Кіріспе

Персиваль Дирмер (1867–1936) – ағылшын англикандық дін қызметкері және литургист, «The Parson's Handbook» англикандық дін қызметкерлеріне арналған литургиялық нұсқаулықтың авторы және «The English Hymnal» жинағының редакторы ретінде ең көп танылған. Өмір бойы социалист болған ол әйелдердің діни қызметке қатысуын (бірақ оларды дін қызметкерлеріне бекітуді емес) ерте қолдады және әлеуметтік әділдік мәселелерімен айналысты. Дирмер Ральф Вон Уильямс пен Мартин Шоумен бірлесіп, дәстүрлі және орта ғасырлық ағылшын музыкалық формаларын жаңғыртуға және таратуға үлкен үлес қосты. Оның құлшылық үлгілері туралы ойлары Өнер және қолөнер қозғалысымен байланысты, ал «Англиялық гимн» жинағы фольклорлық зерттеулерді және христиандық социализмді көрсетеді. Өмірінің соңында Вестминстер аббаттығының каноны болды, онда жұмыссыздарға арналған мәдени орталықты басқарды.

Ерте өмір және діни қызметке тағайындалуы

Дирмер 1867 жылдың 27 ақпанында Килбернде, Миддлсекс округінде, өнерге бейім отбасында дүниеге келді; оның әкесі Томас Дирмер суретші және сурет салудан сабақ беруші болған. Дирмер 1880-ші жылдардың басында Стритэм мектебінде және Вестминстер мектебінде оқыды, содан кейін Швейцариядағы пансиондық мектепке түсті. 1886 жылдан 1889 жылға дейін Оксфордтағы Крайст-Черч колледжінде заманауи тарихты оқыды және 1890 жылы бакалавр дәрежесін алды. Ол Пьюзи Хаусымен байланыста болды және оның директоры Чарльз Гордың хатшысы қызметін атқарды. Дирмер 1891 жылы диаккон болып тағайындалды және 1892 жылы Рочестер соборында дін қызметкеріне бекітілді. Сол жылдың 26 мамырында ол 19 жасар Мейбел Уайтқа (1872–1915) үйленді, ол хирург-майор Уильям Уайттың қызы және роман мен пьеса жазушысы (Мейбел Дирмер ретінде танымал) болған. Ол 1915 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сербиядағы жедел жәрдем жасақтарында қызмет етіп жүргенде, тифтен қайтыс болды. Олардың екі ұлы болды, екеуі де Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. Ұлы Джеффри 103 жасқа дейін өмір сүрді, ол соғыстан аман қалған ең қарт ақындардың бірі. Кіші ұлы Кристофер 1915 жылы Дарданеллдегі шайқаста алған жараларынан көз жұмды.

Пастордың нұсқаулығы және Сент-Мэридегі қызметтегі адам

Дирмердің литургиялық бейімділігі Англия шіркеуіндегі ритуализмді жақтаушылар арасындағы Виктория дәуірінің соңындағы пікірталастың нәтижесі болды. Теориялық тұрғыдан ғибадат етудің көбірек католик үлгілеріне оралуға келіскенмен, жоғары шіркеу дінбасылары осы үлгілерді Тридент соборынан кейінгі римдік католик тәжірибелерінен алу керек пе, әлде Реформацияға дейінгі «Англиялық қолдану» дәстүрлерінен қайта жаңғырту керек пе деп дауласты. Дирмердің көзқарастары соңғысына жақын болды. Алкуин клубында белсенділік танытқан Дирмер, ең ықпалды еңбегі «Пастордың нұсқаулығын» жариялағаннан кейін осы қозғалыстың өкіліне айналды. Осы еңбекте оның мақсаты – ағылшынның жергілікті дәстүрінде дұрыс литургиялық тәжірибелерді орнату болды, олар сонымен қатар «Жалпы дұғалар кітабының» рәсімдері мен ережелеріне және оны қолдануды реттейтін канондарға толық сәйкес келіп, осылайша мұндай тәжірибелерге қарсы шыққан евангелистердің шабуылынан қорғалсын. Мұндай қағидаға ұмтылу қажеттілігі Джон Кенсит сияқты консерваторлар ритуализм мен діни қызметкерлік практикасына қарсы демонстрациялар, қызметтерді тоқтату және сот процестерін ұйымдастырған ортада туды, олардың екеуі де бұл практикаларды «папалыққа» жатқызып қарады. «Пастордың нұсқаулығы» ритуал мен рәсімнің жалпы принциптерін қарастырады, бірақ ғибадатта өнер мен сұлулыққа баса назар аударылған. Дирмер кіріспеде өзінің мақсаты – «қазіргі уақытта шіркеуде байқалатын өкінішті шатастыққа, тәртіпсіздікке және жаман талғамға» қарсы күресуге көмектесу екенін айтады. Оның ғибадат үлгісі мен әдісі туралы идеялары Джон Раскин, Уильям Моррис және өнер мен қолөнер қозғалысының басқа да өкілдерінің ықпалымен байланысты. 1901 жылы төрт пасторлық қызметтен кейін Дирмер Лондонның Примроуз-Хиллдегі Сент-Мэри-де-Виргин шіркеуінің үшінші викарі болып тағайындалды және 1915 жылға дейін осы қызметте болды. Ол шіркеуді өзінің принциптерін тәжірибелік зертхана ретінде пайдаланды, қызмет еткен жылдары кітапты бірнеше рет қайта қарады. 1912 жылы Дирмер Уорхэм гильдиясын құруға белсенді түрде атсалысты, бұл Алкуин клубында талқыланған және «Пастордың нұсқаулығында» көрсетілген мәселелердің практикалық көрінісі болды, мақсаты – «әшекейлер рубрикасының» стандартына сәйкес және адал еңбек жағдайларын сақтай отырып, «шіркеудің және оның қызметкерлерінің әшекейлерін» жасау. Гильдияның Риммен үзіліс алдындағы Кантербери архиепискобының атымен аталуы – негізін қалаушылардың көзқарасының, ағылшын тілінің қолданылуына баса назар аударуының және оған берілгендігінің көрсеткіші. Дирмер Уорхэм гильдиясының кеңесші комитетінің басшысы ретінде өмір бойы қызмет етті.

Гимнология

Композитор Ральф Воган Уильямспен музыкалық редактор ретінде жұмыс істеп, Дирмер 1906 жылы «Англия гимндерін» жариялады. Ол Уильямс пен Мартин Шоумен бірге «Мақтау әндері» (1925) және «Оксфорд гимндер кітабы» (1928) шығармаларын жасады. Бұл гимндер жинақтары дәстүрлі және ортағасырлық ағылшын музыкасының көптеген элементтерін Англия шіркеуіне қайта енгізгені үшін мақталады, сондай-ақ бұл ықпал шіркеуден тысқары да кең тарады, ал саяси тұрғыдан христиандық социализмнің іздерін тастады. 1931 жылы «Мақтау әндерінің» кеңейтілген басылымы жарық көрді, ол Дирмердің белгілі балалар жазушысы Элеонора Фарджонға тапсырыс берген «Таң атты» гимнінің тұңғыш рет жариялануымен ерекшеленді. Кейін Кэт Стивенс танымал еткен бұл әнді Фарджон дәстүрлі гэль әуені «Бунессанмен» орындау үшін жазған. «Мақтау әндері» жинағында Дирмердің «Ұлы және қуатты керемет» гимнінің нұсқасы да бар, ол Джон Мейсон Нилдің грек тіліне аудармасымен және 1906 жылы әнге әуен болған неміс тіліндегі «Es ist ein Ros entsprungen» гимнінің аудармасынан құралған.