Кіріспе

Томас Пинчонның 1997 жылғы романы «Мейсон және Диксон» – американдық автор Томас Пинчонның 1997 жылы жарық көрген постмодернистік романы. Ол Чарльз Мейсон мен Джеремиа Диксонның голландтың Кейп колониясында, Ұлыбританияның Сент-Хелена аралында, және Британдық Солтүстік Америкадағы Мейсон-Диксон сызығы бойымен, АҚШ-тағы революциялық соғыстың алдындағы астрономиялық және геодезиялық экспедицияларының көркемделіп баяндалған оқиғасын береді. Роман 18-ғасырдың соңындағы ағылшын тілінің стилінде жазылған және Рев. Викс Черрикок, күмәнді догмалық көзқарастағы дін қызметкерінің баянынан айтылады. Ол 1786 жылдың желтоқсан айының суық кешінде және 1978 жылы Мейсон мен Диксонның өмірін зерттеп Англияда болған. «Винеланд» романы шыққанға дейін, бұл оның «Гравитациялық радугасынан» кейінгі келесі романы болады деп көп болжаған. Романды баспагер 1996 жылдың қазан айында ресми түрде жариялады, ал алғашқы таралымы 200 000 дананы құрады.

Қабылдау

"Мейсон мен Диксон" 1990-шы жылдардың ең танымал романдарының бірі болды. Харольд Блумның айтуынша, "Пиншон әрқашан да өте тапқыр және өзін-өзі асырып кеткен кезде өте күлкілі болды: бұл кітаптың ғажайыптары экстравагантты және күтпеген". Блум романды "Пинхонның соңғы шедеврі" деп атаған. Джон Фаулз былай деп жазды: "Мен де жазушы ретінде осындай күрделі шедеврлерді жасауға және табысқа жетуге мүмкіндік беретін мәдениетке қызғанышпен қарадым". The New York Times Book Review журналына берген шолуында Т. Корагессан Бойль былай деп жазды: "Бұл ескі Пиншон, шынайы Пиншон, бәрінен де жақсы Пиншон. "Мейсон мен Диксон" - бұл жаңашыл кітап, жүрек, от және дарындылық кітабы, әдебиетте оған ұқсайтын ештеңе жоқ" - дейді Нью-Йорк Таймс сыншысы Мичико Какутани. "Бұл кітап [Пинчонның] таңғажайып өнертабыс қабілеті мен оның әңгіме айтушы ретінде зор күшін дәлелдейді, бұл жолы ол ми сияқты қозғаушы, батыл сияқты әсерлі роман жаза алатынын көрсетеді". А. В. Клубының Леонард Пирспен сөйлескен кезінде Гарольд Блум: "Мен егер өткен ғасырдағы бір ғана керемет көркем шығарманы таңдауым керек болса, оның не екенін білмеймін, ол, бәлкім, Мейсон мен Диксон болар еді, егер ол толық көлемді кітап болса, немесе егер ол қысқа роман болса, ол, бәлкім, 49-шы лоттың жылауы болар еді. Менің ойымша, Пиншонның көркем әдебиетке деген қатынасы досым Джон Эшберидің поэзияға деген қатынасы сияқты: ол теңдесі жоқ". Джон Крюсон, сонымен қатар A. V. Клуб үшін жазған, "Пиншонның мәтінінде қандай мағыналар мен күрделі хабарлар жасырын болса да, оқырман толыққанды әңгіме айтушының жұмысының неғұрлым тез арада сыйақысын ала отырып, санадан тыс дамуына жол беріледі. Пинхон да солардың бірі, ол сізге бұл эпикалық оқиға бола алатынын ешқашан ұмытпайды, бұл - ұйқыға кеткен балаларға айтылған эпикалық оқиға". Керісінше, Slate басылымының Уолтер Кирн кітабын "сарықтырғыш ойын-сарқылымдары" деп сипаттады, Пинчонның юмор стилін (анахронизмдер мен кеуектіліктерді қоса алғанда) күлкісіз деп сынға алды және былай деді: "Пинчон пиротехникалық түрде жоғары ақыл-ойының төменгі бөлігі (Эшер суреттеріне, ПДК Бахқа және перспективаны ауыстыру голограммаларына жауап беретін сол бөлігі) мен байланыста емеспін, сондай-ақ, онымен байланыста болуды қатты қаламаймын. Мен Пиншонды құрметтеймін, кейде онымен таңғаламын, бірақ шындығында оны академиялық зертханалары оны тудырған сарапшыларға қалдыруға қуаныштымын". Марк Кнопфлер кітап туралы "Филадельфияға жағалап" деп аталатын ән жазды, ол бастапқыда Джеймс Тейлормен дуэт ретінде орындалды.