Кіріспе
Американдық суретші Эдвард Уиллис Редфилд (18 желтоқсан 1869 – 19 қазан 1965) – американдық импрессионист пейзаж суретшісі және Пенсильвания штатының Нью-Хоуп қаласындағы өнер ошағының мүшесі. Ол бүгінде Нью-Хоуп аймағының импрессионистік көріністерімен, әсіресе қар басқан ауылды бейнелеуімен танымал. Ол сондай-ақ жаздарын Мэн штатының Бутбей портында өткізіп, жергілікті жағалауды суреттеген. Мэннің Монхеган аралын да жиі суреттеген.
Edward Willis Redfield (December 18, 1869 – October 19, 1965) was an American Impressionist landscape painter and member of the art colony at New Hope, Pennsylvania. He is best known today for his impressionist scenes of the New Hope area, often depicting the snow covered countryside. He also spent his summers on Boothbay Harbor, Maine, where he interpreted the local coastline. He frequently painted Maine's Monhegan Island.
Өмірбаян
Редфилд 1869 жылы Делавэр штатының Бриджвилл қаласында дүниеге келген. Ол ерте жасынан көркемдік қабілетін көрсетті және 1887 жылдан 1889 жылға дейін Филадельфиядағы Пенсильвания Көркемсурет академиясында сурет салуды оқыды. Академиядағы ұстаздары Томас Аншуц, Джеймс Келли және Томас Ховенден болды. Аншуц Томас Эйкинстің оқыту әдістерін сақтады, ол жалаңаш адамның және адам анатомиясының жан-жақты зерттеуіне баса назар аударды. Академияда оқып жүргенде Редфилд кейіннен маңызды американдық суретші және педагог болатын Роберт Анримен танысты, олар өмір бойы дос болды. Оның академиядағы басқа достарына мүсіншілер Чарльз Графли және Александр Стерлинг Кальдер (мобильдердің белгілі заманауи мүсіншісінің әкесі) кірді. Редфилд пен Роберт Анри Францияға барып, Académie Julian және École des Beaux Arts-та білім алды. Екі француз академиясында да олар француз академиялық суретшілерінің бірі Уильям Адольф Бугеродан сабақ алды. Еуропада Редфилд импрессионист суретшілердің – Клод Моне, Камиль Писсарро және норвегиялық Фриц Тауловтың туындыларына тәнті болды. Францияда ол қонақүй иесінің қызы Элис Делигантпен танысып, 1893 жылы үйленді. Редфилд әйелімен бірге Америкаға оралып, 1898 жылы Нью-Хоупқа жақын, Пенсильвания штатының Центр-Бридж қаласында қоныстанды. Ол бұл аймаққа көшіп келген алғашқы суретшілердің бірі болды және кейде сол жылы келген Уильям Лэнгсон Латроппен бірге Нью-Хоуп қаласындағы суретшілер колониясын құрушылардың бірі деп есептеледі. Редфилд Пенсильванияның Нью-Хоуп қаласынан солтүстікке қарай Делавэр өзенінің жағасында орналасқан пейзаж суретшілері тобының жетекшісі саналды. Оның өнері толығымен американдық сипатқа ие болды, ол француз импрессионистерінің стилін көшірмеді, бұл бұрынғы американдық импрессионистер, мысалы, Childe Hassam сияқтылар жасаған нәрседен өзгеше болды. Көркемсурет сыншысы және белгілі суретші Гай Пенэ Дю Бойс былай деп жазды: «Пенсильвания пейзаж суретшілері мектебі, оның басшысы Эдвард В. Редфилд – біздің алғашқы ұлттық өркендеуіміз. Ол француз импрессионистерінің техникасының ықпалымен басталды. Ол патриоттық тұрғыдан американдық пейзаждарды суреттеумен шектелді». Ж. Нильсен Лоурвик Редфилд өнерінің одан да жақтаушысы болды. Ол былай деп жазды: «Қазіргі американдық өнерге шынайы ұлтшылдық рухты сіңіру үшін ең көп еңбек еткендердің арасында Эдвард Редфилд ең ірі орынды иеленеді. Ол – американдық пейзаждарды ескі әлемнің көзін таңғалдыратын шындық пен күшпен бейнелейтін прогрессивті суретшілер тобының туыншысы». Редфилд және топтың басқа мүшелері ХХ ғасыр американдық пейзаж суретіне зор әсер етті. Шындығында, кейінгі американдық пейзаж суретшісі Эмиль Группе, бұл Пенсильвания пейзаж сурет мектебінің мүшесі болмаған, былай деді: «Мен әлі де ұлы Ұлттық академия көрмелерін еске аламын. Қабырғаларды үш суретші басып алды: Эдвард Редфилд, Дэниел Гарбер және Элмер Скофилд. Олардың барлығы да батыл және керемет түстермен жұмыс істеді, ал сіз оларды сын тұрғысынан салыстырмадыңыз, өйткені сіз әрқайсысын оның кенепінің алдында тұрған кезде жақсы көретінсіз». Нью-Йорк немесе Бостоннан айырмашылығы, Филадельфия (Хью Брекенридж мен Дэниел Гарберді қоспағанда, екеуі де Пенсильвания Көркемсурет академиясында сабақ берді) импрессионист суретшілер үшін маңызды орталық ретінде дамыған жоқ. Шын мәнінде, Уильям Гердтс жазғандай, «Импрессионизмнің негізгі «мектебі» Филадельфияда емес, Нью-Хоуп айналасында гүлденді. Оның орталық тұлғасы Эдвард Редфилд болды». Бірақ Редфилд және оның шеңбері негізінен пейзаж суретшілері болғандықтан, олардың Филадельфияның қалалық кеңістігіне қарағанда дамымаған ауылдық Бакс округін артық көруі таңқаларлық емес. Редфилд Нью-Йорктің сәулет өнерінің өрлеуіне қызығушылық танытып, ең әдемі қалалық пейзаждарды жасады. Импрессионисттік стильге қарағанда тоналистік стильге ие болса да, Редфилд 1909 жылы Нью-Йоркте кем дегенде алты ай бойы қала көріністерінің маңызды тобын жасады. Бұл өте үлкен, панорамалық суреттер болды. Филадельфиядан Редфилдтің өнер серіктестері, соның ішінде Генри, Джон Слоан, Уильям Глэкенс және Джордж Люкс (Ашкан мектебі) Манхэттенге көшіп барған. Бірақ олардан айырмашылығы Редфилд қала өмірінің идеалдастырылған көрінісін, көрікті аймақтық көріністерді суреттеді, онда фигуралар өте кішкентай болды, ал назар Ист-Ривердің көңіл-күйіне аударылды. Олардың ішіндегі ең үлкені – «Күннің жарығы мен қараңғылық арасында» (жеке коллекция) суретінің өлшемі 50 х 56 дюйм, және бұл сол кезден бастап америкалық суретшінің Нью-Йорк қаласын бейнелеген ең үлкен туындысы болып саналады. «Күннің жарығы мен қараңғылық арасында» суреті Мэтью Бейгеллдің «Америкалық сурет және мүсінқаптаманың қысқаша тарихы» кітабында жарияланған. Эдвард Редфилдтің импрессионист пейзаждары бояудың батыл қолданылуымен және жарқын түстерімен ерекшеленеді. Редфилд суреттерін ашық ауада, тікелей табиғаттан, студияда емес жасады. Ол қалың импасто жасады, «бір ретте» немесе бір сеанста, әдетте сыртта, көбінесе қатал қысқы ауа райында, оның көбінесе үлкен кенептерін ағаштарға байлап, олар желге ұшып кетпеуі үшін қолданды. Ол ХХ ғасыр американдық суретшілердің арасында қыс суреттерінің жетекшісі ретінде танылды, Джон Сингер Сардженттен басқа, барлық американдық суретшілерден көп марапаттар жеңіп алды. Оның туындылары бүкіл елде көрмелерге қойылды, ал 1915 жылы Сан-Францискода өткен Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінде оның жиырма жеті туындысы қойылды, бұл сол кездегі суретшілер үшін маңызды орын болды. Редфилд 1903 жылдан бастап көктемгі көріністерді суреттеуді бастады. Олардың көпшілігі Редфилдтің қалың импастосын қолданды, оның қар көріністеріне ұқсас стильде салынған. Винсент Ван Гогтың Арлде (1888 жылдың ақпанынан 1889 жылдың мамырына дейін) салған көктемгі көріністерінің әсері анық байқалады, өйткені Ван Гог да қалың импасто қолданды, бірақ Редфилдтіңдей қалың емес. Алайда, Редфилд Ван Гогты есімдерінде айтқан емес. Редфилд Пенсильвания штатының Пойнт-Плезант қаласында, Делавэр өзеніне жақын, River Road бойында, Center Bridge қаласындағы үйінен солтүстікке қарай студия ұстады. Редфилд 1920–1930 жылдар шамасында ондай бірнеше көктемгі көріністерді жасады. «Өзенге жол» (Manoogian Collection) суреті олардың жақсы мысалы болып табылады. Ол Пенсильвания жағынан Делавэр аймағындағы ерте көктемді бейнелейді, ал көрушінің сол жағында Нью-Джерси төбелері орналасқан. Қыз жолмен жүреді, оған екі үйрек сүйемелдейді, ал ағаштар жаңа ғана гүлдей бастаған. Бұл қыз суретшінің екі қызының бірі болуы мүмкін, Луиза немесе Элиз. Алайда, суреттің мерзімін анықтау қиын. «Өзенге жол» Редфилдтің сүйікті атауы болды және ол 1920 жылдары, әсіресе, әртүрлі маусымдар мен жерлерді бейнелейтін кем дегенде төрт басқа сурет үшін оны қолданды. Бұл, әдетте, 1920 жылы Филадельфиядағы Art Club көрмесінде көрсетілген сурет болып табылады. Өмірінде Редфилд негізінен қысқы пейзаждары үшін мақталып жүрсе, көктемгі көріністер бүгінде оның ең бағалы туындыларының бірі саналады. 1903 жылдан бастап Редфилд отбасысы (суретші мен оның әйелінің бес баласы болған) жаздарды Мэн штатының Бутбей-Харбор қаласында өткізді, бұл доктор Сэмюэл Вудвардтың жылдық демалысты қаржыландыруының арқасында мүмкін болды. Ақырында Редфилд Бутбей-Харборда үй сатып алды, ол шағын және көркем балық аулау ауылы ретінде танымал болды. 1903 жылдың маусымында Роберт Анри және оның әйелі сол жазда Редфилдтермен бірге болуға шешім қабылдады. Редфилд пен Анри жақын аралдарды аралап, қолайлы сюжеттер іздеді. Шындығында, лобстер Редфилдтің сүйікті тағамы болды және ол Бутбей-Харбордағы үйінде 5 дюймдік ағаш қабырғалары бар ас столын жасады, ол линолеуммен жабылған, осылайша суретші мен оның отбасысы ас бөлмесінің бетін бұзбастан осы қызыл шаяндылардың дәмін татуға мүмкіндік алды! Кейінірек Редфилд өзінің ерте туындыларына наразы болды. 1947 жылы ол көптеген туындыларын өртеді...
Redfield and the other members of the group had a huge influence on twentieth century American landscape painting. In fact, the later American landscape painter, Emile Gruppe, who was not part of this Pennsylvania School of Landscape Painting wrote, "I can still remember the great National Academy shows. Three painters dominated the walls: Edward Redfield, Daniel Garber and Elmer Schofield. They all worked boldly and with wonderful color and you never critically compared them, for you loved each one when you stood in front of his canvas." Unlike New York City or Boston, Philadelphia (with the exceptions of Hugh Breckenridge and Daniel Garber, both of whom taught at the Pennsylvania Academy of Fine Arts there), never really developed as a mecca for Impressionist painters. In fact, William Gerdts has written, "The major "school" of Impressionism flourished not in Philadelphia but in the area around New Hope. Its central figure was Edward Redfield " But Redfield and his circle were primarily landscape painters, and therefore it does not seem surprising that they would prefer undeveloped rural Bucks County to the urban sprawl of Philadelphia. As a city, Redfield was more excited by the rising architecture of New York, creating some of the finest urban landscapes. Although in a Tonalist rather than in an Impressionist style, Redfield spent at least six months in New York City in 1909 creating an important group of city views. These were very large works, which were panoramic in nature. Redfield's artistic associates from Philadelphia, including Henri, John Sloan, William Glackens and George Luks (the Ashcan School) had already moved to Manhattan. But unlike them, Redfield painted idealized views of city life majestic areal views, where the figures were very small, and the focus was on the mood of the East River. The largest of these, an oil painting "Between Daylight and Darkness" (private collection) measures 50 x 56 inches, and is probably the largest New York City scene by an American painter from that time. "Between Daylight and Darkness" has had the distinction of being reproduced in Matthew Baigell's "A Concise History of American Painting and Sculpture." The impressionist landscapes of Edward Redfield are noted for their bold application of paint and vibrant color. Redfield painted en plein air, directly from nature rather than in a studio. He built a heavy impasto, "in one go" or in one session, usually outdoors, often under brutal winter weather conditions, roping the backs of his often huge canvases to trees, so that they would not blow away in the wind. He became regarded as the leading 20th century American painter of winter, winning more awards than any other American painter, with the exception of John Singer Sargent. His works were exhibited nationwide, and twenty seven of them were featured at the Panama Pacific International Exposition (1915) in San Francisco, an important venue for artists of the time. Redfield began painting spring scenes in the late teens. Most of these employ Redfield's use of thick impasto, painted in a style similar to his snow scenes. The influence of Vincent Van Gogh's spring scenes which Van Gogh painted in Arles (from February 1888 to May 1889), is fairly evident, as Van Gogh also used a fairly thick impasto but never as thick as Redfield's. However, Redfield apparently never mentioned Van Gogh. Redfield maintained a studio in Point Pleasant, Pennsylvania, which is located close to the Delaware River, off of River Road, north of the artist's home at Center Bridge. Redfield executed several related spring scenes there circa 1920–1930. "Road to the River" circa 1920,(Manoogian Collection) is good representative example. of these. It depicts early spring in the Delaware Valley from the Pennsylvania side, with New Jersey hills on the viewer's left. A girl walks along a path accompanied by her two ducks; as trees are just beginning to blossom. The girl may be one of the painters two daughters, Louise or Elise. However, dating the painting is somewhat problematic. "Road to the River" was one of Redfield's favorite titles, and he used it for at least four other paintings depicting different seasons and locales, especially during the 1920s. This is most likely the painting with this title that was exhibited in 1920 at the Art Club of Philadelphia. Although during his lifetime, Redfield was acclaimed primarily for his winter landscapes, the spring scenes are among his most prized paintings today. Beginning in 1903,the Redfield family (the artist and his wife had five children) spent their summers at Boothbay Harbor Maine, due to the generosity of Dr. Samuel Woodward, who financed these annual vacations. Eventually, Redfield acquired a home at Boothbay Harbor, which became noted as a charming and picturesque fishing village. In June 1903, Robert Henri and his wife decided to spend the summer with the Redfields there. Redfield and Henri sailed about neighboring islands in search of suitable subject matter. Actually, lobster was Redfield's favorite food and he designed a dining table at his Boothbay Harbor home that had 5 inch wooden walls which was covered in linoleum, so that the artist and his family could enjoy devouring these red crustaceans without fear of ruining the finish of a dining room table! In later years, Redfield became dissatisfied with his early work. In 1947 he burned a large number of his early and/or damaged paintings that he considered sub standard. He stopped painting in 1953. Redfield, himself stated, "I was outside one day. My insteps started hurting. It was very windy and I had a hard time keeping my easel up. So I quit. The main reason though, was that I wasn't good as I had been, and I didn't want to be putting my name on an "old man's stuff," just to keep going." Redfield died on October 19, 1965. Today his paintings are in many major museums, including the Metropolitan Museum of Art in New York City and the Smithsonian American Art Museum in Washington, DC. Redfield's catalogue raisonné is currently being compiled by art historian Thomas Folk.