Кіріспе

Ағылшын тіліндегі монахтарға қарсы өлең – орыс православиесінің рухани шығармасы. "The Pilgrim's Tale" – ағылшын тіліндегі монахтарға қарсы өлең. Ол шамамен 1536-1538 жылдар аралығында жазылған болуы мүмкін, себебі ол 1534 және 1536 жылдардағы оқиғаларға, мысалы, Линкольншир көтерілісіне сілтеме жасайды, сондай-ақ "Ауылшының ертегісінен" және 1532 жылы Уильям Тинннің "Гүлдің романтикасынан" үзінділер алған, олар беттері мен жолдары бойынша келтірілген. Бұл Чосерге жатқызылатын мәтіндердің ең жұмбақтысы болып табылады. 1602 жылы жарық көрген Чосердің еңбектері жинағында Томас Спехт осы табылмайтын мәтінді табуға үміттенгенін айтады. 1687 жылғы еңбектер жинағының кіріспесіндегі оқырманға арналған хабарламада "Саяшы туралы әңгімеге" қатысты жан-жақты іздеу жүргізілгені, бірақ ол сәтсіз аяқталғаны айтылады.

Өмірбаян

"Саяхатшының әңгімесі" Генрихтің үгіт-насихат науқанының бір бөлігі ретінде жасалған, немесе ол саяси тұрғыдан көтерілісшіл болып, Генрих VIII-нің болжамдарға тыйым салуының нәтижесінде жасырылған болуы мүмкін деп болжанады. (Олар дін қызметкерлеріне жүгіну мүмкіндігінсіз қылмыс деп есептелді. Бұл заң 1547 жылы Эдуард VI билікке келгенде жойылды, бірақ үш жылдан кейін, 1550 жылы қайта қолданылды. Бұл ереже Мария I тұсында жойылды және Елизавета I оны жаңа нысанда қайта жаңғыртты.) "Саяхатшының әңгімесі" болжам жасауды іске асырып, сонымен бірге айыптайды. Ишаяны болжамдық, антиклирикалық билік ретінде пайдаланғаннан кейін, "Саяхатшының әңгімесі" авторы шайтанның жалған болжамдары және 1536 жылғы Линкольншир көтерілісінің жетекшісі Николас Мелтон, Генрих VII-нің асып өлтірген таққа талапкері Перкин Уорбек (1474–1499) және 1381 жылғы Ұлы көтерілістің жетекшісі Джек Стро сияқты көтерілісшілер туралы ескертеді. Бірақ кейін автор Мерлин мен Бедені алып тастайды, себебі оларды Рим-католиктерге қарсы болжамгерлер ретінде қарастыруға болады.

Тірі қалу

"The Pilgrim's Tale" шығармасының бір бөлігі "The Courte of Venus" кітабында ғана сақталған, бұл алғашқы басылған өлеңдер жинағы болып табылады. "The Courte of Venus" өзі тек үш басылған фрагментте ғана кездеседі, олардың тарихи және шығу тегі анық емес. Ол алғаш рет 1535 және 1539 жылдар аралығында Томас Гибсон/Гибсон баспадан шығарылған. 1547 және 1549 жылдар аралығында Уильям Копланд оны "A Boke of Ballettes" деген атпен қайта басып шығарған. 1560 жылдардың басында Томас Марше оны тағы да қайта басып шығарған. Маршенің басылымы басқа екі басылымнан тәуелсіз, үшінші мәтінге негізделген. "The Pilgrim's Tale" шығармасының сақталған ешбір нұсқасында автордың аты көрсетілмеген, бірақ автордың Оксфордтық болғаны айтылады, бұл Шосердің 1602 жылғы Спегт басылымының кіріспе бөлімінде дұрыс емес мәлімдемесімен сәйкес келеді, және онда Шосердің туындыларына көптеген сілтемелер бар. "Жақсы дін қызметкері" баяндаушымен бірге шіркеуді сынап, оған Шосердің "Роман Розасындағы" антиклерикалық және болжамдық жолдарды оқуды ұсынады (Бенсон редакциясы, 7165ff.), олар цитата келтірілген. "The Pilgrim's Tale" сонымен қатар "The Wife of Bath's Tale" және Артур туралы аңызға сілтеме жасайды, бір монахты сипаттайды, оның "қасиетті заттарын үнсіз айтуы" жұлдыздар мен патшайымды қуған, бірақ жеті жаман рухты әкелген. Кейбіреулер осы әңгіменің Мәсіхті сипаттауында – "алғаш ол істеді, содан кейін үйретті" – Пирс Плоуманға сілтеме бар деп санайды.

Атауы

Джон Бэйл "Венераның соты" мен "Көшпенділердің әңгімесі" кітабын Шосерге өзінің "Illustriam maioris scriptores" жинағында жатқызды, "Венераның соты" кітабының "кварто" нұсқасын көргенін, онда "Көшпенділердің әңгімесі" де болған, бұл Гибсонның шамамен 1536–1540 жылдардағы басылымы болуы мүмкін екенін атап өтті. Алайда, Бейл "Индекс Британия скрипторум" еңбегіндегі жазбаларында Куриам Венерис (Венераның сотының латынша атауы) авторлығын Роберт Шинглтонға/Синглтонға ("Роберт Шинглтон, астрорум және теология білгірі, дін қызметкері, жазды") өзгертіп, бірақ оның 1559 жылғы "Illustriam" басылымында оны Шосердің кітабы ретінде қалдырды. Шинглтон "Венераның соты" кітабын құрастырған және "Көшпенділердің әңгімесімен" қатар, Дус фрагментіндегі Прологтың да авторы болуы мүмкін. Шинглтон туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Оксфордта білім алған, бірақ аяқтамаған католик дін қызметкері екені белгілі. Ол протестантқа айналған болуы мүмкін, себебі ол бір кезде ағылшын протестанттарына көңіл көрсеткен Анна Болейннің шаплоны болды. 1543 жылы ол мемлекетке қарсы сөздері үшін сотталды және 1544 жылы Джермен Гардинер мен Джон Ларкпен бірге дарға асылды, бұл оқиға Джон Фокстың "Істер мен ескерткіштер" кітабында тіркелген. Бейлдің сөзіне қарағанда, Шинглтон "Жеті шіркеу туралы трактат", "Киелі Рух туралы", "Белгілі пайғамбарлықтарға түсіндірме" және Генрих VII-ге арналған "Жер теориясы" (кей жерлерде "Дүниенің жеті дәуірі" деп аталған) кітаптарын жазған. Бұл мәтіндердің ешқайсысы басылмаған, бірақ Бейл Гибсонның "Шинглтонның De VII Ecclesiis және De Spiritu" еңбегін басып шығарғанын жазды. Томас Уайт Старший де XVI ғасырда "Көшпенділердің әңгімесі" поэмасының авторы ретінде ұсынылған, ал "Венераның соты" кітабындағы бес өлең оның туындылары екені анық. Фрэнсис Тинн "Көшпенділердің әңгімесі" Шосерге тиесілі деп талап етіп, өзінің "Шосердің шығармаларындағы кейбір кемшіліктерге жасалған түсіндірмелер мен түзетулер" еңбегінде Уайттың авторлығын жоққа шығарды және оның әкесі Уильям Тинн "Көшпенділердің әңгімесін" қоса Шосердің шығармаларының басылған нұсқасын дайындағанын, бірақ Генрих VIII епископтардың наразылығынан қауіптенгендіктен оған қорғауын бермегенін мәлімдеді. Бұл Тинн басылымының басқа ешқандай жазбасы жоқ, кейбір ғалымдар оның мүлдем болмағанын сендіреді. Басқалары кейбір нағыз шосериандық өлеңдер "Венераның соты" кітабының кейбір нұсқаларына енгізілген болуы мүмкін деп болжайды, бірақ сақталғандары Шосерге тиесілі емес, мүмкін Прологты қоспағанда, бірақ бұл тек шамалы мүмкіндік. Рассел Фрейзер былай деп болжайды: "Анна Болейннің 1536 жылы құлауы мен Линкольншир көтерілісімен бірге Сэр Томас Уайт көптеген өлеңдерін қайта жазды. Уайттың түзетулерін Томас Гибсон сақтап, жақын арада "Венераның соты" кітабымен бірге "Көшпенділердің әңгімесі" ретінде басып шығарды. Бірақ "Көшпенділердің әңгімесі" дін қызметкерлері үшін, содан кейін Корольдік үшін қолайсыз болды, кітапты басып тастау, басылғаннан кейін тез арада болды, "Венераның соты" да "Көшпенділердің әңгімесімен" байланысы болғандықтан тоқтатылды" (45).