Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Антонио Саморе (4 желтоқсан 1905 – 3 ақпан 1983) – католик шіркеуінің итальян кардиналы. 1967 жылы кардинал дәрежесіне көтерілді.
Antonio Samorè (4 December 1905 – 3 February 1983) was an Italian Cardinal of the Catholic Church. He was elevated to the cardinalate in 1967.
Өмірбаян
Саморе Парма маңындағы Барди қаласында дүниеге келді. Пьяченцадағы семинарияда және Римдегі Латерандық понтификалдық университетінде оқығаннан кейін, 1928 жылғы 10 маусымда епископ Эрсилио Мензани оны дін қызметкері етіп тағайындады. Содан кейін Саморе 1932 жылға дейін Пьяченцада пасторлық қызмет атқарды, одан кейін Литваның атташесі және хатшысы болды. 1935 жылғы 28 ақпанда оны Әлеуметтік палатаның құрамына қабылдады, ал кейін 1947 жылғы 27 ақпанда оны Әлеуметтік прелат етіп тағайындады. 1938 жылы Саморе Швейцариядағы апостольдық нунциатураның хатшысы болып тағайындалды және сонымен қатар Мемлекеттік хатшылықтың лауазымды қызметкері ретінде Рим Куриясына кірді. Ол 1947 жылдан 1950 жылға дейін АҚШ-қа апостольдық делегацияның кеңесшісі болды. 1950 жылғы 30 қаңтарда Папа Пий XII Саморені Колумбияға апостольдық нунций және Тирновоның титулярлық архиепископы етіп тағайындады. 16 сәуірде ол епископтық киеленуді Клименте Микарадан алды, архиепископ Филиппо Бернардини мен епископ Альберто Каринци Санта-Мария-Сопра-Минерва шіркеуінде бірге киеленді. Саморе кейін 1953 жылғы 7 ақпанда Римге оралды. Ол осы департаменттің екінші жоғары лауазымды қызметкері болды. Екінші Ватикандық кеңеске дейін және одан кейін (1962-1965), кейіннен Латын Америкасы жөніндегі Пап комиссиясының президенті ретінде, Рим Папасы Павел VI оған Латын Америкасының епископтар конференциясының (CELAM) бостандық теологиясын және «шортандық базалық қауымдарды» қолдауын тоқтатуға міндеттеді. Саморе Папа Иоанн XXIII-нің үшінші құпиясының бөлігін білген санаулы адамдардың бірі болды. Ол 1967 жылғы 26 маусымда Павел VI-ның консисториясында Санта-Мария-Сопра-Минерваның кардинал-қасиетшісі болып жарияланды. Альфредо Оттавианидің қолдауындағы, өте консервативті Саморе Папа Павелге жасанды контрацепцияны мақұлдамауға кеңес берді. Келесі жылы, 1968 жылғы 1 қарашада Павел оны Сакраменттер тәртібін сақтау жөніндегі Конгрегация префекті етіп тағайындады. 1969 жылы Джованни Урбани қайтыс болғаннан кейін кардинал Саморе оның орнын басуға үміткерлердің бірі болды, бірақ бұл лауазым епископ Альбино Лучианиге берілді. Ол Бигль соғысы кезінде стратегиялық Пиктон, Леннокс және Нуэва аралдарының иелігіне байланысты келіспеушіліктерден соғысқа жақын болған Чили мен Аргентина арасындағы дауды реттеуге қатысты. Чилидегі Осорно мен Барилоче (Аргентина) қалаларын байланыстыратын Пуйеуэ халықаралық жолы кейін Кардинал Антонио Саморе жолы деп аталды. Саморе 77 жасында Римде жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Ветралладағы кармелиттер монастырының шіркеуіне жерленді.
Samorè was born in Bardi, near Parma. After studying at the seminary in Piacenza and the Pontifical Lateran University in Rome, he was ordained to the priesthood by Bishop Ersilio Menzani on 10 June 1928. Samorè then did pastoral work in Piacenza until 1932, when he became attaché and secretary of the Lithuanian nunciature. He was raised to the rank of Privy Chamberlain of His Holiness on 28 February 1935, and later a Domestic Prelate of His Holiness on 27 February 1947. In 1938, Samorè was named secretary of the nunciature to Switzerland and also entered the Roman Curia as an official of the Secretariat of State. He was then counselor of the apostolic delegation to the United States from 1947 to 1950. On 30 January 1950, Samorè was appointed Apostolic Nuncio to Colombia and Titular Archbishop of Tirnovo by Pope Pius XII. He received his episcopal consecration on the following 16 April from Clemente Micara, with Archbishop Filippo Bernardini and Bishop Alberto Carinci serving as co consecrators, in the church of Santa Maria sopra Minerva. Samorè later returned to Rome upon his naming as Secretary of the Congregation for Extraordinary Ecclesiastical Affairs on 7 February 1953. As Secretary, he was the second highest official of that dicastery. Before and after the Second Vatican Council (1962–1965), later as President of the Pontifical Commission for Latin America, he was charged by Pope Paul VI to stem support of liberation theology and "ecclesial base communities" by the Latin American Episcopal Conference (CELAM). Samorè was one of the few people made privy to the third part of the Secret of Fátima by Pope St. John XXIII. He was created Cardinal Priest of Santa Maria sopra Minerva by Paul VI in the consistory of 26 June 1967. A protégé of Alfredo Ottaviani, the heavily conservative Samorè advised Pope Paul against granting his approval to artificial birth control. The next year, on 1 November 1968, Paul appointed him Prefect of the Congregation for the Discipline of the Sacraments. Following the death of Giovanni Urbani in 1969, Cardinal Samorè was one of the leading contenders to succeed him as Patriarch of Venice; the position went to Bishop Albino Luciani. for mediating the dispute between Chile and Argentina, which were on the brink of war because of a disagreement concerning the ownership of the strategic Picton, Lennox and Nueva islands during the Beagle conflict. The international pass of Puyehue that links Osorno in Chile with Bariloche (Argentina) was later renamed Cardenal Antonio Samorè Pass. Samorè died of a heart attack in Rome, at age 77. He is buried in the church of the Carmelite monastery of Vetralla.