Йорк архиепископы және адалдық дауы

Кіріспе

Йорк архиепискобы: Жон Пирс (Пирс) (1522/3 – 1594) – 1589 және 1594 жылдар аралығында Йорк архиепискобы болды. Осыған дейін ол Рочестер және Солсбери епископтары қызметін атқарған, сондай-ақ, зина жасағандықтан дауға түскен англо-ирландиялық баронет.

Өмір

Ол Оңтүстік Хинксиде, Оксфордқа жақын жерде дүниеге келді және Магдален колледжінде білім алды. 1542 жылы Магдален колледжінің демі болып, 1545 жылы B.A., 1549 жылы M.A., 1558 жылы B.D., ал 1565-6 жылдары D.D. дәрежесін алды. 1545 жылы Магдаленнің сынақ мүшесі болып сайланды, ал 1546 жылы толық мүше болды. Келесі жылы Оксфордтағы Крайст-Черч колледжінің аға студенті болды, егер он екі ай өткен соң қаласа, бұрынғы колледжіне қайта оралу шартымен. Ол солай істеді және 1548-9 жылдары қайтадан мүше болып сайланды. Діни сан алды, 1558 жылы Бэкингемширдегі Куинтон шіркеуінің пасторы болды. Энтони Вудтың айтуынша, ол пивоханаларда ішуге дағдыланған, бірақ дін қызметкері досы оны осы әдеттен айырды. 1567-1573 жылдары Эссекстегі Лэнгдон шіркеуінің ректоры болды. Қайтып келгеннен кейін университетте жетекші орынға ие болды, ал оның мансабы тұрақты және жылдам болды. 1570 жылы Балиол колледжінің магистрі болып сайланды, сонымен қатар Линкольнширдегі Филлингхэм шіркеуінің кірісін иеленді. 1567 жылы Честерде декан болып тағайындалды, ал 1571 жылдың мамырында Солсбери декандығын қосты. Солсбериде королеваның бұйрығымен собордың рәсімдері мен ережелерін Реформация рухына сәйкес келтірді, католиктік дәстүрлерден алшақтады. Сол жылы (1571) ол королевадан Оксфордтағы Христос шіркеуінің деканатурасын алды, басқа деканатуралар мен кірістерді бірге ұстауға рұқсат алды. 1573 жылы Честерде, ал 1578 жылы Солсбериде қызметтен кетті. Эдмунд Фриктің Норвичке көтерілуімен ол Рочестер епископы болып сайланды және 15 сәуірде 1576 жылы киеленді. Рочестер епископтығын бір жылдан астам уақыт ұстады, 1577 жылдың қарашасында Эдмунд Геаст қайтыс болғанда Солсбериге ауыстырылды. 1576 жылы Елизавета оны Лорд алмонер етіп тағайындады. Осы қызметінде Джордж Талбот, Шрусберидің 6-шы графымен деодандтар туралы дау тудырды, ол бейбітшілікпен шешілді. 1583 жылдың қаңтарында Елизавета Гриндалға денсаулығының нашарлауы мен соқырлығының күшеюіне байланысты архиепископтықтан кету керектігін жеткізуге жіберді. Сол жылдың шілдесінде архиепископтың қайтысы келіссөздерге нүке айырды. 1585 жылы Елизаветадан Испанияның Филипп II-ге қарсы күресте Төменгі елдерге заңды түрде көмектесе ала ма деген сұраққа ол ұзақ жауап берді. 1585 жылы ол Магдален колледжінің әріптесі Эдвард Геллибрандты Оксфордтағы пресвитериандық партияның жетекшісі деп айыптап, сотқа шақырылған прелаттардың бірі болды. Екі жылдан кейін Роберт Дадли, Лестердің 1-ші графы, оны Дурхамға ауыстыруға сәтті болмады. Испан армадасының жеңілісінен кейін, Елизавета оны 1588 жылдың 24 қарашасында Санкт-Пол соборындағы алғыс айту рәсімінде уағыз айтуға тағайындады. 1589 жылы Сэндистің орнына Йорк архиепископы болып тағайындалды. Оның архиепископтықтағы мерзімі қысқа болды. 1594 жылдың 28 қыркүйегінде 71 жасында Бишопторп қаласында қайтыс болды. Үйленбеген. Йорк соборындағы шығыс жағына, ұзын эпитафиямен жерленді.

He was born at South Hinksey, near Oxford, and was educated at Magdalen College School. He became a demy of Magdalen College in 1542, and graduated B. A. in 1545, M. A. 1549, B. D. 1558, and D. D. 1565–6. He was elected probationer fellow of Magdalen in 1545, and full fellow in 1546. In the following year he became a senior student of Christ Church, Oxford, on the condition of returning to his old college if at the end of twelve months he desired to do so. This he did, and was re elected fellow in 1548–9. He took holy orders, and in 1558 was instituted to the rectory of Quainton, Buckinghamshire. There, according to Anthony à Wood, he fell into the habit of drinking in alehouses, he was weaned of the habit by a clerical friend. He was rector of Langdon in Essex from 1567 to 1573. On his return he took a leading place in the university, and his course of promotion was steady and rapid. In 1570 he was elected Master of Balliol College, holding also the college living of Fillingham in Lincolnshire. In 1567 he was appointed to the deanery of Chester, to which, in May 1571, he added that of Salisbury. At Salisbury, by command of the Queen, he brought the ritual and statutes of his cathedral into conformity with the spirit of the Reformation, with changes away from Catholic practice. In the same year (1571) he received from the crown the deanery of Christ Church, Oxford, with licence to hold his other deaneries and livings in commendam. Chester he resigned in 1573, and Salisbury in 1578. On the elevation of Edmund Freake to Norwich he was elected bishop of Rochester, and was consecrated 15 April 1576. He held the bishopric of Rochester little more than a year, being translated to Salisbury on Edmund Gheast's death in November 1577. Elizabeth made him in 1576 lord high almoner In this capacity he had a dispute with the George Talbot, 6th Earl of Shrewsbury respecting deodands, which was settled amicably. In January 1583 he was employed by Elizabeth to signify to Grindal that he should resign his archbishopric on account of failing health and increasing blindness. The archbishop's death in July of that year put an end to the negotiation. In 1585 he was consulted by Elizabeth whether she could legitimately assist the Low Countries in their struggle with Philip II of Spain, and gave a long affirmative reply. In 1585, again, he was one of the prelates before whom Edward Gellibrand, fellow of Magdalen, was cited as being the ringleader of the Presbyterian party in Oxford. Two years later Robert Dudley, 1st Earl of Leicester made an ineffectual attempt to obtain his translation to Durham. On the defeat of the Spanish Armada, he was appointed by Elizabeth to preach at the thanksgiving service at St. Paul's Cathedral on 24 November 1588. His translation to the archbishopric of York was as Sandys's successor in 1589. His tenure of the primacy was short. He died at Bishopthorpe on 28 September 1594, aged 71. He was unmarried. He was buried at the east end of York Minster, with a long epitaph.