Аустро-Мажар әскерінің офицері Виктор Данкл фон Крашник өмірі мен қызметі
Viktor Dankl von Krasnik
Виктор Данкл: Австро-Венгрия офицері, Бірінші дүниежүзілік соғысында генерал-полковник болған. Итальяндық майдандағы қызметі мен денсаулық мәселелерінен кейін отставкаға шықты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австро-Венгрия әскери офицері
Austro Hungarian military officer
Виктор Юлиус Игнац Фердинанд Граф Данкл фон Красник (Viktor Julius Ignaz Ferdinand Graf Dankl von Kraśnik; 18 қыркүйек 1854 – 8 қаңтар 1941) – жоғары наградалармен марапатталған австро-венгриялық офицер. Бірінші дүниежүзілік соғыста қызметінің ең жоғалғы нүктесіне жетіп, сирек кездесетін генерал-полковник (Generaloberst) шеніне көтерілді. Оның сәтті карьерасы 1916 жылы Италия майданындағы әрекеттері мен денсаулық проблемалары салдарынан күрт аяқталды. Соғыстан кейін ол елінің соғыс тарихын және құлатылған Габсбург монархиясын жақтаушы болды.
Viktor Julius Ignaz Ferdinand Graf Dankl von Kraśnik (Born as Viktor Dankl; 18 September 18548 January 1941) was a highly decorated Austro Hungarian officer who reached the pinnacle of his service during World War I with promotion to the rare rank of Colonel General (Generaloberst). His successful career met an abrupt end in 1916 due to both his performance on the Italian front and health issues. After the war, he would be a vocal apologist for both his country's war record and the dethroned Habsburg monarchy.
Ерте өмір және мансап
Виктор Красник сол кездегі Австрияның Ломбардия-Венеция патшалығында (осы патшалық 1866 жылы таратылып, 1919 жылдан бастап Италия құрамына кірді) дүниеге келген. Оның әкесі жақын маңдағы Венециядан келген әскер капитаны еді. Орта білімін алдымен Гёрцте (қазіргі Гориция), ал әкесі зейнеткерлікке шыққаннан кейін Триестте (қазіргі Триест) алды. Екі мектеп те неміс тіліндегі гимназиялар еді. 1869 жылы, он төрт жасында, төменгі Австриядағы Санкт-Пөлтендегі кадет институтына түсті. 1870 жылдан 1874 жылға дейін Винер-Нойштадт қаласындағы Терезиан әскери академиясында оқыды. Академияны бітіргеннен кейін Красник үшінші драгун полкіне екінші лейтенант болып тағайындалды. Венадағы соғыс мектебін бітіргеннен кейін 1880 жылы бас штаб офицері болды. Келесі екі онжылдық бойы офицерлік шендерді баспалдақтап көтеріліп, 1899 жылы Австрия-Мажарстан бас штабының орталық кеңсесінің басшысы болды. 1903 жылы генерал-майор шеніне көтеріліп, Триесттегі алпыс алтыншы жаяу әскер бригадасына қолбасшылық етті. 1905 жылдан 1907 жылға дейін Триестте он алтыншы жаяу әскер бригадасын басқарды. Фельдмаршал лейтенанты шеніне көтерілгеннен кейін, Красник 1912 жылға дейін Загребтегі отыз алтыншы дивизияға қолбасшылық етті, содан кейін Инсбрукқа он төртінші корпустың қолбасшысы болып ауыстырылды. Сол жылдың 29 қазанында Красник кавалерия генералы шеніне көтерілді.
Viktor Kraśnik was born in the then Imperial Austrian Kingdom of Lombardy–Venetia (dissolved in 1866 and since 1919 in Italy). His father was a Captain in the army from nearby Venice. His secondary education would first take place in Görz (now Gorizia), where his family relocated after his father's retirement, and then in Triest (now Trieste). Both schools were German language Gymnasiums. In 1869, at the age of fourteen, he moved on to the Cadet Institute at St. Pölten, Lower Austria. From 1870 until 1874 he attended the Theresian Military Academy at Wiener Neustadt, also in Lower Austria. Upon completion of the academy, Krasnik was assigned to the Third Dragoon Regiment as a Second Lieutenant. After completion of the War School in Vienna, he became a general staff officer in 1880. For the next two decades, he rose through the officer ranks, becoming the head of the central office of the Austro Hungarian general staff in 1899. In 1903 he was promoted to the rank of major general and given command of the Sixty sixth Infantry Brigade in Trieste. From 1905 until 1907 he would head up the Sixteenth Infantry Brigade, also in Trieste. After being promoted to a lieutenant Field Marshal (Feldmarschalleutnant), Krasnik would receive command of the Thirty sixth Division in Zagreb until 1912, at which point he was moved to Innsbruck to command the Fourteenth Corps. Later that year, on 29 October, Krasnik was elevated to the rank of General of Cavalry.
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызмет
1914 жылы жазда соғыс басталғанда Красник Австро-Венгрияның бірінші армиясына қолбасшылық етті. Сол тамызда Бірінші армия Төртінші армиямен бірге Австрия-Мажарстан штаб бастығы Франц Конрад фон Хоцендорфтың солтүстік-батыс жағындағы күштерін құрады. 22 тамызда Сан өзенін кешіп өткен соң, Красник әскері Ресейдің төртінші армиясымен Австро-Венгрияның Красник қаласы маңында шайқасты. Нәтижедегі Красник шайқасы үш күннен кейін Данкльдің жеңісімен аяқталды, ал Ресейдің төртінші армиясы Ресей аумағындағы Люблин қаласына қарай шегінді. Красник шайқастан кейін қарсыластарын қуды, бірақ Галиция шайқасында оңтүстік-шығыс бағытындағы бірнеше жеңілістерден кейін кері шегінуге мәжбүр болды. Красник соғыста Австро-Венгрияның алғашқы жеңісі үшін 17 тамызда 1917 жылы Әскери Мария Тереза орденінің командирлік кресімен марапатталды. Красник шайқастан кейін үлкен даңққа ие болды, ұлттық батырға айналды, бірақ соғыстың кейінгі кездеріндегі сәтсіздіктер оның беделін түсірді. Ресей күштерінен ығыстырылғаннан кейін Красник және оның Бірінші армиясы 1914 жылдың қазан айында неміс күштерімен бірлесіп жаңадан шабуылға шықты. Бірақ бұл шабуылдың нәтижелері уақытша ғана болды, себебі Данкль аймағында тоқырау орын алды. Бірінші армия 1914-1915 жылдары қыста көп қимыл жасаған жоқ, және шығысқа қарай Карпат майданының белсенді бөлігінде резервте ұсталды. Келесі көктемде Красник Бірінші армиямен үшінші және соңғы шабуылды бастады. 1915 жылдың мамырындағы Горлице-Тарнув шабуылы сәтті аяқталды және Данкльдің Бірінші армиясы тағы да алға жылды. Алайда, оның жаңа жетістігі Опатов шайқасындағы жеңіліспен тоқтатылды. 1915 жылдың 23 мамырында Италия Австро-Венгрияға соғыс жариялады, және Данкль Австро-Венгрияның оңтүстік-батысындағы жаңа майданға тағайындалды. Ол Болцанодағы штабымен Тирольді қорғаудың бас қолбасшысы болды. Соғыс кезінде Австро-Венгрия армиясының көп бөлігі сияқты, оның қолбасшылығындағы күштер жеткіліксіз жабдықталған және нашар қамтамасыз етілген. Оның үстіне, олардың саны да аз болды. 1915 жылдың соңы мен 1916 жылдың басында Данкль шекараны ұстап тұрып, итальяндықтардың Австро-Венгрияға ену әрекеттерін тоқтата алды. Бұл майданды нығайтуға уақыт берді. Оның күштері жоғары басшылық және тәжірибесінің арқасында кемшіліктерін жеңе алды. 1916 жылдың наурыз айында Красникке Он бірінші армияның басшылығы тапсырылды, ал 1 мамырда ол генерал-полковник болып тағайындалды. Сол айда ол 1914 жылы Галициядағы Австро-Венгрия шабуылының жоспарлаушысы Франц Конрад фон Хоцендорфтың ұйымдастырған Азияго шабуылына қатысты. Красник пен Он бірінші армияға қосымша күштермен (Үшінші армия) пайдалануға болатын алғашқы бұзушылықты жасаудың маңызды міндеті жүктелді. Шабуыл 15 мамырда басталды, және бастапқыда Красник сәттілікке жетті. Ол бірінші және екінші итальяндық желілерді бұзып, Роверетодан оңтүстікке қарай Позино аңғарына қарай жылды. Бірақ 20 мамырда артиллерияның қарлы тау жолдарынан өте алмауына байланысты шабуыл тоқталды. Тек маусым айында ғана Австро-Венгрлер кең ауқымды шабуылға көшті. Осы уақытқа итальяндықтар қайта топтасты, ал кейбір Австро-Венгрия күштері Шығыс майданға ауыстырылды. Нәтижесінде, тоқырау орын алды. Красник тағы да қысқа ғана уақытқа созылған әсерлі жетістіктерге қол жеткізді. Оның шабуылдағы рөлі оның жауынгерлік қолбасшы ретіндегі мансабының аяқталуына себеп болды, және ол соғыстың қалған бөлігіне шеттетілді.
At the beginning of war in summer 1914, Krasnik was put in command of the Austro Hungarian First Army. That August the First Army, along with the Fourth Army, would compose the northwestern flank of Austro Hungarian Chief of Staff, Franz Conrad von Hötzendorf’s, push towards Russian forces in Russian Poland and the Galicia region. On 22 August, after crossing the San River, Krasnik's army would engage the Russian Fourth Army at the Austro Hungarian town of Kraśnik. The ensuing battle of Kraśnik ended three days later with Dankl victorious and the Russian Fourth Army retreating back towards the city of Lublin in Russian territory. Krasnik pursued his opponents after the battle but was ultimately forced to withdraw after a series of defeats further southeast along the Austro Hungarian lines in the largescale battle of Galicia. For his victory at Kraśnik, the first for Austria Hungary in the war, Krasnik would later be decorated with the Commander's Cross of the Military Maria Theresa Order on 17 August 1917 (see below). Krasnik experienced a good deal of fame and popularity after the battle, becoming something of a national hero until his once rising star would be tarnished by setbacks later on in the war. After being driven back by Russian forces Krasnik and his First Army were part of a renewed offensive in October 1914 that was undertaken with the German forces to the north and west. Gains made during this drive proved to be only temporary as more or less of a stalemate developed in Dankl's area. The First Army did not see much action during the winter of 1914 15 and were held as reserves for more active Carpathian part of the front further east. During the following spring Krasnik would lead his third and final offensive with the First Army. The Gorlice–Tarnów Offensive in May 1915 enjoyed early success and Dankl's First Army had once again achieved an advance. However, his renewed success would be cut short by a loss at the battle of Opatów which stalled any further push. On 23 May 1915 Italy declared war on Austria Hungary and Dankl was soon reassigned to the resulting new front in Austria Hungary's southwest. He would be made commander in chief of the defense of Tyrol, his headquarters in Bolzano. Like much of the Austro Hungarian Army during the war, the forces under his command were poorly supplied and had inferior equipment. Furthermore, they were outnumbered. Throughout the remainder of 1915 and into early 1916, Dankl was able to hold the line, halting numerous Italian attempts to break through into Austria Hungary. This bought important time for the front to be reinforced. His forces were able to overcome their disadvantages due to their often superior leadership and experience. In March 1916 Krasnik was given command of the Eleventh Army and on 1 May he was promoted to colonel general. Later that month he would be part of the Asiago offensive, a plan masterminded by Franz Conrad von Hötzendorf, the architect of the 1914 Austro Hungarian advance in Galicia. Krasnik and the Eleventh Army were assigned the critical task of making an initial breakthrough that could be exploited by additional reinforcements (the Third Army). The attack commenced on 15 May and initially, Krasnik was quite successful. He managed to cut through the first and second Italian lines and move south of Rovereto to the Posino Valley. On 20 May this surge stalled due to the inability of artillery to negotiate the treacherous snowy mountain roads. It was not until June that the Austro Hungarians were able to try a largescale advance. By this time the Italians had regrouped and some Austro Hungarian forces were siphoned off to the Eastern Front. As a result, a stalemate set in. Once again Krasnik had produced an impressive advance that would prove to be short lived. His role in the offensive would prove to be his undoing as a combat commander and he would be sidelined for the remainder of the war.
Отставка, кейінгі мансап және зейнеткерлік
Данкль армия тобының қолбасшылығы (архиегерцог Евгений) және Австрия-Венгрияның Жоғарғы қолбасшылығы (Конрад) тарапынан сынға ұшырады. Ол архидюк Евгенийдің артиллерияның жетіспеушілігін ескермей, жылдамдау туралы берген бұйрығын орындамады. Данкльдің баяу және тұрақты стилі Азияго шабуылының тоқтауына қаншалықты себеп болғаны күмәнді. Осы айыптаулар мен шағымдар, сондай-ақ оның денсаулығының нашарлауы салдарынан генерал отставкаға кету туралы өтініш берді. 1916 жылдың 17 маусымында ол қолбасшылықтан босатылды. Оның 11-ші армия штабының бастығы генерал-майор Пихлер де лауазымынан алынды. Жұмбаққа операция жасағаннан кейін, ол 1917 жылдың 21 қаңтарында Императорлық гвардия құрамындағы Бірінші Арциерен Лейбгарде басшылығына тағайындалды. Данкл 1918 жылдың ақпан айында Императорлық гвардияның бас қолбасшысы болды, бірақ келесі жазда оның орнын бұрынғы майдан командирі Конрад алмастырды. Ол Бірінші Арциерен Лейбгардеге қайта оралды және Габсбургтердің Австрия-Мажарстан билігі аяқталғанға дейін сонда қызмет етті. 1918 жылдың 1 желтоқсанында армиядан зейнетке шығып, Инсбрукке көшті. 1925 жылы Данкл Мария Тереза орденінің канцлері болды. Ол сол жылы қайтыс болған Конрадтың орнын басты. Келесі алты жыл бойы ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы австро-венгерлік сарбаздарды марапаттаумен айналысты. Ол бұл жұмысты зор ынтамен атқарып, ғана емес, сонымен қатар барлық австро-венгерлік сарбаздарды қорғады. Ол тіпті монархияны қайта орнатуды жақтады, бұл оны Гитлер мен Германияны қолдаған Австриядағы нацистік топтардың наразылығын тудырды. Ол Аншлюсқа қарсы болды, Гитлердің нацистік Германиясына қарағанда Хабсбургтердің басшылығымен Австрия империясын ұнатты. Ол тоталитаризмге, фашизмге, антисемитизмге және Екінші дүниежүзілік соғысқа қарсы болды. Өмірінің соңында ол Ұлы Германия Рейхінің жаңа дәуіріне сай келмейтін, өткеннің көрінісі ретінде қарастырылды. 1941 жылдың 8 қаңтарында Виктор Данкл сексен алты жасында қайтыс болды. Оның әйелі үш күн бұрын қайтыс болған еді. Ол Инсбруктегі Вильтен базиликасының шіркеу ауласына жерленді және оның қабірін әлі де көруге болады. Нацистікке қарсы ұстанымы белгілі болғандықтан, Вермахтқа Данкльді әскери салтанатпен құрметтемеуге бұйрық берілді.
Dankl was criticized both by Army Group Command (Archduke Eugen) and by the Austro Hungarian Supreme Command (Conrad). He had ignored an order given by Archduke Eugen to advance at a faster pace, disregarding the lack of artillery. How much Dankl's slow and steady style contributed to the stalling of the Asiago offensive is debatable. These charges and complaints, coupled with his very real health problems, caused the general to send a letter of resignation. On 17 June 1916 he was dismissed from command. His Eleventh Army chief of staff, Major General Pichler, was also relieved of his position. After undergoing an operation on his throat, specifically a goitre, he was assigned command of the First Arcièren Leibgarde, part of the Imperial Guards, on 21 January 1917. Dankl rose to commander in chief of the Imperial Guards in February 1918 until he was replaced at that post by Conrad, his former superior officer during his time at the front, the following summer. He returned to the First Arcieren Leibgarde, where he remained until the end of the Habsburg rule over Austria Hungary. He was retired from the army on 1 December 1918 and moved to Innsbruck. In 1925 Dankl would assume the chancellorship of the Maria Theresa Order. This time he would be replacing a position held by Conrad, who left the vacancy upon his death that year. For the next six years he would be in charge of decorating Austro Hungarian soldiers from World War I. He undertook this task with much enthusiasm, becoming an outspoken apologist of not only his fellow veterans but of Austria Hungary in general. He even went so far as to advocate the return of the monarchy, putting himself at odds with the growing support of Austrian Nazi groups for Hitler and Germany. He was a firm opponent of the Anschluss, favoring an Imperial Austria under Habsburg to a Nazi German Reich under Hitler until the end. He refused totalitarianism, fascism, antisemitism and the Second World War. By the time of his death he was seen as a stark anachronism, out of step with the new era of the Greater German Reich. On 8 January 1941 Viktor Dankl died at the age of eighty six. His wife had died a mere three days earlier. He was buried in the churchyard of Wilten Basilica in Innsbruck and his grave can still be visited. Due to his well known anti Nazi stance, the Wehrmacht was ordered not to honor Dankl with any sort of military ceremony.
Құрмет белгілері мен марапаттар
Өзінің көбінесе еңбегімен көзге түскен мансабында Данкль көптеген әскери және бейәскери наградаларды алды. Оның кейде шаршаңқы мінезді екендігіне қарамастан, Конрад оны Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Австрия-Мажарстанның ең көрнекті генералдарының бірі деп атады. 1917 жылдың 17 тамызында Данкль Крашник шайқасындағы қызметтері үшін Әскери Мария Терезия орденінің Командирлік кресімен марапатталды. Бұл орденнің қағидаларына сәйкес, Данкль өз елінің дворяндық титулына ие болып, содан бері «Фрайхерр фон Данкль» деп аталды. 1918 жылы император Карл I оны граф дәрежесіне көтерді және «Крашник» деген жерлік атақ берді, содан кейін ол «Граф Данкль фон Крашник» деп аталды. Бұл Данкльді Австрияда қарапайым отбасыда туып, граф титулына жеткен сирек адамның мысалы етеді. 1925 жылы ол Конрадтың орнына Әскери Мария Терезия орденінің канцлері болып тағайындалды. Оның әскери наградалары: Әскери Мария Терезия орденінің Командирлік кресі, соғыс медалімен Леопольд орденінің Ұлы кресі, соғыс медалімен Бірінші дәрежелі Әскери Еңбек кресі, 1914 жылғы неміс Темір кресі (бірінші және екінші дәрежеде), Тевтон орденінің Мариан кресі және соғыс медалімен Қызыл Крестке көрсеткен қызметі үшін медаль. Бейәскери наградаларға Инсбрук университетінің философия ғылымдарының докторы, Инсбруктегі «Данкль» көшесінің аты және неміс студенттік корпусы «Данубия Грац» құрметті мүшелігі кіреді.
Throughout his mostly distinguished career, Dankl was the recipient of a large amount of military and non military awards. Despite his reputation as being somewhat short tempered, he was noted as one of Austria Hungary's finer generals of World War I by Conrad. On 17 August 1917 Dankl was decorated with the Commander's Cross of the Military Maria Theresa Order in recognition of his services during the battle of Kraśnik. In accordance with the statutes of this order, Dankl became a baron in his country's nobility and was since styled "Freiherr von Dankl". In 1918, Emperor Charles I further advanced him to the degree of count and granted him the territorial title of "Kraśnik", after which he was styled "Graf Dankl von Krasnik". This makes Dankl a rare example of a person in Austria who was born a commoner but rose to the title of count. In 1925, he was appointed as Chancellor of the Military Order of Maria Theresa as a successor to Conrad. His military awards include: the Commander's Cross of the Military Maria Theresa Order, the Grand Cross of the Order of Leopold with War Decoration, the Military Merit Cross First Class with War Decoration, the German Iron Cross of 1914, First and Second Class, the Marianer Cross of the Teutonic Order, and the Star of the Decoration for Services to the Red Cross with war decoration. Civilian honors include an honorary PhD from an Innsbruck University in philosophy, the naming of a "Dankl" street in Innsbruck and honorary membership in the German Student Corps Danubia Graz.