керней

Баритон Гранде – "Канстул Инструмент Компаниясы" өндірген үлкен диаметрлі баритон. Бұл аспапқа стандартты баритонға қарағанда үлкен қабылдағыш түтікшесі (мундштук) керек болады, ал стандартты баритонға кішкентай қабылдағыш түтікшесі қолданылады. Басқа да ерекшеліктері: аспаптың дыбыстық қуатын арттыру үшін кеңірек оралым және сәл үлкен резонатор (қоңырау). Баритон Гранде әлі де үш клапанды конфигурацияда сатып алуға қолжетімді.

Эуфоний кернейі

Euphonium Bugle 1960-шы жылдардан бері әртүрлі конфигурацияларда жасалып келеді. Еуфоний, мелофон кернейімен шамалас уақытта керней хорына қосылды. Еуфоний көбінесе бас баритоннан үлкен калибрлі, кеңірек саңылаулы және үлкен құбырға ие. Euphonium D поршеньді конфигурацияда F және F# роторларымен, F поршеньді және F# ротор конфигурациясында, екі поршеньді және үш поршеньді конфигурацияларда қол жетімді болды. Үш клапанды Euphonium Bugle қазір де сатылымда, сондай-ақ екі поршеньді арнайы тапсырыспен жасалған нұсқасы да бар. Көптеген Euphonium Bugle үлкен қабылдағышты қабылдайды, бірақ 1980 және 1990 жылдардың басында DEG Music Products Швейцарияның Willson Brass компаниясына Euphonium Bugle жобалауды тапсырды, ал олардың дизайны АҚШ-та сирек кездесетін орташа қабылдағышты пайдаланды.

Контрабас

Контрабас кернейі немесе "контра" – марш түбасының кернейге эквиваленті және оның түрлері (сусафон және геликон). Бұл керней 1960 жылдары жасалған. Контрабас үшін алғашқы жоба CC құбырындағы (CC түбасының ұзындығымен тең) аспапты талап еткен, ол жоғары дауыстар сияқты маршырушының алдында тасымалданған. Бірақ бұл тез арада иыққа ілініп тасымалданатын, баритон дауысынан октава төменгі нұсқамен ауыстырылды. Алғашқы контрабас кернейлері баритон кернейінің диаметрімен бірдей, бірақ екі есе ұзын құбырға ие болды, концерттік эуфониум қоңырауымен және кішкентай туба ауыздығын қабылдағышпен жабдықталды. Кішкентай қоңырау, кішкентай диаметр және кішкентай ауыздық ноталарды орындауды өте қиын етті. Соңында өндірушілер контрабастың өлшемін алдымен 3/4 өлшемді концерт түбасына, содан кейін 4/4 түбасына және ақырында 5/4 түбасына дейін ұлғайта бастады. Бастапқы кішкентай контрабас D поршеньді немесе F поршеньді конфигурацияда, F#, F немесе E айналма клапанды көйлектермен келді. 3/4 өлшемді контрабас D немесе F поршеньдерімен, F немесе F# айналма клапандарымен келді. 4/4 контрабас F поршеньді / F# роторлық конфигурацияда, екі поршеньді немесе үш поршеньді конфигурацияда болды. 5/4 контрабас екі, үш немесе төрт поршеньді конфигурациямен келді. 4/4 контрабас әлі де үш клапанды конфигурацияда қол жетімді және төрт поршеньді, екі поршеньді және F# роторлық арнайы тапсырыс конфигурацияларында жасалған. 5/4 контрабас әлі де үш клапанды конфигурацияда, төрт клапанды конфигурациясы арнайы тапсырыс бойынша қол жетімді. Төрт клапанды контрабас кернейі – жаппай өндірілген ең төменгі дыбыстық жезді аспап. Кейбір арнайы тапсырыспен жасалған BBBb түбалары мен сусафондары бар, бірақ олар көп мөлшерде өндірілген емес. Төрт клапанның барлығы басылғанда, контрабас кернейінің ең төменгі дыбыстық нотасы A0 болады, бұл фортепианодағы ең төменгі нота. Кез келген контрабас кернейінің педальдік нотасы G0 болып табылады, клапандардың санына қарамастан. Дарынды музыкант кернейдің педальдық диапазонын пайдаланып G0-дан төмен ойнай алады, бірақ бұл ноталар адам құлағының шектеулеріне байланысты естілгеннен гөрі сезіледі.

The contrabass bugle, or "contra", is the bugle equivalent of a marching tuba and its variants (the sousaphone and helicon). This bugle was designed in the 1960s. The original design for a contrabass called for an instrument in CC (the equivalent tubing length of a CC tuba), carried in front of the marcher like the higher voices. This was quickly replaced with a shoulder carried variant a full octave lower than the baritone voice. The first contrabass bugles used the same bore size as the baritone bugle, with double the length of tubing, utilizing a concert Euphonium bell and having a small shank tuba mouthpiece receiver. The combination of the small bell, small bore, and small mouthpiece made slotting notes very difficult. Eventually manufacturers began increasing the size of the contrabass first to the equivalent size of a 3/4 size concert tuba, then to the equivalent of a 4/4 tuba, and finally to the equivalent of a 5/4 tuba. The original small sized contrabass came in D piston or F piston configurations, with F#, F, or E rotary valve tuning slides. The 3/4 sized contrabass came in D or F pistons with either F or F# rotary valves. The 4/4 contrabass came in F piston/F# rotor configuration, two piston, or three piston configuration. The 5/4 contrabass came in two piston, three piston, or four piston configuration. The 4/4 contrabass is still available in a three valve configuration, and has been built in both four piston, and two piston plus an F# rotor special order configurations. The 5/4 contrabass is still available in a three valve configuration, with a four valve configuration as a special order. The four valve contrabass bugle is the lowest pitched brasswind ever mass produced. Some special order BBBb tubas and sousaphones do exist, but were never built in large quantities. With all four valves depressed, the lowest sounding note on the contrabass bugle is A0, the lowest note on a piano. The pedal note of any contrabass bugle is G0, regardless of the number of valves. A talented musician may be able to play lower than G0 utilizing the pedal range of the bugle, but these notes would be felt more than heard due to the limitations of the human ear.

Флугабон

Флугабон – бұл маршқа арналған клапанды тромбон, негізінен марш жасау үшін флюгельгорн пішініне оралған клапанды тромбон. Оның цилиндрлі саңылауы тромбонға тән, флюгельгорн немесе бугельге тән конустық саңылау емес. Оны Вилли Колон және Рубен Блэйдс сияқты сальсаның көрнекті шеберлері танымал еткен.