Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Цинкография – мырыш пластиналарын пайдаланатын планографиялық баспа процесі. Алоис Сенефелдер 1801 жылы ағылшын патентінің сипаттамаларында цинкті бавариялық әктас орнына қолдану мүмкіндігін литографиялық тұрғыдан алғаш рет атап көрсетті. 1834 жылы Федерико Лачелли георама деп аталатын ірі карталарды шығаруға арналған цинкографиялық баспа процесін патенттеді. 1837–1842 жылдары Евгений Флорен Каеппелин (1805–1865) осы процесті жетілдіріп, үлкен полихромды геологиялық карта жасады.
Zincography was a planographic printing process that used zinc plates. Alois Senefelder first mentioned zinc's lithographic use as a substitute for Bavarian limestone in his 1801 English patent specifications. In 1834, Federico Lacelli patented a zincographic printing process, producing large maps called géoramas. In 1837–1842, Eugène Florent Kaeppelin (1805–1865) perfected the process to create a large polychrome geologic map.
Процесс
Цинк пластиналарын жақсы литографиялық әктасқа қарағанда арзанға алуға болады және оларды өте үлкен көлемде сатып алу мүмкін еді. Цинк галь қышқылы мен фосфор қышқылы бар ерітіндімен қапталды, бұл пластина бетінде гигроскопиялық тұздардың пайда болуына себеп болды. Баспагер мырыш пластинаны асфальт лагымен жауып, оны суреттің астына қойып, оны ашып шығарды. Суреттегі сызықтар әсер еткен мырыш гигроскопиялық тұздармен қапталды. Плитаны сірке қышқылымен жуу тұздардың еріуіне әкелді, ал асфальт лагы пластинаның қалған бөліктерін қорғады. Содан кейін баспагер пластинаны фуксин деп аталатын боялған лакпен жауып, кептіріп, бензолға батырды. Бұл лактарды ерітіп, тек суреттегі сызықтармен байланысты аймақтарда фуксин лагын және басқа жерлерде гигроскопиялық тұздарды қалдырды. Содан кейін баспагер пластинаны ылғалдандырды, сонда су тұздарға жиналды. Литографиядағыдай, пластинаға жағылған сия гигроскопиялық аймақтардан тебіліп, фуксин аймақтарына тартылды. Кейде цинкографиялық баспагерлер арнайы қапталған қағаздарға басып шығару үлгілерін жасады. Цинкографиялық процестің түрлеріне фотогравюра кірді: мырыш жарыққа сезімтал альбумен/хром тұзы қоспасымен қапталды, шыны негативпен жанасқанда, сиямен боялды және бір ғана сурет алу үшін альбумен жуу арқылы алынып тасталды. Содан кейін баспагер сынақ дизайнын престің астындағы мырыш пластинаға көшіріп, суретті стилуспен пластинаға қолмен ойып жазды. Содан кейін пластинаға май жағылды, ол тебіліс жабынға жабыспады, бірақ ойылған жерлерге жабысты. Баспагер пластинаны сиямен жағып, ол ойықтарда қалды. Хромолитографиядағыдай, түстер баспахананың бірнеше рет өтуі кезінде басылды, пластиналар тіркелісте сақталды. Цинкографияны қазіргі заманғы мырыш пластиналық литографиялық басып шығарумен жиі шатастырады. Ол фотоцинкографияның, фотогравюраның алғашқы түрінің дамуына тікелей әсер етті.
Zinc plates could be obtained for less expense than fine lithographic limestone, and could be acquired at very large scale. Zinc was coated with a solution containing gallic acid and phosphoric acid that caused hygroscopic salts to form on the plate's surface. A printer would then cover the zinc plate with a coating of asphalt varnish, expose it under a drawing and develop it. The zinc affected by the lines of the drawing proof would be coated with hygroscopic salts. Bathing the plate in acetic acid resulted in the dissolution of the salts, the asphalt varnish protecting the remaining surfaces of the plate. Then the printer would coat the plate with a colored lacquer varnish called fuchsine, dried, dipped in benzene. This would dissolve the varnishes, leaving only the fuchsine varnish in the areas associated with the drawn lines, and hygroscopic salts elsewhere. The printer then wet the plate, the water localizing on the salts. As in lithography, ink applied to the plate was repelled by the hygroscopic areas, and attracted to the fuchsine areas. Sometimes zincographic printers created printing proofs on specially coated papers. Variants of the zincographic process included a form of early photographic engraving, photogravure: zinc was coated with a light sensitive albumen/chromium salt mixture, exposed in contact with a glass negative, inked and the albumen removed by washing to create a single proof image. The printer would then transfer the proof design to a zinc plate under a press, and hand etch the drawing onto the plate with a stylus. The plate was then rubbed with oil, which would not stick to the repellent coating, but adhere in the etched areas. The printer could then ink the plate, and it would remain in the grooves. As in chromolithography, colors were printed in successive passes of the press, the plates kept in register. Zincography is frequently confused with modern zinc plate lithographic printing. It directly influenced the development of photozincography, an early form of photogravure.