Канада Жоғарғы Сотының «Switzman v Elbling» ісі және «Құлыптау заңы»
Switzman v Elbling
Канада Жоғарғы Сотының «Switzman v Elbling» ісі, Квебек провинциясының «Құлып заңының» конституциялық еместігін анықтады. Бұл заң сөз бостандығын шектеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Швейцарияның Эльблингке қарсы және Квебектің А. Г. ісі, [1957] SCR 285 – Канада Жоғарғы Сотының шешімі. Бұл шешімде Сот Квебектің провинцияны коммунистік насихаттан қорғау туралы заңын, көбінесе «Құлып заңы» деп аталатын заңның, провинциялық заң шығарушы органның құзыретінен тыс екенін (ultra vires) анықтады. Соттың пікірінше, «Құлып» заңы қылмыстық құқыққа қатысты заң болып табылады, ал ол 1867 жылғы Британдық Солтүстік Америка заңына сәйкес Канада Парламентінің эксклюзивті құзыретінде. Рэнд, Келлок және Эбботт судьялары заңның ultra vires екенін, себебі ол «Канадада орнатылған үкіметтің демократиялық нысанынан» туындайтын, сөз бостандығын қамтамасыз ететін жасырын құқықтар бұзылғанын айтты. Алайда, көпшілік судьялар бұл пікірмен келіспеді.
Switzman v Elbling and A. G. of Quebec, [1957] SCR 285 is a Supreme Court of Canada decision in which the Court ruled that Quebec's Act to Protect the Province Against Communistic Propaganda, commonly known as the "Padlock Law", was ultra vires of the provincial legislature. The Court held that the Padlock Law was a statute respecting criminal law, which is the exclusive authority of the Parliament of Canada under the British North America Act, 1867. Rand, Kellock, and Abbott JJ further held that the law was ultra vires because it violated freedom of expression guaranteed under an implied bill of rights springing from the "democratic form of government established in Canada", but this view was not shared by the rest of the majority.
Тарих
Макс Бейли Монреальдегі Парк-авенюдегі пәтерде тұрды. 1948 жылдың ақпан айында, бұрынғы Монреаль қалалық кеңесінің мүшесі және өзі коммунист болған Бейли, өзінің пәтерін жергілікті коммунистік орталыққа айналдыруды көздеген белгілі марксист Джон Свицманға беруді жоспарлады. Пәтер иесі Фреда Эльблинг, Свицманның пәтерді алуына қарсылық көрсетті, себебі ол ғимараты провинцияның «Падлок» заңы бойынша тартып алынуы мүмкін деп қорқып еді. Сәтті болмаған жағдайда, ол сотқа жалға алу шартын тоқтату туралы өтініш берді. Өзін қорғау барысында Свицман бұл заңды сөз бостандығын бұзушылық деп сынап, сондай-ақ провинциялық үкіметтің құзыретінен тыс екенін мәлімдеді. Сотта және апелляцияда сот Эльблингтің пайдасына шешім шығарды. 8 дауысқа 1 дауыспен Жоғарғы Сот заңның құзыретінен тыс екенін анықтады және оны күштен шығарды.
Max Bailey, was a resident of a Park Avenue apartment in Montreal. In February 1948, Bailey, a former Montreal City Councillor and a Communist himself, wanted to assign his apartment to John Switzman, a prominent Marxist who wanted to turn the apartment into a local Communist hub. Freda Elbling, the landlord, tried to prevent Switzman from taking the apartment for fear of having her building appropriated by the province under the Padlock Law. Failing that, she applied to the court to have the lease cancelled. In his defence, Switzman challenged the Padlock Law as a violation of freedom of speech and as a law ultra vires the power of the provincial government. At trial and on appeal, the courts found in favour of Elbling. In an 8 to 1 decision, the Supreme Court found that the law was ultra vires and it was struck down.