Кіріспе

Испан генералы Грегорио Гарсия де ла Куэста и Фернандес де Селис (9 мамыр 1741 – 1811) – Пиреней түбегі соғысының көрнекті генералы. Чарльз Оман (1902) былай деп мәлімдеді: Ол екі жыл бойы майданда жоғары бастық қызметін атқарған кезеңде Грегорио де ла Куэста тұрақты түрде өзге испан генералдарынан асып түсетін мақтаншылдық пен қабілетсіздік танытты. (Оман, 140–141 беттер.)

Ерте мансап

Ла Ластрада, Кантабрияда қарапайым дворян отбасында туған Куэста 1758 жылы Испания корольдік гвардиясының полкіне мүше болып әскери қызметке кірді. Ол 1793-1795 жылдардағы Пиреней соғысында генерал-лейтенант ретінде бірнеше жетістіктерге қол жеткізді. 1795 жылдың 20 желтоқсанында ол 8000 испандық және португалдық әскерді Коллиур шайқасында сәтті шабуылға жетектеп, Коллиур, Форт-Сен-Эльме және Порт-Вендрлерді басып алды. Куэстаның әскері 5000 қорғаушының 4000-ын өлтірді немесе тұтқынға алды. Ол 1795 жылдың 14 маусымында Хосе де Уррутия и де лас Касастың басшылығымен Баскара шайқасында дивизияны басқарды. Оның 7000-9000 сарбаздық құрамы 26 шілдеде Пуицердада 1500 французды тұтқынға алды. Келесі күні ол Белвер қаласын және ондағы 1000 сарбаздық француз гарнизонын басып алды. Куэстаға белгісіз, екі әрекет те 1795 жылдың 22 шілдесінде Базель бейбіт шарты қол қойылғаннан кейін орын алды. Саяси интригалар 1805 жылғы ала-көкпеңге дейін оның одан әрі жоғарылауына кедергі келтірді, содан кейін ол Кастилия армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды.

Жарым арал соғысы

1808 жылы Франциямен соғыс басталғанда Куэста 67 жаста болды. Бастапқыда ол Вальядолидте көтерілген көтерілісшілерді басқаруға құлшынбады, бірақ үйінің алдына дарға асылатын тіреу орнатылғаннан кейін және ашуланған халық оны асып өлтірумен қорқытқаннан кейін келісті. Оның әскері жабдығы нашар, жақсы жаттығудан өтпеген және жеткіліксіз жарақталған еді, ал оның 5000 жауынгерлік күштері Наполеонның Ұлы армиясына (Grande Armée) қарсы тұруға аз мүмкіндікке ие болды. Ол Кабесонда ауыр жеңіліске ұшырады, бұл Куэстаны Вальядолидтегі басқару ортасынан кетуге мәжбүр етті. Армиясының қалдықтарын генерал-лейтенант Блейктің Галисия армиясымен біріктіргеннен кейін, Куэста шенін пайдаланып, Вальядолидке қарсы асығыс шабуылға талап қойды, бұл оның жаңа күштерін француздың қарсы шабуылына осал қылды. Басқарудағы келіспеушілік салдарынан 14 шілдеде Медина-де-Риосеко шайқасында Куэста өз әскерлері мен Блейк әскерлері арасындағы қашықтықты жаба алмағандықтан жеңіліске ұшырады. Орталық хунтамен келіссөздер Куэстаның испан армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалуына әкелді. Әскери және саяси басқару құрылымының болмауы стратегия жасауды және басқа испандық күштермен үйлестіруді мүмкінсіз етті. Ол көп ұзамай қарсыластарының саяси айлакерлігінен жұмыстан босатылып, тұтқындалды. Сомосьерра шайқасында Мадридті Наполеон басып алғаннан кейін Испаниядағы жағдай нашарлап, Куэстаға оңтүстік шекараны қорғау үшін Экстремадура армиясын қайта құруға рұқсат берілді. Сол кездегі әскери саясатқа қарсы Куэста жауынгерлік қабілетті күш құрғаннан кейін шабуылға шықты. Бұл сәттілікке жетті. 1809 жылдың қаңтар және ақпан айларында Бадахоздың барлығы француздардан қайтарылып алынды. Куэстаға жергілікті билік оның армияға тағайындаған адамдарын қарағанға дейін жабдықтандырудан және күшейтуден бас тартты. Нәтижесінде, көктемде француздық шабуыл Куэстаның бұрынғы жетістіктерін жойды. 26 наурызда Куэста ауыр жарақат алып, атты әскерлердің астында қалды, ал оның армиясы Медельин шайқасында ауыр жеңіліске ұшырады. Блюхер сияқты, ол да денсаулығы нашарлаған күйінде күресін жалғастырды. Куэста Веллингтон қолбасшылығындағы британдық армиямен бірікті. Оның британдық одақтастарымен қарым-қатынасы қиын болды, себебі британдықтар испандықтардан бұрын өз мүдделерін бағалады, бұл Гарсия де ла Куэстаның қарсылығын тудырды. Алайда, екеуі де Талавера шайқасына (28 шілде) дайындалды, одақтастар үшін маңызды жеңіске қол жеткізді. Бұл шайқастың құрметі үшін Уэлсли Веллингтон виконты және Талавера де ла Рейна виконты атақтарын алды. Куэста болса Орталық кеңестен Карлос III-нің Ұлы крестін алды. Алайда Талавера шайқасындағы жеңістен кейін испандықтардың бірнеше жеңілістері болды, бұл генералдың жауларын қуантты. Веллингтонмен жеңіске қарамастан, желтоқсан айында ол лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Көп ұзамай Бадахоста инсульт алып, денесінің бір жағын қозғалта алмады (гемиплегия), медициналық себептермен Севилья мен Малагаға, содан кейін француздардың жақындауына байланысты Майоркаға эвакуацияланды. Ол 14 мамыр 1810 жылы Пальмаға келді. Аралда ол Тәуелсіздік соғысы кезіндегі әрекеттерін ақтаған манифест жариялады. 1810 жылы Куэста ауыр инсульт алды және бір жылдан кейін зейнеткерлікте қайтыс болды.