Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилиялық интегралистік әрекет (порт. Ação Integralista Brasileira, AIB) – Бразилиядағы интегралистік/фашистік саяси партия болды. Ол партияның жетекшісі Плинио Сальгадо жасаған бразилиялық интегрализм идеологиясына негізделген. Бразилиялық интегрализм бразилиялықтардың ортақ ұлттық санасын қалыптастыру мақсатында Бразилияда рухани жаңғыруды, бразилиялық ұлтшылдықты қолдады. Ол материализм, либерализм және марксизмді сынады. Бразилия Коммунистік партиясына (сол кезде Бразилия Коммунистік партиясы деп аталатын) қарсы күресті және жұмысшы табының дауысы үшін коммунистермен бәсекелесті.
Brazilian Integralist Action (Portuguese: Ação Integralista Brasileira, AIB) was an integralist/fascist political party in Brazil. It was based upon the ideology of Brazilian Integralism as developed by its leader Plínio Salgado. Brazilian Integralism supported a revival of spirituality in Brazil in the form of Brazilian nationalism to form a shared identity between Brazilians. It denounced materialism, liberalism, and Marxism. It was violently opposed to the Brazilian Communist Party (then still called Communist Party of Brazil) and competed with the Communists for the working class vote.
Кейіпкер
Сыртқы түрінде интегрализм еуропалық фашизмге ұқсас болды: жасыл жейделі жарымәскери ұйым, біркелкі киімді сатылар, жоғары ұйымдастырылған көше демонстрациялары және марксизм мен либерализмге қарсы риторика. Дегенмен, ол нақты идеологияда одан күрт ерекшеленді: Сальгадо саяси көшбасшы болғанға дейін жазушы болған, ол жалпы адамзат тарихын "материализм" мен "руханилық" арасындағы қарама-қайшылық ретінде түсіндірді – ол материализмді табиғи заңдардың соқыр қажеттілікпен басқарылатын қалыпты жұмысы ретінде түсіндірді, ал руханилықты – Құдайға, жанның мәңгілігіне және жеке өмірдің жоғары, мәңгілік мақсаттарға бағынуына сену ретінде. Сондықтан Сальгадо жеке мүдделерді жаны ашыру, өзін-өзі құрбан ету және басқаларға қамқорлық жасау сияқты құндылықтарға бағыттауды ұсынды. Оның пікірінше, адамзат тарихы – бұл адам рухының табиғат заңдарымен мәңгілік күресі, ол қазіргі қоғамның атеизмі арқылы либерализм мен социализмнің екі қырынан көрінеді – капиталистік бәсекелестік ақырында жеке капиталдың бірігуіне және мемлекеттік меншікке көшуіне әкеледі. Осылайша интегралистер ұлтшылдықты ортақ рухани сәйкестік ретінде жақтады, әртүрлі және төзімді ұлт аясында, ол "христиандық ізгіліктерге" ұшыраған. Мұндай ізгіліктер мойындалған көшбасшының басшылығымен міндетті саяси белсенділікті қамтамасыз ететін авторитарлық үкімет арқылы нақты жүзеге асырылды. Интегралистер қазіргі заманғы ирландтық "көк жейделерге" ұқсас болды, олар да революциялық рухта болды және фениандық қозғалыстың және IRB-нің тармақтары болды, екеуі де Ирландияның Рим католик шіркеуі тарапынан бірнеше рет айыпталып, Папа Пий IX-тың 12 қазан 1869 және 12 қаңтар 1870 жылғы өкімдерімен шіркеуден шығарылған террористік ұйымдар еді. Әсіресе, олар әскери шенеуніктерден, әсіресе Бразилия Әскери-теңіз күштерінен қолдау тапты. Интегрализм – бұл жаппай қозғалыс болғандықтан, оның басшылары арасында түрлі халықаралық фашистік және квазифашистік қозғалыстардың ықпалымен идеологиялық айырмашылықтар болды. Сальгадодан кейін партияның бас идеологы Густаво Баррозу өзінің радикальды антисемиттік көзқарастарымен белгілі болды, ол Сион ақсақалдарының хаттамаларының алғашқы және қазірге дейін португал тіліндегі жалғыз аудармасын жасағандығы үшін танымал болды. Баррозу сондай-ақ өзінің бірнеше антисемиттік еңбектерінің авторы болды (Иудаизм, масондық және коммунизм; Сан-Паулудағы синагогалар). Бұл қозғалыста кем дегенде екі үлкен жарылысқа әкелді: біреуі 1935 жылы, ал екіншісі 1936 жылы, Сальгадо қозғалыстың басшылығынан бас тартқан кезде. Интегралист өміріндегі маңызды принциптердің бірі – "ішкі революция" немесе "өзіндік революция", ол адамды тек өзі үшін ойлауды тоқтатуға және оның орнына алып интегралистік отбасы идеясына енуге шақырады – Отанмен бірігіп, өзімшіл және "жаман" құндылықтарды қалдыру.
In its outward forms, Integralism was similar to European fascism: a green shirted paramilitary organization with uniformed ranks, highly regimented street demonstrations, and rhetoric against Marxism and liberalism. However, it differed markedly from it in specific ideology: a prolific writer before turning political leader, Salgado interpreted human history at large as an opposition between "materialism"—understood by him as the normal operation of natural laws guided by blind necessity—and "spiritualism": the belief in God, in the immortality of the soul, and in the conditioning of individual existence to superior, eternal goals. Salgado advocated, therefore, the harnessing of individual interest to values such as pity, self donation and concern for others. For him, human history consisted of the eternal struggle of the human spirit against the laws of nature, as expressed by the atheism of modern society in the twin forms of liberalism and socialism—capitalist competition leading eventually to the merger of private capitals in a single state owned economy. Thus the integralists favoured nationalism as a shared spiritual identity, in the context of a heterogeneous and tolerant nation influenced by "Christian virtues"—such virtues being concretely enforced by means of an authoritarian government enforcing compulsory political activity under the guidance of an acknowledged leader. The Integralists were something akin to the contemporary Irish Blueshirts who, like them, were revolutionary in spirit, and were an offshoot of the Fenian movement and the IRB, both of which were terrorist organisations condemned repeatedly by the Irish Roman Catholic bishops and excommunicated by Pope Pius IX on 12 October 1869 and 12 January 1870. In particular, they drew support from military officers, especially in the Brazilian Navy. Integralism being a mass movement, there were marked differences in ideology among its leaders under the influence of various international fascist and quasi fascist contemporary movements. Gustavo Barroso, the party's chief ideologist after Salgado, was known for his militant antisemitic views, becoming notorious for being the author of the first and so far only Portuguese translation of the Protocols of the Elders of Zion. Barroso was also the author of various antisemitic works of his own (Judaism, Freemasonry, and Communism; Synagogues in São Paulo). This led to at least two serious ruptures in the movement: one in 1935 and the other, 1936, when Salgado almost renounced leadership of the movement. One of the most important principles in an Integralist's life was the "Internal Revolution", or "Revolution of the Self", through which a man was encouraged to stop thinking only for himself, and instead start to integrate into the idea of a giant integralist family—becoming one with the Homeland, while also leaving behind selfish and "evil" values.
Варгас режиміне қатысты көзқарастар
1930 жылдардың басында Бразилия күшті саяси радикализм толқынына тап болды. Президент Гетулио Варгас басқарған үкімет, оның қабылдаған еңбек заңдарының арқасында жұмысшылардан белгілі бір деңгейде қолдау алды және жұмысшы табының қолдауы үшін Бразилия Коммунистік партиясымен бәсекелесті. Коммунистердің алға жылжуына қарсы тұрып, сонымен бірге Бразилияның солшылдарына қарсы күшті шаралар қолданып, Варгас оңшылдарды қолдаудың бірыңғай ұйымдастырылған базасы ретінде интегралистік қозғалысқа жүгінді. Орталық-солшыл фракциялар Варгастың коалициясынан шығарылып, солшылдар басылғаннан кейін Варгас халықты қолдауға ие болу үшін популистік қозғалысты пайдалануға кірісті, бұл оған ақырында (1937 жылы) өзінің Estado Novo-сын – интегралистік «Жаңа мемлекетті» жариялауға мүмкіндік берді. 1935 жылға қарай Бразилияда, әсіресе неміс және итальян бразилиялықтары арасында (бір миллионға жуық адамды құрайтын қауымдастықтар) мүшелігі тез өскенін мәлімдеген интегрализм, бұл идеологиялық кеңістікті толтыра бастады. 1934 жылы интегралистер Луис Карлос Престес басқарған коммунистік қозғалысты нысанаға алып, көшедегі төбелеске қатысқан консервативті жаппай қолдау базасын жұмылдырды. 1934 жылы Варгас пен еңбек одағының ыдырауынан және AIB-мен жаңа одақ құрудан кейін Бразилия өз саяси тарихының ең алабұрлы кезеңдерінің біріне енді. Бразилияның ірі қалалары 1932-1933 жылдардағы Берлинге ұқсап, Германия Коммунистік партиясы мен нацистік партия арасындағы көше шайқастарымен көзге түсті. Коммунистер 1935 жылы көтеріліс ұйымдастырғандықтан, бразилиялық саясат тұрақсыздығын жалғастырды.
In the beginning of the 1930s, Brazil went through a strong wave of political radicalism. The government led by President Getúlio Vargas had a degree of support from workers because of the labor laws he introduced, and competed with the Communist Party of Brazil for working class support. In the face of communist advances, and at the same time building on his intensive crackdown against the Brazilian left, Vargas turned to the integralist movement as a single mobilized base of right wing support. With center left factions excluded from the Vargas' coalition and the left crushed, Vargas progressively set out to co opt the populist movement to attain the widespread support that allowed him eventually (in 1937) to proclaim his Estado Novo—an integralist "New State". Integralism, claiming a rapidly growing membership throughout Brazil by 1935, especially among the German Brazilians and Italian Brazilians (communities which together amounted to approximately one million people), began filling this ideological void. In 1934, the Integralists targeted the Communist movement led by Luiz Carlos Prestes, mobilizing a conservative mass support base engaging in street brawls. In 1934, following the disintegration of Vargas' delicate alliance with labor, and his new alliance with the AIB, Brazil entered one of the most agitated periods in its political history. Brazil's major cities began to resemble 1932–33 Berlin with its street battles between the Communist Party of Germany and the Nazi Party. Brazilian politics would continue to destabilize as the communists would launch an uprising in 1935.
Қиындықтар мен мұра
1937 жылы Варгас Estado Novo режимі арқылы толыққанды диктатуралық билік орнатқанда, ол бұл қозғалысқа қарсы бұрды. AIB Варгастың оңға қарай жасаған радикаль бұрылысын қолдағанмен, Сальгадо тым жоғары талпыныс иесі болды, оның ашық президенттік амбициялары Варгастың билігіне нұқсан келтіруі мүмкін еді. 1938 жылы интегралистер билікке ие болу үшін соңғы әрекет жасады, түнде Гуанабара сарайына шабуылдады, бірақ полиция мен әскер соңғы сәтте жетіп келді, ал одан кейін болған атыс салдарынан шамамен жиырма адам қаза тапты. Бұл әрекет интегралистердің «Пижамалық төңкерісі» деп аталды. AIB 1938 жылы осы сәтсіздіктен кейін тарап кетті, ал 1945 жылы Сальгадо Халық өкілдігі партиясын (PRP) құрды, ол интегрализм идеологиясын сақтап қалды, бірақ форма, сәлемдесу, сигналдар мен таңбаларсыз. Интегрализм ішінде өркендеген түрлі саяси лидерлер кейінгі саяси күрестерде әртүрлі идеологиялық бағыттарға тарады. Саяси оңшылдармен байланысын сақтағандардың көптегені 1964 жылғы президент Жоао Гулартты құлатуға бағытталған әскери төңкеріске қатысқандардың бұрынғы мүшелері болды. Керісінше, басқа бұрынғы интегралистер кейіннен солшылдармен байланыс жасады, мысалы, Гуларттың сыртқы істер министрі Сантьяго Дантас және католик епископы Д. Хелдер Камара. Бразилиялық популисттік лидер (және Гуларттың жекжаттысы) Леонель Бризола, өзінің саяси мансабының басында, Рио-Гранде-ду-Сул штатындағы губернаторлық сайлауда PRP партиясымен сайлауалды одақ құрып жеңіске жетті. Бүгінде Бразилияда қатаң интегралистік идеологияны ұстанатын екі топ бар: «Фронт интегралист Бразилия» (FIB) және «Бразилия интегралист және линейшіл қозғалысы» (MIL B).
When Vargas established full dictatorial powers under the Estado Novo in 1937, he turned against the movement. Although AIB favored Vargas' hard right turn, Salgado was overly ambitious, with overt presidential aspirations that threatened Vargas' grip on power. In 1938, the Integralists made a last attempt at achieving power, by attacking the Guanabara Palace during the night, but police and army troops arrived at the last minute, and the ensuing gunfight ended with around twenty casualties. This attempt was called the Integralist "Pajama Putsch". The AIB disintegrated after that failure in 1938, and in 1945 Salgado founded the Party of Popular Representation (PRP), which maintained the ideology of Integralism, but without the uniforms, salutes, signals, and signs. The various political leaderships raised among Integralism dispersed into various ideological positions during subsequent political struggles. Those who maintained ties with the political Right included many of the former members of the participants in the 1964 military coup that was to overthrow President João Goulart. Conversely, other former integralists associated later with the Left, as was to be the case of Goulart's foreign minister Santiago Dantas, the Catholic bishop D. Hélder Câmara. The Brazilian populist leader (and Goulart's brother in law) Leonel Brizola, in an early stage of his political career, won the gubernatorial elections in the State of Rio Grande do Sul by means of an electoral alliance with the PRP. Today, there are two groups in Brazil which uphold the strict integralist ideology: the "Frente Integralista Brasileira" (FIB) and the "Movimento Integralista e Linearista Brasileiro" (MIL B).
Интегралистер мен әскери режим (1964-1985 жж.)
Интегралистер мен бұрынғы интегралистер 1964 жылғы төңкерістен кейін орнаған оңшыл әскери диктатураға қатысты түрлі ұстанымдар танытты. Плиньо Сальгадо әскери тараптан қолдау көрсеткен ARENA партиясына қосылды. Аугусто Радемейкер және Марсио Мело, бұрынғы интегралистер, 1969 жылы Бразилияны екінші әскери үкіметтен (Артур да Коста-э-Силва басқарған) үшінші үкіметке (Эмилио Медичи басқарған) өту кезеңінде қысқа мерзімге билік құрған үш мүшеден тұратын әскери кеңестің құрамына кірді. Радемейкер үшінші әскери үкіметте вице-президент болды. Ол заманауи әскери элитаның ең бейкүнәйтпес оңшылдарының бірі саналды. Әскери қызметтегі көптеген бұрынғы интегралистер екінші және үшінші әскери басшылықтарда мемлекеттік қызметтерге тағайындалды, көбінесе олар армиядағы консервативтік топтармен байланысты деп есептелді. Алайда, Д. Хелдер Камара, бұрынғы интегралист болса да, сол кезде режимнің ең белгілі қарсыласы болды.
Integralistas and former Integralistas took a range of positions as regards the military right wing dictatorship that followed the 1964 coup. Plínio Salgado joined the ARENA, the pro military party. Augusto Rademaker and Márcio Melo, former Integralistas, served as two of the three member junta that briefly ruled Brazil in 1969, during the transition from the second military government (that of Artur da Costa e Silva) to the third (that of Emílio Médici). Rademaker was also vice president in the third military government. He was generally considered one of the most diehard rightists in the contemporary military topbrass. Many former Integralistas in the military occupied government posts in the second and third military administrations, usually thought to be aligned with hardline sectors in the army. On the other hand, D. Hélder Câmara, also a former Integralista, operated at the time as the best known opponent of the regime.