Йорк Ретриті: Англиядағы психикалық денсаулықты жақсарту орталығы. 1796 ж. ашылған, әлемдік үлгі болған «моральдық ем» әдісін енгізген. Quaker қауымынан бастау алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"The Retreat", немесе кеңінен танымал Йорк Ретриті, – Англияда психикалық денсаулыққа мұқтаж адамдарды емдеуге арналған орын. Йорк қаласындағы Ламел Хиллде орналасқан, ол коммерциялық емес қайырымдылық ұйымы ретінде жұмыс істейді. 1796 жылы ашылған, ол әлемдегі психикалық денсаулық мәселелерімен айналысатын емдеу орындары үшін үлгі болған, "адамгершілік ем" деп аталатын жаңа тәсілді дамытуымен танымал. Уильям Тук құрған бұл мекеме бастапқыда тек квакерлерге арналған, бірақ уақыт өте келе барлығына есігін ашты. Ол АҚШ-тың Браттлборо Ретриті, Хартфорд Ретриті және Friends ауруханасы сияқты басқа да прогрессивті мекемелерге үлгі болды. Қазіргі таңдағы "The Retreat" ертедегі "адамгершілік емдеудің" мәнін сақтап, оның қағидаларын заманауи медициналық ортаға бейімдеуге тырысады.
The Retreat, commonly known as the York Retreat, is a place in England for the treatment of people with mental health needs. Located in Lamel Hill in York, it operates as a not for profit charitable organisation. Opened in 1796, it is famous for having pioneered the so called "moral treatment" that became a behaviour model for asylums around the world with mental health issues. Founded by William Tuke, it was originally only for Quakers but gradually became open to everyone. It inspired other progressive facilities such as the US Brattleboro Retreat, Hartford Retreat and Friends Hospital. The present day The Retreat seeks to retain the essence of early "moral treatment", while applying the principles to a modern healthcare setting.
Өмірбаян
Йорк ретриті ағылшын квакерлер қауымдастығынан сол дәуірдегі басқа психиатриялық орындарында кең таралған қатал және адамдықтан безген қарауға қарсы реакция ретінде, сонымен қатар квакерлердің емдік сенімдерінің үлгісі ретінде пайда болды. Сол кездегі басым сенім бойынша, ақыл-есінен айырылғандар – жабайы жануарлар еді. Ұсынылатын медициналық тәжірибелерге әлсірететін тазалау шаралары, қырыққан күйдірулер, ұзақ мерзімге бұғаулармен шектеу және суық ваннаға күрт салу кіретін еді – мұның бәрі қорқыныш, үрей және қатыгездік аясында жүзеге асырылды. Бірақ квакерлер адамның адамгершілігі мен ішкі нұры ешқашан сөнбейді деп сенді. 1790 жылы квакер Ханна Миллс Йорк психиатриялық орталығына түскеннен кейін бірнеше аптадан соң қайтыс болды, бұл оқиғаға түрткіс болды. Бұл жағдай Ханнаның өліміне байланысты бірнеше алаңдаушылықтар тудырды. Сондықтан Уильям Тук адамдардың тең құқықта қаралуы тиіс орын ретінде Ретрит туралы ойлана бастады. Дегенмен, жағдайды зерттеу үшін кейіннен барған квакерлер науқастардың жануарлардан да жаман күтімде екенін анықтады.
The York Retreat developed from the English Quaker community both as a reaction against the harsh, inhumane treatment common to other asylums of that era, and as a model of Quaker therapeutic beliefs. A common belief at the time was that the mad were wild beasts. The recommended medical practices included debilitating purges, painful blistering, long term immobilisation by manacles, and sudden immersion in cold baths – all administered in regimes of fear, terror and brutality. But the Quakers maintained that the humanity and inner light of a person could never be extinguished. A trigger was the death in 1790 of a Quaker, Hannah Mills, a few weeks after she had been admitted to the York Asylum This situation brought several concerns about the condition of Hannah's death. Therefore, this led William Tuke to think about The Retreat as a place where people should be treated equally. However, visiting afterwards to investigate the conditions, the Quakers found that the patients were treated worse than animals.
Басталуы
Квакер Уильям Тук әскери қызметке алынып, жаңа типтегі бейімдеу ортасын әзірлеу жобасын басқарды. Оның отбасы шай және кофе саудасымен айналысты. Ол квакерлерге, жеке таныстарына және дәрігерлерге қаржы жинау үшін үндеді. "Ретрит" 1796 жылы Йорк қаласының шетіндегі ауылдық жерде ашылды. Оған шамамен 30 адам қабылдау жоспарланған, бірақ бастапқыда үш адаммен, кейін сегіз адаммен басталды. Сол кездегі психиатриялық мекемелерден өзгеше, мұнда тізбектер мен кісендер болған жоқ, сондай-ақ дене жазасы да тыйым салынды. Емдеу жеке назар және қайырымдылыққа негізделді, тұрғындардың өздеріне деген құрметін және өзін-өзі бақылауын қалпына келтірді. Кәсіби терапияның алғашқы мысалы енгізілді, оған жағымды және тыныш ортада серуендеу және шаруа жұмыстары кірді. Тұрғындардың мейірімділік, ұстамдылық, тәртіп және сенімге негізделген, үлкен отбасы сияқты бірлестікте сезінуіне мүмкіндік беретін әлеуметтік орта құрылды. Діни элементтер де болды, оның ішінде дұға да. Пациенттер өзін-өзі шектеу және моральдық күш арқылы дұрыс әлеуметтік мінез-құлықты қайта қалыптастыра алатын потенциалды саналы адамдар ретінде қарастырылды. Оларға өз киімдерін киюге рұқсат берілді және қолөнермен айналысуға, жазуға және кітап оқуға ынталандырылды. Оларға "Ретриттің" аулалары мен бақшаларында, түрлі шағын үй жануарларымен толықтырылған жерде еркін жүруге рұқсат етілді.
Quaker William Tuke was enlisted and took charge of a project to develop a new form of asylum. His family enjoyed the tea and coffee merchant business. He appealed to Quakers, personal acquaintances and physicians for funds. The Retreat opened in 1796 in the countryside outside York. It was planned to take in about 30 people but started with just three, then eight. Unlike mental institutions of the time, there were no chains or manacles, and physical punishment was banned. Treatment was based on personalised attention and benevolence, restoring the self esteem and self control of residents. An early example of occupational therapy was introduced, including walks and farm labouring in pleasant and quiet surroundings. There was a social environment where residents were seen as part of a large family like unit, built on kindness, moderation, order and trust. There was a religious dimension, including prayer. Inmates were accepted as potentially rational beings who could recover proper social conduct through self restraint and moral strength. They were permitted to wear their own clothing, and encouraged to engage in handicrafts, to write, and to read books. They were allowed to wander freely around The Retreat's courtyards and gardens, which were stocked with various small domestic animals.
Құрылысы
Тындыру шаралары аздап қолданылды. Мекеменің жобасы пациенттерді жынысына қарай бөлек жатақ бөлмелеріне, олардың емделу ерекшеліктерін ескере отырып, орналастыруды көздеді. Формалды медициналық араласу аз болды, ал дәріханашы Томас Фаулер дәрігерлік қызмет атқарды. Ол стандартты медициналық емдерді "толық сынақтан" өткізді, бірақ оларды сәтсіздік деп санап, тартыншақты және "батыл" түрде тоқтатты. Фаулер "Ретриттің" алғашқы бастығы Джордж Джепсонмен жұмыс істеді, екеуі де әдеттегі қорқыту тактикасының пациенттердің жағдайын нашарлататынын, ал пациенттердің қорқынышын басу оларға көмектесетініне біртіндеп келді. Джепсонның медициналық білімі шектеулі болғанына қарамастан, ол авторитетті, бірақ шыдамды, назарлы, байқампаз, мейірімді және жаңа идеяларға ашық болды. Ол талантты квакер медбикесі Кэтрин Алленмен бірге келді, және екеуі 1806 жылы үйленді, осылайша "Ретритті" бірлесіп басқарды. Осылайша, Сэмюэл Тук француз тілінен қарыз алған "моральдық ем" терминін танымал етті, бұл термин Францияда Пуссен мен Пинельдің жұмысын сипаттау үшін қолданылды (алғашқы француз тілінде "morale" эмоциялар мен өзіне сенімділік, ал емес дұрыс-бұрыс мәселелерін білдірді). "Ретрит" әрбір адамға тән психикалық денсаулық сақтау қызметін ұсынатынын және өзінің бастапқы принциптерін жоғары бағалайтынын мәлімдейді. "Ретритте" жұмыс істеуге немесе ем алуға квакерлермен байланыс міндетті емес, бірақ ол квакерлік миссиясы болып қала береді. Йоркширлік Достар кеңесі сенімгерлер кеңесінің жартысына кандидаттарды ұсынады. Йорк Достар үйінің зираттары аурухана аумағында орналасқан. Аболоционист Джон Кэндлер 1841 жылы Басқарушы болып тағайындалды. Алайда, 1845 жылғы Ақыл-саулық заңы медициналық білімі бар басқарушыны тағайындауды талап етті, және 1846 жылы Джон Турнам тағайындалды. Моральдық терапия біртіндеп дәрі-дәрмектермен, арнайы диетамен және гидротерапиямен алмастырылды. Мекеменің көлемі өсті және бұрынғы жақын қарым-қатынастағы қоғамдық принциптер ұмытылды. Сонымен қатар, ғасыр бойы квакерлердің ықпалы мен квакер пациенттерінің саны азайды. Сондықтан, оның ең жақсы белгілі бастапқы кезеңінен кейін басқару, терапия және пациенттер тобында айқын өзгерістер болды. 1880 және 1884 жылдар аралығында "Ретриттегі" көптеген пациенттер 50 жасқа дейін, үйленбеген және квакер емес болды. Бүгінде көпшілігі шизофрения немесе көңіл-күйдің бұзылуы диагнозына сәйкес келеді деп бағаланған. Көпшілігі қанағаттандырылмағандыққа ұшырады, ең көп тарағаны қуғын-сүргін, ұлылық және кінә сезімі болды, ал үштен бірі діни мазмұнды болды. Пациенттердің үштен бірінен астамы өзіне зиян келтіруге бейім. Дәрі-дәрмекпен емдеу жиі тағайындалды. Пациенттердің үштен бірінен астамы басқа пациенттерге немесе аурухана қызметкерлеріне зорлық-зомбылық көрсеткен. Пациенттердің оннан біріне ауруханада болған кезде күшпен тамақтандыру шаралары қолданылды. Пациенттердің жартысына жуығы қабылдағаннан кейін бір жыл ішінде шығарылды, көңіл-күйінің бұзылуы бар пациенттер үшін шизофренияға қарағанда жақсы болжам болды, бірақ үштен бірі бес жылдан астам уақыт бойы ауруханада қалды. "Ретрит" тарихындағы маңызды тұлғалар ретінде Кэтрин Аллен мен Джордж Джепсонның есімдері аурухананың екі бөлімшесіне берілді. "Ретрит" Туке орталығында аутизм және АДҚҚ қызметін қоса, амбулаториялық психологиялық бағалау, диагностикалық және терапиялық қызметтерді жалғастыруда.
There was some minimal use of restraint. The design for the facility was to accommodate the patient by gender in separate bedrooms in a way specific to that patient treatment. There was little formal medical involvement and an apothecary, Thomas Fowler, served as physician. He gave the standard medical treatments "ample trial" but reluctantly and "courageously" abandoned them as failures. Fowler worked with George Jepson, the first superintendent of The Retreat, and the two gradually concluded that the use of usual fear tactics actually made patients worse, and allaying patient's fears helped them. Jepson was said to have been authoritative yet patient, attentive, observant, kind, and open to new ideas in spite of his limited formal medical training. He arrived at the same time as a talented Quaker nurse Katherine Allen, and the two married in 1806, thus heading The Retreat together. In doing so, Samuel Tuke popularised his use of the term moral treatment that he had borrowed from the French "traitement moral" being used to describe the work of Pussin and Pinel in France (and in the original French referring to morale in the sense of the emotions and self esteem, rather than rights and wrongs). The Retreat states that it provides mental healthcare that is unique to the person and values highly its original ethos. Although you do not have to have any connection to the Quakers to work at or receive healthcare from the Retreat, it remains a Quaker ministry The Yorkshire General Meeting of Friends suggests names for half of the Board of Trustee Directors. The burial ground of the York Friends Meeting House is in the grounds of the hospital. The abolitionist, John Candler, was appointed Superintendent in 1841. However the Lunacy Act 1845 necessitated the appointment of a medically qualified superintendent and in 1846 the John Thurnam was appointed. Moral therapy was gradually replaced by medication, special diets and hydrotherapy. The size of the institution grew and the formerly close knit community ethos was left behind. In addition, both Quaker influence and the number of Quaker patients decreased through the century. After the initial period for which it is best known, therefore, there were marked changes in management, therapy and client groups. Between 1880 and 1884, most patients of The Retreat were under 50, single, and non Quaker. A majority have been assessed today as having met criteria for a diagnosis of schizophrenia or a mood disorder. The majority experienced delusions, with the most common being of persecution, grandeur and guilt, while about a third had religious content. Just under a third of patients were suicidal. Drug therapy was commonly prescribed. Just over a third of patients had a history of assault on other patients or asylum staff. About a tenth of patients were force fed at some stage during their stay. About a half of patients were discharged within a year of admission, with the prognosis being better for patients with a mood disorder than for schizophrenia, but just under a third remained in the asylum for five or more years. As key people in the history of The Retreat, the names of Katherine Allen and George Jepson were given to two units at the hospital. The Retreat continues to run outpatient community psychological assessment, diagnostic and therapy services at the Tuke Centre, including an Autism and ADHD service.
Белгілі тұлғалар
Джозеф Роунтри және Сэмюэл Тук (Уильям Туктің немересі) осы аумақтағы квакерлер зиратында жерленген. Лирик және автор Обри Хопвуд (1863–1917) сол жерде қайтыс болды.
Joseph Rowntree and Samuel Tuke (grandson of William Tuke) are buried in the Quaker cemetery found within the grounds. Aubrey Hopwood (1863–1917), lyricist and author, died there.