Кіріспе
Торонто электр комиссионерлері мен Снайдер арасындағы сот ісі – Privy Council Сот комитетінің канадалық конституциялық шешімі. Бұл шешімде Кеңес Канада Еңбек кодексінің алдындағы федералды Өндірістік дауларды зерттеу заңын күштен шығарды. Сот еңбек құқығына қатысты мәселелерді 1867 жылғы Конституциялық актінің 92(13) бабына сәйкес, провинцияның меншік және азаматтық құқықтарындағы айрықша құзыретіне жатқызып қарастырды. Бұл шешім кеңестің конституцияны провинциялардың пайдасына түсіндірудегі маңызды кезеңдерінің бірі саналады.
Салдары
Снайдерден кейін Канада Парламенті Өнеркәсіптік дауларды зерттеу туралы заңды федералдық корпорациялар мен федералдық реттелетін салаларға ғана қолданылуын шектеу үшін қайта қарады, бірақ оны әр провинция өз заң шығарушы органының шешімімен кез келген провинцияға таратуға мүмкіндік берді. 1928 жылға қарай алты провинция осы мүмкіндікті пайдаланды, ал 1932 жылға қарай Принс-Эдвард аралын қоспағанда, барлық провинциялар осыны істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Соғыс уақытындағы еңбек қатынастары ережелері арқылы федералдық юрисдикция қайта орнатылды, бұл ереже 1947 жылға дейін сақталды. Содан кейін провинциялар өз юрисдикцияларын бекітті, және еңбек қатынастары провинциялар бойынша реттелді, федералдық билік тек федералдық реттелетін салаларға ғана қолданылды.
Кейінгі сот үкімдері
1979 жылы Канаданың Жоғарғы соты, «Солтүстік Телеком» компаниясы мен «Коммуникация жұмыскерлері» арасындағы іс бойынша, Снайдерден кейінгі сот тәжірибесін мына қағидаларға сараптап жинақтады: Парламент еңбек қатынастарына немесе еңбек шартының шарттарына тікелей билік ете алмайды; мұндай құзырет провинциялардың ғана құзыретінде болады. Алайда, егер Парламенттің мұндай құзыреті басқа бір федералдық мәселеге қатысты оның негізгі құзыретінің ажырамас бөлігі екені дәлелденсе, ерекше жағдайларда айрықша билік жүргізуге құқылы. Белгілі бір мәселе бойынша федералдық құзырет еңбек қатынастары мен еңбек шартының шарттарына қатысты провинциялық заңның қолданылуын тоқтатуға мүмкіндік береді, бірақ бұл үшін федералдық биліктің осы мәселелердегі федералдық құзыреттің ажырамас бөлігі екені көрсетілуі керек. Осылайша, кәсіпорын, қызмет немесе бизнес төлейтін жалақыны реттеу және оның еңбек қатынастарын реттеу, егер кәсіпорын, қызмет немесе бизнестің жұмыс істеуінің ажырамас бөлігі болса, провинциялық құзыреттен шығарылады және егер кәсіпорын, қызмет немесе бизнес федералдық болса, провинциялық заңның әсерінен қорғалады. Кәсіпорынның, қызметтің немесе бизнестің федералдық екендігі оның қызметінің сипатына байланысты. Операцияның сипатын анықтау үшін, бизнестің қалыпты немесе әдеттегі қызметін, ерекше немесе жай ғана оқиғаларды ескермей, «жұмыс істеп тұрған кәсіпорын» ретінде қарастыру қажет; әйтпесе, Конституцияның үздіксіз және тұрақты қолданылуы қамтамасыз етілмейді.
Parliament has no authority over labour relations as such nor over the terms of a contract of employment; exclusive provincial competence is the rule. By way of exception, however, Parliament may assert exclusive jurisdiction over these matters if it is shown that such jurisdiction is an integral part of its primary competence over some other single federal subject. Primary federal competence over a given subject can prevent the application of provincial law relating to labour relations and the conditions of employment but only if it is demonstrated that federal authority over these matters is an integral element of such federal competence. Thus, the regulation of wages to be paid by an undertaking, service or business, and the regulation of its labour relations, being related to an integral part of the operation of the undertaking, service or business, are removed from provincial jurisdiction and immune from the effect of provincial law if the undertaking, service or business is a federal one. The question whether an undertaking, service or business is a federal one depends on the nature of its operation. In order to determine the nature of the operation, one must look at the normal or habitual activities of the business as those of "a going concern", without regard for exceptional or casual factors; otherwise, the Constitution could not be applied with any degree of continuity and regularity.