Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Вагнердің ісі (Der Fall Wagner) – философ Фридрих Ницшенің 1888 жылы жарық көрген кітабы. "Музыканттың қиындығы" деген қосымша тақырыппен.
The Case of Wagner (Der Fall Wagner) is a book by the philosopher Friedrich Nietzsche, originally published in 1888. Subtitled "A Musician's Problem".
Мазмұны
Кітап Рихард Вагнерді сынап, Ницшенің неміс суретшісімен байланысын үзгенін жариялайды. Ницше, өз пікірінше, Вагнердің өте көп араласып, Völkisch қозғалысы мен антисемитизмге қатысқандығын айтады. Оның музыкасы енді мүмкін «философиялық әсер» ретінде көрсетілмейді, ал Вагнер романтикалық дәуірде даңққа ие болған француз композиторы Жорж Биземен ирониялық түрде салыстырылады. Дегенмен, Ницше Вагнерді Еуропаны зақымдайтын кең ауқымды «аурудың» жалғыз белгісі ретінде қарастырады: ол – нигилизм. Кітап Ницшені қабілетті музыка сыншысы ретінде көрсетеді және оның өнердің мәнісі мен оның адамзаттың болашақ денсаулығымен байланысы туралы ойларына негіз салады. Бұл туынды Ницшенің «Трагедияның тууы» еңбегінің екінші бөлігімен күрт қайшы келеді, онда ол Вагнерді музыканың талдамалық және бейтарап түсінігінен асып түсетін музыкадағы қажеттілікті қанағаттандырғаны үшін мақтаған. Ницше Вагнерді «Вагнер Байройтта» (Уақтылы ойлардың бір бөлігі) атты мақаласында да жоғары бағалаған, бірақ композитор Вагнерге деген көңілінің тоңуы алғаш рет 1878 жылғы «Адам, тым адам» еңбегінде байқалды. Аарон Ридли өзінің «Ницшенің Вагнерге қарсы ісі және Ницше Вагнерге қарсы» кітабында былай деп жазады: «Ол Вагнердің нақты шеберлігі танылатын «ең кішкентай кеңістіктерді» толтыратын материалдың, ырғақты форманы қоса алғанда, форманың төмендеуін ғана емес, сонымен қатар (осыдан) төмендеуін белгілейді». Ницше жазған соңғы туындыларының бірі «Вагнер ісі» атты сын тақырыбына қайта оралды. «Ницше Вагнерге қарсы» еңбегінде Ницше өзінің туындыларынан үзінділер жинап, музыка туралы ойларының үнемі бірдей болғанын, тек оларды ерте туындыларында Вагнерге қате қолданғанын көрсетті. Ол Вагнердің театрын бұзушылықтың бір түрі деп есептеді.
The book is a critique of Richard Wagner and the announcement of Nietzsche's rupture with the German artist, who had involved himself too much, in Nietzsche's eyes, in the Völkisch movement and antisemitism. His music is no longer represented as a possible "philosophical effect," and Wagner is ironically compared to Georges Bizet, a French composer who gained fame during the Romantic Era. However, Nietzsche presents Wagner as only a particular symptom of a broader "disease" that is affecting Europe: that is, nihilism. The book shows Nietzsche as a capable music critic and provides the setting for some of his further reflections on the nature of art and its relationship to the future health of humanity. This work is in sharp contrast with the second part of Nietzsche's The Birth of Tragedy, wherein he praised Wagner as fulfilling a need in music to go beyond the analytic and dispassionate understanding of music. Nietzsche also praised Wagner effusively in his essay "Wagner at Bayreuth" (part of the Untimely Meditations), but his disillusion with Wagner the composer and the man were first seen in his 1878 work Human, All Too Human. As Aaron Ridley writes in his book Nietzsche's The Case of Wagner and Nietzsche Contra Wagner, "He takes Wagner’s alleged miniaturism to mark a decline not merely in form, including rhythmic form, but also (and hence) in the material that occupies those ‘smallest spaces’ in which Wagner’s real mastery is displayed." One of the last works that Nietzsche wrote returned to the critical theme of The Case of Wagner. In Nietzsche contra Wagner, Nietzsche pulled together excerpts from his works to show that he consistently had the same thoughts about music, only that he had misapplied them to Wagner in the earliest works. He considered Wagner's theatre to be a form of demolatry.