Фулк Реймсский: саяси және діни қайраткердің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Рим-католик архиепископы Фульк Ұлық (өлген 17 маусым 900) 883 жылдан өмірінің соңына дейін Реймстің архиепископы болды. Ол 9-шы ғасырдың аяғында Каролинг империясының күйреуінен кейін Батыс Франк мемлекетінің саяси шиеленістеріндегі маңызды тұлға болды.

Өмірбаян

Фульк күшті аристократтар отбасында дүниеге келді, ал оның бауыры Анскар I, Иврея маркграфы болған. Ол Карл Басқақтың сарай дін қызметкері болды, және 877 жылға қарай Франциядағы Сент-Омер қаласына жақын орналасқан Сент-Бертин аббаттығының аббаты болып тағайындалды. 883 жылдың наурыз айында ол ұзақ жылдар бойы қызмет еткен Гинкмардың орнын басып, Реймстің архиепископы болды. Епископ ретінде ол билеушілермен, епископтармен және папалармен саяси және діни мәселелер бойынша хат алмасты. Фульк туралы көптеген мәліметтер 948-52 жылдары жазылған тарихшы Флодоардың «Реймс шіркеуінің тарихы» еңбегінен алынған, онда оның өмірі баяндалады және шамамен 76 хаттың мазмұны сақталған, олардың жартысы папаларға жазылған немесе олардан алынған. Фульк Ұлы Альфредпен ағылшын шіркеуінің қажеттіліктері туралы хат алмасып, патшайым Ричильданы өзінің лайықсыз мінез-құлқы үшін айыптады. 887 жылы Каролингтер императоры Карл Толудың биліктен алынуынан кейін Фульк өзінің туысы Гю III, Сполет герцогын Батыс Францияның патшасы етіп тағайындауға тырысты, тіпті оны 888 жылы Лангреде тәжге отырғызды. Алайда, Париждің Робертиан графы Одоны Сенс архиепископы Вальтер тәжге отырғызды және ақсүйектер оны патша ретінде қабылдады. Фульк өзінің қолдаған үміткері қабылданбағанын білген соң, Одоның билігіне қарсы күресін жалғастырды және мүмкін болатын балама ретінде алдымен Шығыс Францияда Карлдың орнын басып алған Карлға жүгінді. Бірақ бұл да нәтиже бермеді. Фульк ақырында 888 жылы жастығына байланысты бұрын қабылданбаған Людовик Тілі шешесінің ұлы, қарапайым Карлды қолдауға келісті. 893 жылы Фульк Одоға қарсы Карлды патша етіп тақты, және патшалықтың магнаттары арасындағы қақтығыстардың нәтижесінде 898 жылы Карл Одоның орнын басатыны туралы келісімге қол жеткізілді. Осы кезеңде туған бәсекелестіктер мен фракциялар алдағы онжылдықтарда Каролингтер, Робертиандар және басқа да асыл отбасылар арасындағы жиі қақтығыстарға жағдай жасады. Карл таққа отырғаннан кейін Фулькті өзінің канцлері етіп тағайындады. Тоғызыншы ғасырдың соңында викингтердің күшейген шабуылдарынан кейін 893 жылы Фульк Реймстің мектептерін жаңартты, атақты мұғалімдер Ремигий Оксер және Гюкбальд Сент-Амандты шақырды. Алайда саяси шиеленіс сарқылып жатты, және 900 жылы Фульк Фландрия графы Балдуиннің бұйрығымен өлтірілді. Карл Фулькке Сент-Васт аббаттығын сыйлады, ол бұрын Балдуиннің иелігінде болған, және король оның адалдығына күмән келтірген. Чарльзбен кездесуге шағын сүйемелдеушілер тобымен бара жатқанда Фульк Винемар және бірнеше серіктестерінен қаза тапты, олардың барлығы Балдуиннің қызметінде болған. Епископты өлтіру Каролингтер дәуірінде өте сирек кездесетін жағдай еді, және бұл оқиға замандастарын дүрліктерді, бұл туралы хроникалар Реджино Прюмдіктің, Сент-Васттың жылнамасының анонимді авторы және Реймстің Флодоары тәуелсіз жазбаларында көрсетілген. Фульктің орнын архиепископ ретінде Херивеус басты, ол Винемарды оның қылмысы үшін анафемаға ұшыратқан синодты шақырды.

Fulk was born into a powerful aristocratic family, and his brother was Anscar I, Margrave of Ivrea. He became a palace cleric of Charles the Bald, and by 877 had been made abbot of the abbey of Saint Bertin near Saint Omer, France. He was consecrated archbishop of Reims in March 883, succeeding the long serving Hincmar. As bishop, he corresponded with rulers, bishops and popes about a range of political and religious matters. Much of what is known about Fulk's career comes from the historian Flodoard's History of the Church of Reims, written in 948 52, which narrates his life and preserves summaries of some 76 letters, half of which were written to or sent by popes. Fulk corresponded with Alfred the Great regarding the needs of the English church, and rebuked Queen Richilde for what he considered irregular behavior. Upon the deposition of the Carolingian emperor Charles the Fat in 887, Fulk attempted to install his kinsman Guy III, Duke of Spoleto, as king of West Francia, and even crowned him at Langres in 888. However, Odo, the Robertian count of Paris, was crowned by Walter, archbishop of Sens, and accepted by the nobles as king. Fulk, having had his favoured candidate passed over, continued to oppose Odo's rule, and as a possible alternative turned first to Arnulf of Carinthia, who had succeeded Charles in East Francia, also to no avail. Fulk eventually settled for backing the young Carolingian Charles the Simple, the son of Louis the Stammerer who had been passed over in 888 on account of his youth. In 893, Fulk crowned Charles king in opposition to Odo, and following continued conflict among the kingdom's magnates, agreement was reached whereby Charles would succeed Odo, which happened in 898. The rivalries and factions that emerged in this period set the stage for frequent conflicts between the Carolingians, Robertians and other noble families in the coming decades. Upon Charles' accession, he made Fulk his chancellor. Following a period of intensified Viking raiding in the late ninth century, in 893 Fulk restored the schools of Reims, bringing in the renowned teachers Remigius of Auxerre and Hucbald of Saint Amand. Political tensions continued to simmer, however, and in 900, Fulk was assassinated on the orders of Count Baldwin of Flanders. Charles granted to Fulk the abbey of St Vaast, which had previously been held by Baldwin, whom the king suspected of disloyalty. While traveling with a small escort to meet with Charles, Fulk was killed by a man called Winemar and several accomplices, all of whom were in the service of Baldwin. The murder of a bishop was extremely rare in the Carolingian period, and the event shocked contemporaries, as indicated by the independent accounts of the chroniclers Regino of Prüm, the anonymous author of the Annals of Saint Vaast, and Flodoard of Reims. Fulk was succeeded in the archbishopric by Heriveus, who convened a synod where Winemar was excommunicated for his crime.