Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон массажы
Japanese massage
Анма – дәстүрлі жапон массажының бір түрі; бұл сөз сонымен қатар осы өнерді меңгерген маманға да қатысты. Қазіргі шиатсу көбінесе анмадан туындаған.
Anma is a practice of traditional Japanese massage; the word also refers to practitioners of that art. Modern shiatsu is largely derived from anma.
Тарих
Амманың тегі қытайлық деп есептеледі, ол Туй Надан дамыған. Туй На әдістері 710-793 жылдар аралығындағы Нара дәуірінде дәстүрлі қытай медицинасының басқа да әдістерімен бірге Жапонияға келді және үкіметтің қолдауымен жұмыс істейтін ауруханаларда қолданылды. Амма жеке жүйе ретінде 1320 жылы Акаши Кан Ичи құрды. Амманы 17 ғасырда акупунктура шебері Сугияма Ваичи танымал етті, және сол шамада бұл тақырыптағы алғашқы кітаптар, оның ішінде Фудзибаяши Рёхакудың «Амма Тебики» («Амма нұсқаулығы») жарық көрді. Амма (массажистер) көбінесе көшпелі болып, жылдам массаж қызметтері арқылы күнкөріс жасап, оларды ұсынғандарға комиссия төледі. 19 ғасырда амманың беделі қалалық Жапонияның укиё өмір салтымен байланысынан зардап шекті, нәтижесінде ол емдеу ретінде кем бағаланды. Мейдзи дәуірінде батыс медицинасының пайда болуы амманың мәртебесін одан әрі төмендетті. Оның көптеген әдістері шиацу және батыс массажына сіңірілді, бірақ амманы медициналық мақсатта зерттеу Токио Кёику университетінде жалғасуда. Амма әлі де Жапонияда шиацудан тәуелсіз түрде таралған, ал оның мамандары жергілікті әкімшілік денсаулық сақтау бөлімінен сертификат алады.
Anma is thought to be of Chinese origin, developing from Tui Na. Tui Na techniques arrived in Japan during the Nara period (710–793 CE), along with other techniques of traditional Chinese medicine, and were practiced in government sponsored hospitals. Anma as a unique system was founded in 1320 by Akashi Kan Ichi. Anma was popularised in the seventeenth century by acupuncturist Sugiyama Waichi, and around the same time the first books on the subject, including Fujibayashi Ryohaku's Anma Tebiki ("Manual of Anma"), appeared. Anma (masseurs) were often nomadic, earning their keep in mobile massage capacities, and paying commissions to their referrers. In the nineteenth century, the image of anma suffered somewhat from an association with the ukiyo lifestyle of urban Japan, and it was subsequently less well regarded as a therapy. During the Meiji period, the appearance of Western medicine reduced anma prominence still further. Many of its techniques were subsumed into shiatsu and Western massage practices, although research into anma for medical purposes continues at Tokyo Kyoiku University. Anma is still practiced independently of shiatsu in Japan, with practitioners being certified by the health board of their local prefecture.
Соқыр дәрігерлер
Сугияма заманында "анма" соқыр адамдармен тығыз байланысты болды. Сугияма өзі соқыр болғандықтан, осы практиканы үйрететін бірнеше медициналық мектептер ашты. Токугава дәуірінде "анма" практикасын тек соқырлардың ғана құқығында қалдыратын қаулылар қабылданды – көзі ашық адамдарға осы өнерді жасауға тыйым салынды. Осының нәтижесінде "соқыр "анма"" жапон мәдениетінде кең таралған бейнеге айналды. Бұл қазіргі заманға дейін сақталып келеді, жапондық соқыр қоғамның көп бөлігі осы мамандық бойынша жұмыс істейді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жапонияны одақтас әскерлер басып алған кезде генерал Макартур "анма" практикасын (және басқа да дәстүрлі жапон мәдениетінің элементтерін) тыйым салды. Бұл тыйым Жапонияның көптеген соқыр азаматтарының күнкөрісіне кедергі келтірді. Соқырлардың құқықтарын қорғаушы және жазушы Хелен Келлер бұл тыйым туралы білгеннен кейін АҚШ үкіметіне шара қолдануға ұсыныс жасады; оның тікелей ықпалымен тыйым алынып тасталды. Соңғы жылдары батыста "соқыр "анма"" концепциясын ЗАТОИЧИ атты соқыр қылышшының образы танымал етті. Жапон киносында соқыр "анма" көбінесе комедиялық эффект үшін қолданылады.
Since Sugiyama's time, anma has been strongly associated with the blind. Sugiyama, blind himself, established a number of medical schools for the blind which taught this practice. During the Tokugawa period, edicts were passed which made the practice of anma solely the preserve of the blind – sighted people were prohibited from practicing the art. As a result, the "blind anma" has become a popular trope in Japanese culture. This has continued into the modern era, with a large proportion of the Japanese blind community continuing to work in the profession. During the occupation of Japan by the Allies after World War II, the practice of anma was banned (along with other aspects of traditional Japanese culture) by General MacArthur. The ban prevented a large proportion of Japan's blind community from earning a living. Writer and advocate for blind rights Helen Keller, on being made aware of the prohibition, interceded with the United States government; at her urging, the ban was rescinded. In recent years the fictional character of Zatoichi, the blind swordsman, has brought the concept of the "blind anma" into the public eye in the West. Blind anma are also commonly used to comedic effect in Japanese cinema.
Техникалар
Амма практикасында иіскеу, үйкеу, соғу және шайқау сияқты жалпы массаж техникалары қолданылады. Бұл әрекеттер денедегі нақты белгілі бір өмірлік нүктелерге және меридиандарға бағытталған. Бұл массаж түрі өте қарқынды деп есептеледі, бұлшықеттер мен терең тіндерге қан ағынын арттыру мақсатында ұстап-тарту қозғалыстары және тізе буналарымен қолданылатын күшті акупрессура техникалары қолданылады. Емдеу көбінесе тікелей теріге емес, киім арқылы жасалады.
Anma practices uses common massage techniques such as kneading, rubbing, tapping and shaking. These activities are directed at specific vital points and meridians on the body. It is considered quite a vigorous form of massage, with gripping movements intended to increase blood flow to the muscles and deep tissues, and forceful acupressure techniques applied with the knuckles. The treatment is usually performed through the clothing, rather than directly on the skin.