Солған Чосер жырлары: «Егіншінің әңгімесі» туралы зерттеулер

Кіріспе

Псевдошосеровский текст

Существуют два псевдошосеровских текста под названием «Сказание Плугаря». В середине XV века рифмованный королевский стих «Сказание Плугаря» был добавлен к тексту «Кентерберийских рассказов» в рукописи колледжа Крайст-Черч. Эта сказка фактически является ортодоксальной католической, возможно, антилоллардской версией марианского чуда, написанного Томасом Хокклевом под названием Item de Beata Virgine. Кто-то сочинил и добавил пролог, чтобы вписать поэму Хокклева в повествовательную рамку Чосера. Эта фальшивая сказка не дошла до печатных изданий «Сочинений Чосера». Более известное «Сказание Плугаря» было включено в печатные издания «Сочинений Чосера». Это явно виклифитская антифратская сказка, написанная ок. 1400 года и распространявшаяся среди лоллардов. Иногда она называется «Жалоба Плугаря», она состоит из 1380 строк, написанных восьмистрочными строфами (рифма ABABBCBC с некоторыми вариациями, предполагающими интерполяцию), как и «Сказание монаха» Чосера. Нет четкой внутренней/структурной связи в «Сказании Плугаря» с «Кентерберийскими рассказами» Чосера или «Пирсом Плугарем». Энтони Воттон, который, вероятно, был редактором издания «Сказания Плугаря» 1606 года, предположил, что «Сказание Плугаря» содержит ссылку на Джека Апленда или, скорее всего, на «Веру Плугаря», поскольку главный герой «Сказания Плугаря» говорит: «О братьях я уже рассказывал раньше / В создании Веры» (1065–66). «Сказание Плугаря» также в значительной степени заимствует из Веры. Некоторые части «Сказания Плугаря», такие как пролог, были добавлены в XVI веке, чтобы лучше соответствовать одной из сказок Чосера. Пролог объявляет, что за сказкой последует проповедь. Вместо этого путешественник, не обладающий характеристиками плугаря Чосера (или любого литературного плугаря той эпохи), слышит, как пеликан и грифон спорят о духовенстве. Большинство строк принадлежат пеликану, который в евангельском духе нападает на типичные проступки, обсуждает Антихриста и призывает светское правительство смирить церковь. Пеликан изгоняется силой, но затем оправдан фениксом. Сказка заканчивается отказом от ответственности, в котором автор отличает свои собственные взгляды от взглядов пеликана, заявляя, что он примет то, что требует церковь. Связь этого и других текстов с Чосером была возможна, потому что «Общий пролог» Чосера к «Кентерберийским рассказам» представляет Плугаря, который так и не получает сказку. Это упущение, по-видимому, с ранних пор стимулировало творчество других. В «Общем прологе» Хост шутит о брате Плугаря, который является Пастором. В некоторых сохранившихся рукописях Хост предполагает, что Пастор является «лоллардом». Уже в 1400 году придворная аудитория Чосера пополнилась представителями растущего грамотного среднего/торгового класса, в который входило много лоллардских симпатизантов, которые были бы склонны верить в лоллардского Чосера.

There are two pseudo Chaucerian texts called "The Plowman's Tale". In the mid 15th century a rhyme royal "Plowman's Tale" was added to the text of The Canterbury Tales in the Christ Church MS. This tale is actually an orthodox Roman Catholic, possibly anti Lollard version of a Marian miracle story written by Thomas Hoccleve called Item de Beata Virgine. Someone composed and added a prologue to fit Hoccleve's poem into Chaucer's narrative frame. This bogus tale did not survive into the printed editions of Chaucer's Works. The better known "Plowman's Tale" was included in printed editions of Chaucer's Works. It is a decidedly Wycliffite anti fraternal tale that was written ca. 1400 and circulated among the Lollards. Sometimes titled The Complaynte of the Plowman, it is 1380 lines long, composed of eight line stanzas (rhyme scheme ABABBCBC with some variations suggesting interpolation) like Chaucer's "Monk's Tale". There is no clear internal/design connection in "The Plowman's Tale" with Chaucer's Canterbury Tales or Piers Plowman. Anthony Wotton, who was probably the editor of the 1606 edition of "The Plowman's Tale", suggested that "The Plowman's Tale" makes a reference to Jack Upland or, more likely, Pierce the Ploughman's Crede, since the main character in "The Plowman's Tale" says: "Of Freres I haue told before / In a making of a Crede " (1065–66). The Plowman's Tale also borrows heavily from the Crede. Some sections of "The Plowman's Tale", such as the prologue, were added in the 16th century to make it fit better as one of Chaucer's tales. The prologue announces that a sermon is to follow in the tale. Instead, a traveller with none of the characteristics of Chaucer's plowman (or any literary plowman of the era) overhears a Pelican and a Griffin debating about the clergy. Most of the lines are the Pelican's, who attacks the typical offences in an evangelical manner, discusses Antichrist, and appeals to the secular government to humble the church. The Pelican is driven off by force but is then vindicated by a Phoenix. The tale ends with a disclaimer wherein the author distinguishes his own views from those of the Pelican, stating that he will accept what the church requires. The association of this and other texts with Chaucer was possible because Chaucer's "General Prologue" to The Canterbury Tales introduces a Plowman who never receives a tale. This omission seems to have sparked the creativity of others from an early date. In the "General Prologue", the Host jokes about the Plowman's brother, who is the Parson. In some surviving manuscripts the Host suggests that the Parson is a "Lollere." As early as 1400, Chaucer's courtly audience grew to include members of the rising literate, middle /merchant class, which included many Lollard sympathizers who would have been inclined to believe in a Lollard Chaucer.

Баспа басылымдары және олардың түсіндірілуі

"Ашушының ертегісі" (16 ғасырдағы қолмен жазылған) кітабының жалғыз қолжазбасы Уильям Тинннің редакциялаған Томас Годфри/Годфридің 1532 жылы басылған Шосердің шығармаларының бір данасына, "Кентербериялық ертегілер" кітабының соңына енгізілген (STC 5068). (Бұл PR 1850 1532 копы. 1 Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығында сақталады.) Томас Спегттің сөзіне қарағанда, Джон Стоудың да осы қолжазбасының көшірмесі болған, бірақ ол қазір жоғалып кеткен. Уильям Тинннің ұлы Фрэнсис Тинн өзінің "Талдауларында" "Ашушының ертегісі" 1532 жылы басқа ертегілермен бірге басылмағанын, себебі кардинал Томас Вулси бастаған тыйым салу (шамамен 1475–1529/30) болғанын жазды. Дегенмен, Фрэнсис Тинннің пікірлері көбінесе ескерілмейді, өйткені ол әкесі Шосердің басылымдарымен жұмыс істеген кезде бала болған. Кейбір ғалымдар "Ашушының ертегісінің" Генрих тұсындағы үгіт-насихаттың бір бөлігі болғанын айтады. Годфри, әлдебір патшаның баспашысы Томас Бертелетпен бірлесіп жұмыс істеген болуы мүмкін, және оны Томас Кромвель (шамамен 1485–1540), Эссекс графы, монастырларды таратуға жауапты тұлға (1536–39) қорғаған. Бірақ "Ашушының ертегісі" патшаға қарсы сын ретінде де пайдаланылуы мүмкін, өйткені Пеликан парламенттің, лордтардың және патшаның қара халықтың қиын жағдайына немқұрайлылығына таңғалады. "Ашушының ертегісі" ең жұмсақ түсіндірмесі бойынша, қара халықтың мүдделерін ескерудің қажеттілігі мен орындылығы туралы ұсыныс жасайды. "Ашушының ертегісі" Godfray-дың 1533–36 жылдар шамасындағы октаво басылымында жеке түрде жарық көрген (STC 5099.5). 1542 жылы Тиндаллдың Жаңа Өсиеті және басқа да халық тіліндегі кітаптарға тыйым салынды – іс жүзінде 1540 жылға дейін ағылшын тілінде басылған барлық нәрсеге тыйым салынды, бірақ "Кентербериялық ертегілер, Шосердің кітаптары, Гауэрдің кітаптары және адамдардың өмірінен алынған әңгімелер" ерекшелік құрды, бұл туралы патшалық жарлықта, "Шын Дінді Дамыту Актісінде" айтылған. "Ашушының ертегісі" 1548 жылы Лондонда Уильям Хиллдің дуодецимо басылымында қайтадан жарық көрді (STC 5100) – "Сер Джеффри Шосер рыцарь жазған Плуманның әңгімесі". Тыйым салынған жылы ол Уильям Бонхам (STC 5069) және Джон Рейнес (STC 5070) мөрлерімен Тинннің Шосердің шығармаларының екінші (1542) басылымында жарық көрді. 1542 жылдан кейін "Ашушының ертегісі" Тинннің мәтініне негізделген Шосердің шығармаларының жаңа және қайта басылған басылымдарында екі ғасыр бойы пайда болды, осы кезеңде Шосердің каноны мен "Кентербериялық ертегілердің" тәртібі өте өзгермелі болды. Томас Тирвитт 1775 жылы ақынның шығармаларын басып шығарғаннан кейін "Ашушының ертегісін" ақыры алып тастады.

The sole surviving manuscript of "The Plowman's Tale" (written in a 16th century hand) was inserted at the end of The Canterbury Tales in a copy of Thomas Godfrey/Godfray's 1532 printed edition of Chaucer's Works (STC 5068), edited by William Thynne. (This is in PR 1850 1532 cop. 1 at the University of Texas Harry Ransom Center.) According to Thomas Speght, John Stow had a manuscript copy that is now lost. William Thynne's son, Francis Thynne, wrote in his Animadversions that "The Plowman's Tale" was not printed along with the other tales in 1532 because of suppression started by Cardinal Thomas Wolsey (ca. 1475–1529/30). However, Francis Thynne's views are often discounted, largely because he was only an infant when his father was working on his Chaucer editions. Some scholars have argued that The Plowman's Tale was part of a Henrician propaganda effort. Godfrey was probably working with the King's Printer, Thomas Berthelet, and he was protected by Thomas Cromwell (c. 1485–1540), earl of Essex, who was responsible for the Dissolution of the Monasteries (1536–39). But "The Plowman's Tale" could also be used as criticism against the king, since the Pelican marvels at the ignorance of parliament and of the lords and the king concerning the plight of the commons. In the mildest interpretation, "The Plowman's Tale" makes a bid for the necessity and appropriateness of heeding the concerns of the commons. "The Plowman's Tale" was successfully printed on its own in an octavo edition by Godfray ca. 1533–36 (STC 5099.5). In 1542, Tyndale's New Testament and other vernacular books were banned – essentially everything printed in English before 1540 – with the exception of "Canterburye tales, Chaucers bokes, Gowers bokes and stories of mennes lieves" according to a royal statute, the Act for the Advancement of True Religion. "The Plowman's Tale" was printed again as a duodecimo volume in London by William Hyll ca. 1548 (STC 5100) as "The Plouumans tale compylled by syr Geffray Chaucher knyght." In the year of the ban it was printed in Thynne's second (1542) edition of Chaucer's Works, under the imprints of William Bonham (STC 5069) and John Reynes (STC 5070). After 1542, "The Plowman's Tale" appeared in new and reprinted editions of Chaucer's Works based on Thynne's text for some two centuries, during which the Chaucer canon and order of the Canterbury Tales was quite fluid. Thomas Tyrwhitt finally excluded "The Plowman's Tale" from his 1775 edition of the poet's work.

1500-1700 жылдардағы Чосер және Пирс Плоуменмен байланысты

Патшаның антиквары (VIII Генрих тұсында), Джон Лиланд (шамамен 1506–52), Пирс Плаумен мен «Плауменнің ертегісін» шатастырған сияқты, ол Петри Араторис Фабуласын (Питер/Пирс Плауменнің ертегісі) Кентербери ертегісі деп атаған. Джон Бейл де «Аратор наррациосын» (Агрардың ертегісі) өзінің «Scriptorum Illustrium Maioris Brytanniae» атты еңбегінде Кентербери ертегілерінің тізіміне енгізді. Каталог (Базель, 1557, 1559). Фрэнсис Тиннді растай отырып, Лиландтың «Плауменнің ертегісі» туралы пікірлері былай: «Бірақ Пирс Плауменнің ертегісі, ол білімпаздардың жалпы келісімі бойынша Чосерге оның шынайы авторы ретінде жатқызылады, әр басылымда басылып шығарылды, өйткені ол діни қызметкерлердің жаман ахлағына қарсы күшті шабуыл жасады» (Commentarii de Scriptoribus Britannicis ed. Энтони Холл). Бейлдің Чосері сияқты, Лиландтың Чосері де реформатор және Уиклифтің ізбасары. Джон Фокс «Плауменнің ертегісін» өзінің аса ықпалды «Акттер мен ескерткіштер» кітабының бірінші (1563) және екінші (1570) басылымдарында мадақтады. Фокс Чосерді протестанттық лоллард деп атайды және ол «Плауменнің ертегісінің» авторы деп санайды. (The Testament of Love және Джек Апланд та аталған.) «Аграрлық тал» қайтадан 1606 жылы Энтони Уоттонның баспасында басылып шықты. Уоттонның басылымының толық атауы: «Арбашының ертегісі. Рим діндарларының ілімдері мен әдет-ғұрыптары бойынша пап – Мәсіхке қарсы шығушы, ал олар – оның дін қызметкерлері екенін дәлелдейді. Сэр Джеффри Чосердің жазған, Knight, оның арасында Кентербери әңгімелер: және енді бөлек қалған, қысқаша баяндама сөздері мен мәселелерін, қарапайым түрін оқырмандар үшін түсінуге қолайлы ету мақсатында». Эдмунд Спенсердің «Шепардес календары» (1579) «Плауменнің ертегісі» (оны Чосерге жатқызған) туралы сөз етеді және одан қарыз алады, мүмкін «Пирс Плауменнің сенімі» (Pierce the Plowman's Crede) және, мүмкін, «Пирс Плаумен» туралы. Габриэль Харвидің 1598 жылы шыққан Чосердің шығармаларының (BL қосымша 42518) «Екклезиасттық құқық бұзушылықтар» деген жазбамен «Плауменнің ертегісін» қорытындылайды. Сэр Уильям Воуганның «Алтын түлік» (1626) Чосерді Уиклифтің ұстазы және «Плауменнің ертегісінің» авторы ретінде таныстырады. Бұл кітапта Дунс Скотус пен Чосердің арасында Папа туралы (Ол антихрист пе?) айтыс жүріп жатыр, 1606 жылғы Уоттон басылымындағыдай. Бұл еңбек қазіргі Англияның жаман қылықтарына қарсы Ньюфаундленд колониясын насихаттайды. Аполлонның сарайына ағылшын қоғамы туралы сөйлесу үшін әйгілі тарихи тұлғалар, соның ішінде Чосер мен Скотт әкелінеді. Аполлон ақырында ашылған барлық проблемаларды Ньюфаундлендтегі Алтын жүн емдейді деп жариялайды. XVII ғасырдағы «Плауменнің ертегісіне» қатысты тағы бір сілтеме: Энтони Уоттонның «Реформацияланған католик деп аталатын мистер Перкинс Букты қорғау» (1606), Саймон Биркбектің «Протестанттың жақсы деректерге қарсы алынған дәлелдемесі» (1635), Джон Фавордың «Новелтиге қарсы жеңіске жету» (1619), Джон Милтонның «Реформация» (1641) және «Бір кітапшаға қарсы кешірім» (1642). Джон Драйден өзінің «Ежелгі және қазіргі заманғы ертегілер» (1700) деген еңбегінде Чосердің «Уиклифтің пікірлеріне қатысты біраз бейімділігі бар екенін» айтады, «кейбірін көрінеді Пирс Плаумен [қызықты үйлесімді Лэнгланд және псевдо-Чосер]: Бірақ мен оны кінәлай алмаймын, сондықтан өткір шабуыл жасауы діни қызметкерлердің оның дәуіріндегі жамандықтарына қарсы: олардың мақтанышы, олардың амбициясы, олардың көркемдігі, олардың ашкөздігі, олардың дүниелік мүддесі, оларға берген жазаға лайық еді, екеуі де, және оның көптеген Кентербери әңгімелерінде». «Діни қызметкерлерге қарсы шабуыл жасады» деген тіркес, мүмкін, Лиландтан алынған; ұқсас синопсис Чосердің Тиннен басталатын шығармаларының басылымдарында кездеседі. Ал 18 ғасырдағы Джон Дарт деген тағы бір сарапшы «Плауменнің ертегісін» Чосердің шығармасы деп қабылдамады, бірақ ол «өздерінің мамандығына сай өмір сүрген дін қызметкерлеріне деген құрметін білдірсе де, Чосердің «Қасиетті діни қызметкерлер мен фриарларға қарсы қатты наразылық білдіргенін» мойындады.

The king's antiquary (under Henry VIII), John Leland (c. 1506–52), seems to have confused Piers Plowman and "The Plowman's Tale", referring to Petri Aratoris Fabula (Peter/Piers Plowman's Tale) as a Canterbury tale. John Bale similarly included Arator Narratio (Plowman's Tale) in his list of the Canterbury Tales in his Scriptorum Illustrium Maioris Brytanniae . Catalogus (Basle, 1557, 1559). Corroborating Francis Thynne, Leland's remarks on The Plowman's Tale are as follows: "But the tale of Piers Plowman, which by the common consent of the learned is attributed to Chaucer as its true author, has been suppressed in each edition, because it vigorously inveighed against the bad morals of the priests" (Commentarii de Scriptoribus Britannicis ed. Anthony Hall. Like Bale's Chaucer, Leland's Chaucer is a reformer and follower of Wycliffe. John Foxe praised "The Plowman's Tale" in his first (1563) and second (1570) editions of the immensely influential Acts and Monuments. Foxe implies that Chaucer was a proto Protestant Lollard and assumes he was the author of "The Plowman's Tale". (The Testament of Love and Jack Upland are also mentioned.) The Plowman's Tal was again printed by itself in 1606 by Anthony Wotton. The full title of Wotton's edition reads: "The Plough mans Tale. Shewing by the doctrine and liues of the Romish Clergie, that the pope is AntiChrist and they his Ministers. Written by Sir Geffrey Chaucer, Knight, amongst his Canterburie tales: and now set out apart from the rest, with a short exposition of the words and matters, for the capacitie and understanding of the simpler sort of Readers." Edmund Spenser's The Shepheardes Calender (1579) makes references to and borrows from The Plowman's Tale (attributing it to Chaucer), possibly Pierce the Plowman's Crede, and, more obscurely, perhaps to Piers Plowman. Gabriel Harvey's copy of the Speght 1598 edition of Chaucer's Works (BL Additional 42518) summarises The Plowman's Tale with the note "Ecclesiastical abuses." Sir William Vaughan's Golden Fleece (1626) presents Chaucer as Wycliffe's master and the author of The Plowman's Tale, which is used to give lines to Duns Scotus and Chaucer in a debate between them that centres on the Pope (Is he Antichrist?) just as in the 1606 Wotton edition. This work promotes the colony at Newfoundland over against the vices of contemporary England. Famous historical figures, including Chaucer and Scotus, are brought to the court of Apollo to discuss English society. Apollo ultimately proclaims that all the problems that are exposed will be cured by the Golden Fleece, which is in Newfoundland. Other seventeenth century citations of The Plowman's Tale are: Anthony Wotton's A Defense of Mr. Perkins Booke, Called a Reformed Catholike (1606), Simon Birkbeck's The Protestant's Evidence Taken Ovt of Good Records (1635), John Favour's Antiquitie Trivmphing Over Noveltie (1619), and John Milton's Of Reformation (1641) and An Apology Against a Pamphlet (1642). John Dryden remarks in Fables Ancient and Modern (1700) that Chaucer had "some little Byas toward the Opinions of Wycliff . somewhat of which appears in the Tale of Piers Plowman [an interesting conflation of Langland and pseudo Chaucer]: Yet I cannot blame him for inveighing so sharply against the Vices of the Clergy of his Age: Their Pride, their Ambition, their Pomp, their Avarice, their Worldly Interest, deserv'd the lashes which he gave them, both in that, and in most of his Canterbury Tales." The phrase "inveighed . against the clergy" is possibly derived from Leland; similar synopses appear in the editions of Chaucer's Works starting with Thynne. Another eighteenth century commentator, John Dart, rejected The Plowman's Tale as Chaucer's but still agreed that Chaucer "bitterly inveighs against the Priests and Fryars", although he "expresses his regard for the secular clergy who lived up to their profession".