Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испан генералы Грегорио Гарсия де ла Куэста и Фернандес де Селис (9 мамыр 1741 – 1811) – Пиреней түбегі соғысының көрнекті генералы. Чарльз Оман (1902) былай деп мәлімдеді: Ол екі жыл бойы майданда жоғары бастық қызметін атқарған кезеңде Грегорио де ла Куэста тұрақты түрде өзге испан генералдарынан асып түсетін мақтаншылдық пен қабілетсіздік танытты. (Оман, 140–141 беттер.)
Spanish general
Gregorio García de la Cuesta y Fernández de Celis (9 May 1741 – 1811) was a prominent Spanish general of the Peninsular War. Charles Oman (1902) stated that:
Throughout the two years during which he held high command in the field, Gregorio de la Cuesta consistently displayed an arrogance and an incapacity far exceeding that of any other Spanish general. (Oman, pp. 140–141.)
Ерте мансап
Ла Ластрада, Кантабрияда қарапайым дворян отбасында туған Куэста 1758 жылы Испания корольдік гвардиясының полкіне мүше болып әскери қызметке кірді. Ол 1793-1795 жылдардағы Пиреней соғысында генерал-лейтенант ретінде бірнеше жетістіктерге қол жеткізді. 1795 жылдың 20 желтоқсанында ол 8000 испандық және португалдық әскерді Коллиур шайқасында сәтті шабуылға жетектеп, Коллиур, Форт-Сен-Эльме және Порт-Вендрлерді басып алды. Куэстаның әскері 5000 қорғаушының 4000-ын өлтірді немесе тұтқынға алды. Ол 1795 жылдың 14 маусымында Хосе де Уррутия и де лас Касастың басшылығымен Баскара шайқасында дивизияны басқарды. Оның 7000-9000 сарбаздық құрамы 26 шілдеде Пуицердада 1500 французды тұтқынға алды. Келесі күні ол Белвер қаласын және ондағы 1000 сарбаздық француз гарнизонын басып алды. Куэстаға белгісіз, екі әрекет те 1795 жылдың 22 шілдесінде Базель бейбіт шарты қол қойылғаннан кейін орын алды. Саяси интригалар 1805 жылғы ала-көкпеңге дейін оның одан әрі жоғарылауына кедергі келтірді, содан кейін ол Кастилия армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды.
Born in La Lastra, Cantabria, to a family of petty nobles, Cuesta entered military service in 1758 as a member of the Spanish Royal Guards Regiment. He saw several successes as a Lieutenant General during the War of the Pyrenees in the years 1793 to 1795. On 20 December 1795, he led 8,000 Spanish and Portuguese in a successful attack in the Battle of Collioure, capturing Collioure, Fort Saint Elme and Port Vendres. Cuesta's force killed or captured 4,000 of the 5,000 defenders. He led a division under José de Urrutia y de las Casas at the successful Battle of Bascara on 14 June 1795. His corps of 7,000 to 9,000 troops captured 1,500 Frenchmen at Puigcerdà on 26 July. The following day, he fell upon and seized the town of Bellver with its 1,000 man French garrison. Unknown to Cuesta, both actions occurred after the Peace of Basel had been signed on 22 July 1795. Political intrigues prevented further advancement until the turmoil of 1805 produced his appointment to Commander in Chief of the Army of Castile.
Жарым арал соғысы
1808 жылы Франциямен соғыс басталғанда Куэста 67 жаста болды. Бастапқыда ол Вальядолидте көтерілген көтерілісшілерді басқаруға құлшынбады, бірақ үйінің алдына дарға асылатын тіреу орнатылғаннан кейін және ашуланған халық оны асып өлтірумен қорқытқаннан кейін келісті. Оның әскері жабдығы нашар, жақсы жаттығудан өтпеген және жеткіліксіз жарақталған еді, ал оның 5000 жауынгерлік күштері Наполеонның Ұлы армиясына (Grande Armée) қарсы тұруға аз мүмкіндікке ие болды. Ол Кабесонда ауыр жеңіліске ұшырады, бұл Куэстаны Вальядолидтегі басқару ортасынан кетуге мәжбүр етті. Армиясының қалдықтарын генерал-лейтенант Блейктің Галисия армиясымен біріктіргеннен кейін, Куэста шенін пайдаланып, Вальядолидке қарсы асығыс шабуылға талап қойды, бұл оның жаңа күштерін француздың қарсы шабуылына осал қылды. Басқарудағы келіспеушілік салдарынан 14 шілдеде Медина-де-Риосеко шайқасында Куэста өз әскерлері мен Блейк әскерлері арасындағы қашықтықты жаба алмағандықтан жеңіліске ұшырады. Орталық хунтамен келіссөздер Куэстаның испан армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалуына әкелді. Әскери және саяси басқару құрылымының болмауы стратегия жасауды және басқа испандық күштермен үйлестіруді мүмкінсіз етті. Ол көп ұзамай қарсыластарының саяси айлакерлігінен жұмыстан босатылып, тұтқындалды. Сомосьерра шайқасында Мадридті Наполеон басып алғаннан кейін Испаниядағы жағдай нашарлап, Куэстаға оңтүстік шекараны қорғау үшін Экстремадура армиясын қайта құруға рұқсат берілді. Сол кездегі әскери саясатқа қарсы Куэста жауынгерлік қабілетті күш құрғаннан кейін шабуылға шықты. Бұл сәттілікке жетті. 1809 жылдың қаңтар және ақпан айларында Бадахоздың барлығы француздардан қайтарылып алынды. Куэстаға жергілікті билік оның армияға тағайындаған адамдарын қарағанға дейін жабдықтандырудан және күшейтуден бас тартты. Нәтижесінде, көктемде француздық шабуыл Куэстаның бұрынғы жетістіктерін жойды. 26 наурызда Куэста ауыр жарақат алып, атты әскерлердің астында қалды, ал оның армиясы Медельин шайқасында ауыр жеңіліске ұшырады. Блюхер сияқты, ол да денсаулығы нашарлаған күйінде күресін жалғастырды. Куэста Веллингтон қолбасшылығындағы британдық армиямен бірікті. Оның британдық одақтастарымен қарым-қатынасы қиын болды, себебі британдықтар испандықтардан бұрын өз мүдделерін бағалады, бұл Гарсия де ла Куэстаның қарсылығын тудырды. Алайда, екеуі де Талавера шайқасына (28 шілде) дайындалды, одақтастар үшін маңызды жеңіске қол жеткізді. Бұл шайқастың құрметі үшін Уэлсли Веллингтон виконты және Талавера де ла Рейна виконты атақтарын алды. Куэста болса Орталық кеңестен Карлос III-нің Ұлы крестін алды. Алайда Талавера шайқасындағы жеңістен кейін испандықтардың бірнеше жеңілістері болды, бұл генералдың жауларын қуантты. Веллингтонмен жеңіске қарамастан, желтоқсан айында ол лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Көп ұзамай Бадахоста инсульт алып, денесінің бір жағын қозғалта алмады (гемиплегия), медициналық себептермен Севилья мен Малагаға, содан кейін француздардың жақындауына байланысты Майоркаға эвакуацияланды. Ол 14 мамыр 1810 жылы Пальмаға келді. Аралда ол Тәуелсіздік соғысы кезіндегі әрекеттерін ақтаған манифест жариялады. 1810 жылы Куэста ауыр инсульт алды және бір жылдан кейін зейнеткерлікте қайтыс болды.
When war with France broke out in 1808, Cuesta was already 67 years old. He was at first reluctant to lead the insurgents who rose up in Valladolid but agreed after a gallows was erected outside his house and the indignant populace threatened to hang him. His army was ramshackle, ill trained and underequipped and his hastily recruited force of 5,000 militia stood little chance against the Grande Armée of Napoleon. It was heavily defeated at Cabezón, forcing Cuesta's withdrawal from his seat of command at Valladolid. After combining what was left of his army with Lieutenant General Blake's Army of Galicia, Cuesta pulled rank and insisting on a foolhardy march on Valladolid, left his new force vulnerable to a French counterattack. Paralyzed by disunity of command, the pair were defeated on 14 July at the Battle of Medina de Rioseco when Cuesta failed to close the gap between his troops and Blake's. Negotiations with the Central Junta led to Cuesta's brief promotion to Commander in Chief of the Spanish Army. In the absence of a military and political command structure, strategy and coordination with other Spanish forces proved impossible. He was soon sacked and arrested due to political machinating by his opponents. Following the loss of Madrid to Napoleon at the Battle of Somosierra the situation in Spain became more desperate and Cuesta was allowed to reconstitute the Army of Extremadura in order to defend the southern frontier. In defiance of the military wisdom of the time Cuesta pursued an offensive as soon as he had constructed a fighting force. This met with success. In January and February 1809, all of Badajoz was reclaimed from the French. Cuesta was refused supplies and reinforcements until local authorities could review the appointments he had made to the army. As a result, a French offensive in the Spring annulled Cuesta's previous gains. On 26 March, Cuesta was badly wounded and trampled by cavalry, and his army savagely defeated, at the Battle of Medellín. Like Blücher after him, he continued fighting as a near invalid. Cuesta joined forces with the British army under Wellington. Relations with his British allies were difficult, taking into account that the British prioritized their interests before the Spanish, something that García de la Cuesta strongly opposed. However, both prepared the battle of Talavera (July 28), obtaining an important victory for the allies. For the merits of this battle, Wellesley would receive the titles Viscount Wellington and Viscount Talavera de la Reina For his part, Cuesta will receive the Grand Cross of Carlos III from the Central Board. However, after the victory at the Battle of Talavera, some Spanish defeats occurred, to the great satisfaction of the general's enemies. Despite the victory achieved with Wellington, in December he was forced to resign from his position. Shortly afterwards, in Badajoz , he suffered a stroke that caused hemiplegia and for medical reasons he was evacuated to Seville and Malaga, and then, due to the approach of the French, to Mallorca He arrived in Palma on May 14, 1810. On the island he published the manifesto in which he justified his actions during the War of Independence. In 1810, Cuesta suffered a serious stroke from which he died in retirement a year later.