Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қала әкімі Говард Бартон Бард (20 қазан 1870 – 22 мамыр 1954) – 1942 жылдан 1943 жылға дейін Калифорния штатының Сан-Диего қаласының әкімі қызметін атқарған унитариандық пастор және саясаткер.
American mayor
Howard Burton Bard (October 20, 1870 – May 22, 1954) was a Unitarian minister and politician who served as Mayor of San Diego, California from 1942 to 1943.
Өмірбаян
Бард 1870 жылы Огайо штатында дүниеге келген. Ол Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласында пастор қызметін атқарған. 1912 жылы Бард Сан-Диегоға көшіп келді, онда ол бірнеше онжылдық бойы Сан-Диегодағы Бірінші унитариандық шіркеудің пасторы болды. Пастор ретінде ол үнемі шіркеуінде, кейін үйінде қоғамдық форумдар ұйымдастырып, күн тәртібіндегі мәселелерді талқылап отырды. Ол дау-дамайдан қашқан жоқ, өлім жазасынан бастап Германиямен бейбітшілік орнатуға дейінгі мәселелер бойынша пікірсайыстар ұйымдастырды. Бард 1918 жылы Сан-Диего қалалық кеңесіне сайланып саясатқа қадам басты. Саяси көзқарасы бойынша ол демократ болды. Бірақ ол 30 күннен астам уақыт рұқсатсыз штаттан тыс болғандықтан, лауазымынан шеттетілді. Бард демалыс алғанға рұқсат сұрады, бірақ қалалық кеңес оған бас тартыс етті. Бард 1942 жылдың 30 қарашасында Перси Бенбуг қайтыс болғаннан кейін Сан-Диего қаласының мэрі болып тағайындалды және 1943 жылы мерзімін аяқтады. Ол қызметке келгеннен кейін бес күн өткен соң, қалада сегіз жыл жұмыс істеген хатшысын жұмыстан босатып, орнына қызын тағайындады. Кеңес мүшесінің бірі оның тағайындалуын "қателік" деп бағалады. "Уақытша" мэр болып қызмет еткеннен кейін Бард басқа да бірнеше лауазымдарда жұмыс істеді, оның ішінде Қоғамдық жұмыстар жөніндегі комиссар және қалалық саябақтар комиссары болып қызмет атқарды. Бірінші унитариандық шіркеудің пасторы, Сан-Диего қалалық кеңесінің мүшесі, қала әкімі және қалалық комиссар ретінде Бард сол дәуірдің әлеуметтік, діни, азаматтық және саяси мәселелеріне қатысты пікір таластарына беделді тұлға ретінде танылды. 1920-шы жылдардың соңында, 1930-шы және 1940-шы жылдардың басында Бард Бірінші унитариандық шіркеуде кездесулер, пікірсайыстар мен форумдардың үздіксіз сериясын өткізді. Көрермендер көп болғандықтан, ол Сан-Диегоның Банкерс-Хилл ауданындағы үйінің артындағы каньон террасаларында да өткізді. Жүздеген адамдар тыйым салу, нацизмнің күшеюі, Американың оқшаулану саясаты, үкіметтік жемқорлық, халықаралық еңбек қозғалысы, испандық азаматтық соғыс және осыған ұқсас мәселелер бойынша пікірсайыстарды тыңдауға келді. Бард көптеген штат және ұлттық басшыларға, сондай-ақ Сан-Диегоның азаматтарына Фронт-стриттегі үйінің террасаларында кездесіп, маңызды мәселелерді талқылауға шақыру қағаздарын жіберді, ол оны "La Barranca Encantada" (Сырлы каньон) деп атады. 1939 жылы Бард Уильям Генри Смиттың қызы Милдред Вэлли Смитқа үйленді. Олардың кем дегенде бір қызы және бір ұлы болды, оның аты Говард Б. Бард, кіші. Бард 1954 жылы Сан-Диегода қайтыс болды. 1945 жылы Бірінші унитариандық шіркеуіндегі Бард залы оның құрметіне аталды.
Bard was born 1870 in Ohio. He was a pastor in Grand Rapids, Michigan. In 1912 Bard moved to San Diego, where he was pastor of the First Unitarian Church of San Diego for several decades. While pastor he continually organized public forums both at his church and later at his home to debate issues of the day. He did not shirk from controversy, scheduling debates on issues from capital punishment to peace with Germany. Bard entered politics by being elected to the San Diego City Council in 1918. Politically, Bard was a Democrat. However, he vacated the office because he was out of the state for more than 30 days without authorized leave. Bard requested leave, but was denied by the City Council. Bard was appointed Mayor of San Diego on November 30, 1942 after Percy Benbough died in office, and finished out the term in 1943. Five days after taking office, he caused a furor when he fired his secretary, who worked for the city for eight years, and hired his daughter. A councilman called his appointment "a mistake". After serving as "caretaker" mayor, Bard served in several other positions, including Commissioner of Public Works and City Parks Commissioner. Throughout his time as Pastor of the First Unitarian Church, San Diego City Councilman, Mayor and City Commissioner, Bard established a reputation as a lightning rod for a variety of the social, religious, civil and political issues of the era. During the late 1920s, 1930s and early 1940s Bard hosted a continual series of meetings, debates and forums at the First Unitarian Church and when the crowds grew too large to be comfortably accommodated there, on the canyon terraces behind his home in San Diego's Bankers Hill neighborhood. Hundreds of people turned out to hear debates on Prohibition, the rise of Nazism, American Isolationism, Government Corruption, the International Labor Movement, the Spanish Civil War and similar issues of the day. Bard sent invitations to many State and National leaders as well as citizens across San Diego to meet and argue virtually anything of note on the terraces of his Front Street home which he called “La Barranca Encantada” (The Enchanted Canyon). In 1939 Bard married Mildred Valley Smith, daughter of William Henry Smith. They had at least one daughter and one son, Howard B. Bard, Jr.
Bard died 1954 in San Diego. Bard Hall at the First Unitarian Church was named in his honor in 1945.
Цитата
Сөз бостандығына, жиналыс бостандығына, баспасөз бостандығына құқығы бар деп талап ететін адамдар, басқалардың да осы құқықтарды талап етуімен бетпе-бет келеді. Ал егер олардың ойлары өз ойларынан өзгеше болса, көбінесе олардың құқығын шектеу немесе жоққа шығару керек деп ойлайды. Бірақ, егер біз демократияда жақсы демократтар болғымыз келсе, біз өзімізге талап ететіндей, басқаларға да осы құқықтарды беруге дайын болуымыз керек. Бұл әсіресе дін саласында маңызды.
People who claim the right to free speech, to free assembly, to free press for themselves, come face to face with the situation of others claiming the same right of liberty—and because the other fellow's thought differs from his own, one often feels the other's right ought to be abridged or denied. . But, if we are to be good democrats in a democracy, we must be willing to allow to the other fellow the same rights of liberty that we demand for ourselves. That is especially true in religion.