Ауғанстандағы соғысқа қарсылық және халықаралық пікір-қадаулар

Кіріспе

Ауғанстандағы соғысқа қарсылық (2001–2021) көптеген факторларға байланысты туындайды, оның ішінде АҚШ-тың Ауғанстанға басып кіруі халықаралық құқық бойынша заңсыз және негізсіз шабуыл екені, әскери күштердің әрі қарай болуы шетелдік әскери оккупация болып табылады, соғыс терроризмнің алдын алуға көмектеспейді, керісінше оның қаупін арттырады, сондай-ақ геосаяси және корпоративтік мүдделердің араласуы туралы пікірлер. Соғысқа наразылықтың тағы бір себептері – бейбіт азаматтардың қаза болуы, салық төлеушілерге жүктелген қаржылық ауыртпалық және соғыстың қазіргі уақытқа дейінгі ұзақтығы.

Ауғанстанның азаматтық тұрғыны шабуылға қарсылық білдірді

Ауғанстандағы ең танымал әйелдер ұйымының бірі – Ауғанстан әйелдерінің революциялық қауымдастығы (РАВА) АҚШ-тың Ауғанстанға басып кіруін айыптап, «Америка біздің елімізге қарсы кең ауқымды агрессия жасады» деді. Олар АҚШ пен оның одақтастарын 2001 жылғы АҚШ-тың басып кіруінен бұрын жылдар бойы «жихадшыларды, Осаманы және Талибанды қолдау» саясатын ұстанғаны үшін «Ауғанстандағы демократияның тағдырына ең аз назар бөлгені» үшін айыптады, ал енді АҚШ-тың басып кіруіндегі негізгі одақтастары болған әскери жанжалдар мен есірткі саудагерлерінің «Солтүстік Альянстың қылышын қайрау» үшін пайдаланып отыр. «Біздің халқымыз кең ауқымды соғыс пен қиратудың қатыгез тырнағына түсіп қалды. АҚШ шабуылдарының жалғасуы және бейкүнә азаматтардың санының артуы Талибанға ғана сылтау болмайды, сонымен қатар аймақта және тіпті әлемдегі фундаменталистік күштердің күшеюіне әкеледі». РАВА, Ауғанстан әйелдерінің адам құқықтары мен әлеуметтік әділет үшін күресі, 2001 жылғы 11 қазан.

Халықаралық қоғамдық пікір

Халықаралық қоғамдық пікір Ауғанстандағы соғысқа көбінесе қарсы. Әлем бойынша жүргізілген сауалнамалар – 2007 жылы 47 елде, 2008 жылы 24 елде, 2009 жылы 25 және 13 елде, ал 2010 жылы 22 елде өткізілген сауалнамалар АҚШ және НАТО әскери күштерінің Ауғанстанда болуына үлкен қарсылықты қайта-қайта көрсетті. Ауғанстандағы соғысқа қолдау АҚШ және Израильде ең жоғары болғанмен, соңғы сауалнамалар АҚШ соғысына қарсылықтың артуын көрсетті, оның ішінде көпшілік қарсылық:
2009 жылдың қыркүйегі – АҚШ: Ауғанстандағы соғысқа қарсы американдықтардың наразылығы рекордтық деңгейге жетті, ал АҚШ соғысына қолдау қыркүйек айында ең төменгі көрсеткішке түсті. Америкалықтардың 58% Ауғанстандағы соғысқа қарсы, ал 39% АҚШ соғысын қолдайды. CNN – Opinion Research сауалнамасы 2009 жылдың 11-13 қыркүйегінде жүргізілді. 2009 жылдың қыркүйегі – АҚШ: "Америкалықтар президент Обаманың Ауғанстандағы соғыстың терроризмге қарсы күрестің сәтті болуы үшін қажет деген пікіріне күмәнмен қарайды және әскерлер санын арттыруды дұрыс емес деп санайды". Америкалықтардың 42% Ауғанстандағы АҚШ әскерлерінің санын азайтуды қалайды. Тек 26% американдықтар Ауғанстанға қосымша әскер жіберу керек деп есептейді. 51% американдықтар бұл соғыстың мағынасы жоқ деп санайды, ал 46% керісінше ойлайды. Америкалықтардың жартысынан азы Ауғанстандағы соғыста жеңіске жету "терроризмге қарсы соғыстың" жеңісі үшін қажет деп санайды, ал шамамен осыған тең сандар олай емес дейді. The Washington Post – ABC News сауалнамасы 2009 жылдың 10-12 қыркүйегінде өткізілді.

Соғысқа қарсы халықаралық наразылық

Соңғы он жылдан бері жалғасып келе жатқан Ауғанстандағы соғыс әлемдік деңгейде үлкен наразылықтардың себебі болды. Соғыстың ресми түрде 2001 жылдың 7 қазанында АҚШ-тың "Тұрақты еркіндік операциясы" аясында басталуына дейін алғашқы ірі демонстрациялар өтті.

Шетелдік әскери оккупация

2009 жылдың қаңтар айында Вашингтондағы Халықаралық бейбітшілік үшін Карнеги қорының тәуелсіз талдауында «ауғандардың көпшілігі қазір өздерінің жеріндегі шетелдік әскерлерге қарсы екенін» және Ауғанстандағы шетелдік күштердің болуы Ауғанстандық бүлікшілдіктің ең маңызды факторы екені айтылды. 2009 жылғы маусымда Gallup жүргізген сауалнама көрсеткендей, ауғанстандықтардың шамамен жартысы АҚШ-тың қосымша күштері қауіпсіздік жағдайын тұрақтандыруға көмектеседі деп ойлады. 2009 жылдың 8 қазанында Ақ үйдің бастамасымен New York Times газетіне берген сұхбатында Ақ үйдің жоғары лауазымды өкілі Ауғанстан Талибанын өз еліндегі аумақты қайтарып алуды көздейтін, жергілікті ауғандық топ ретінде сипаттады. Ақ үйдің бұл пікірі Талибанның «тәуелсіздікке қол жеткізуді» мақсат ететінін мәлімдегеннен кейін бір күн өткен соң жарияланды.

Шетелдік әскерлердің ауған үйлеріне шабуыл жасауы

Ауғанстандағы соғысқа қарсылықтың басты және ұзақ жылдар бойы сақталып келе жатқан мәселесі – шетелдік әскери күштердің ауған үйлеріне жасап тұратын шабуылдары. Ауған үкіметінің көп рет қайталаған өтініштері мен наразылықтарына қарамастан, бұл жағдай тоқтамай келеді. 2005 жылдың мамыр айында Вашингтонға сапар жасаған Ауғанстан президенті Хамид Карзай АҚШ президенті Джордж Буштан Ауғанстан үкіметіне өз еліндегі үйлерді тексеру операцияларын жүргізуге құқық беруін сұрады. Бұл операцияларды АҚШ басшылығымен шетелдік әскери күштер жүзеге асырып келген. Бірақ Буш Ауғанстан президентінің өтінішін қабылдамады. Екі ай бұрын, 2010 жылдың қараша айында, адам құқықтарын қорғайтын «Ауған құқықтарын бақылау тобы» (АҚБТ) да осы үш ауданда – Архандаб, Жари және Панжвайда ауған үйлеріне көптеп зиян келгенін хабарлады. Бұл аудандарда өткен жылы ондаған мың шетелдік әскерлер әскери шабуылдар жүргізген еді. 2009 жылдың тамызында жүргізілген сауалнама көрсеткендей, британдықтардың үштен екісі Ауғанстандағы соғыстың британдықтарды немесе британдық көшелерді терроризмнен қорғай алмайтынына сенімді. Гордон Браун мен жоғары лауазымды министрлер соғыстың қажеттілігін дәлелдеу үшін осыны айтып келген. Одан бір жарым апта өткен соң, британдық парламент мүшесі, бұрынғы армия майоры Эрик Джойс Қорғаныс министрі Боб Эйнсворттың кеңесшісі лауазымынан кетіп, «Халық біздің жоғалтуларымызды тек көшелеріміздегі терроризм қаупіне байланыстырып ақтауға көп ұзамай көнбейтін секілді» деді. 2004 жылы ФБР-де 25 жыл қызмет еткен Джек Клунан, 1996-2002 жылдары Бин Ладенді іздеуге арналған ЦРУ-ФБР бірлескен тобында жұмыс істеген, «Аль-Каида» қатарындағы адамдардың саны «мардымсыз» екенін мәлімдеді. 2001 жылы АҚШ Ауғанстанға басып кірген кезде Кабул маңынан табылған тізімге сәйкес, бұл топтың барлығы 198 мүшеден тұрған. 2001 жылы АҚШ Ауғанстанға басып кіргеннен кейін «Аль-Каида» ұйымының мүшелері Пәкістан және басқа елдерге көшіп кетті. 2009 жылдың 8 қазанында Ақ үйдің бастамасымен New York Times газетінде жарияланған сұхбатта Ақ үйдің жоғары лауазымды өкілі Ауғанстанда 100-ден аз «Аль-Каида» жауынгері қалғанын және Ауғанстандық Талибан, өз еліндегі аумақты қайтарып алуға тырысатын жергілікті топ, АҚШ-қа тікелей қауіп төндірмейтінін мойындады. Ол: «Егер олар біріксе, онда бұл тек тактикалық деңгейде болады» деді. Басқалар да «Аль-Каида» көптеген елдерде әрекет етеді және Ауғанстанға мұқтаж емес екенін айтты. The New York Times газеті 2008 жылдың қараша айында 2004 жылғы құпия бұйрыққа сәйкес, Ауғанстан мен Ирактан басқа кем дегенде 15-20 елде «Аль-Каида» мүшелері жұмыс істейді немесе пана табады деп күтілгенін хабарлады. АҚШ қорғаныс министрі Дональд Рамсфелд АҚШ президенті Джордж Буштың мақұлдауымен қол қойған құпия бұйрықта Сирия, Пәкістан, Йемен, Сауд Арабиясы және Парсы шығанағының бірнеше мемлекеттері аталды. 2004 жылдан бері АҚШ осы бұйрықпен берілген кең құзыретті пайдаланып, Ауғанстаннан тыс көптеген елдерде, соның ішінде Сомали, Эфиопия, Сирия, Пәкістан, Йемен, Кения, Филиппин және басқа да елдерде «Аль-Каидаға» және басқа да экстремистерге қарсы мақсатты операциялар жүргізіп келеді. «Егер АҚШ күштері «Аль-Каида» базаларын қайта құруға жол бермеу үшін болса, онда қазір мұндай базалар жоқ. Сомали, Йемен және басқа да егемендік құрылымдары нашарлаған елдерге басып кіруі керек пе?» – деді консервативті сарапшы Джордж Уилл, 1 қыркүйек, 2009 жыл. АҚШ вице-президенті Джо Байден және басқа да жоғары лауазымды шенеуніктер де ұшқышсыз ұшақтар мен шағын арнайы операциялар тобын қолдана отырып, жоғары лауазымды бүлікшілерге қарсы мақсатты операцияларға бағытталған, стратегияны қысқартуды қолдайды. Басқалар «Аль-Каидаға» қауіпсіз баспана қажет емес екенін, террористер Гамбургтегі пәтерде, Колорадодағы үйде, Флоридадағы ұшу мектебінде немесе әлемнің басқа да көптеген жерлерінде өздерінің кәсібін үйрене алатынын айтады. Әскери тарихшы Гвинн Дайер атап көрсеткендей, «9/11 шабуылдары Ауғанстанда жоспарланған жоқ. Бұл шабуылдарды Германия мен Флоридадағы «Аль-Каида» оператившілері жоспарлаған, және Ауғанстанның Талибан үкіметінің алдын ала ескерту алғаны күмәнді». 2009 жылдың 30 қыркүйегінде АҚШ президенті Обамаға жазған ашық хатында шетелдік саясаттағы тәжірибелі саяхатшы Уильям Р. Полк: «Террористік шабуылдар көптеген жерден жасалуы мүмкін, сондықтан оларға қарсы тиімді және ұзақ мерзімді қорғаныс – олардың себептерін жою» деді.

A key and long standing point of opposition to the war in Afghanistan has been the constant raids of Afghan homes by foreign military forces that have persisted despite long repeated pleas and protests by the Afghan government. In a visit to Washington in May 2005, Afghan President Hamid Karzai asked U. S. President George W. Bush to let the Afghan government have authority over house search operations regularly conducted by the U. S. led foreign military forces in his country. Bush rejected the Afghan president's request. Two months earlier, in November 2010, the Afghan Rights Monitor (ARM), a human rights group, also reported widespread damage of Afghan homes in the same three districts, Arghandab, Zhari, and Panjwai, where tens of thousands of foreign forces had been carrying out military offensives over the past year. A poll at the end of August 2009 found that three quarters of Britons do not think fighting in Afghanistan makes British people, or British streets, any safer from terrorism, as Gordon Brown and senior ministers repeatedly told them to justify the war. About a week and a half later, British member of parliament Eric Joyce, a former army major, resigned as aide to Defence Secretary Bob Ainsworth, saying "I do not think the public will accept for much longer that our losses can be justified by simply referring to the risk of greater terrorism on our streets." In 2004, Jack Cloonan, a 25 year veteran of the FBI who served between 1996 and 2002 on the joint CIA FBI task force that tracked bin Laden, said the number of people in Al Qaeda was "minuscule". A membership list found near Kabul in 2001 during the US invasion of Afghanistan, and obtained by the task force, showed there had been a grand total of 198 members in the organization. With the US invasion of Afghanistan in 2001, al Qaeda elements moved to Pakistan and other countries. On October 8, 2009, in a New York Times interview initiated by the White House, a senior White House official acknowledged that there are fewer than 100 al Qaida fighters left in Afghanistan and that the Afghan Taliban, an indigenous Afghan group seeking to win back territory within their own country, do not themselves pose a direct security threat to the United States. He said: "When the two are aligned, it's mainly on the tactical front." Others have also made the point that al Qaeda operates in many other countries and simply does not need Afghanistan. The New York Times reported in November 2008 that a 2004 classified order identified at least 15 to 20 other countries outside of Afghanistan and Iraq where al Qaeda militants were believed to be operating or to have sanctuary. The countries listed in the secret order signed by US Defense Secretary Donald H. Rumsfeld with the approval of US President George W. Bush included Syria, Pakistan, Yemen, Saudi Arabia and several other Persian Gulf states. Since 2004, the United States has repeatedly used the broad, secret authority granted by that order to conduct targeted operations against al Qaeda and other militants in many countries outside of Afghanistan, including Somalia, Ethiopia, Syria, Pakistan, Yemen, Kenya, the Philippines, and elsewhere. quote|If U. S. forces are there to prevent reestablishment of al Qaeda bases – evidently there are none now – must there be nation building invasions of Somalia, Yemen and other sovereignty vacuums?| Conservative pundit George Will, September 1, 2009

U. S. Vice President Joe Biden and a number of other senior administration officials also favor moving toward a more scaled back strategy that focuses on targeted, surgical operations against senior insurgent figures using drones and small special operations teams. Others have further made the point that al Qaeda does not need a safe haven at all, and that terrorists can and have learned their craft in a Hamburg apartment, a home in Colorado, a flight school in Florida, or myriad other places around the world. As noted military historian Gwynne Dyer pointed out, "The 9/11 attacks were not planned in Afghanistan. They were planned by al Qaeda operatives in Germany and Florida, and it is very unlikely that the Taleban government of Afghanistan had advance warning of them." In a September 30, 2009 open letter to President Obama, foreign policy veteran William R. Polk stated: "Since terrorist attacks can be mounted from many places, the only effective long term defense against them is to deal with their causes."

Геосаяси және корпоративтік мүдделер

Ауғанстандағы қазіргі соғыс демократия, әйелдер құқығы, білім беру немесе мемлекет құру туралы емес. "Ал-Қаида" да, екінші бір сылтау да, көтеріле бермейді. Оның аз ғана мүшелері бұрыннан Пакистанға көшіп кеткен. Бұл соғыстың түпкі себебі – мұнай құбырының жолдары мен энергияға толы Каспий алабына батыстың билігін орнату.

Құбыржолдың жолын "азалау және ұстау" күштері

2008 жылдың маусым айында "Toronto Sun" газетінде "Бұл соғыстар мұнай үшін, демократия үшін емес" деген мақалада қорғаныс сарапшысы және журналист Эрик Марголис АҚШ әскери базаларының жоспарланған құбыр желісінің бойымен орналасқандығын айтты және былай деп жазды: "ТАПИ құбыры АҚШ, Канада және НАТО күштері Талибан күштерін құбыр желісінен ығыстырғаннан кейін салына бастайды. Америкалық сарапшы Кевин Филлипс жазғандай, АҚШ әскері мен оның одақтастары 'энергияны қорғау күштеріне' айналды".

Экономикаға келтірілген зиян

2011 жылдың қыркүйегінде АҚШ бастаған соғыстың он жылдығында Гарвард университетінің экономисі Линда Билмс және Колумбия университетінің Нобель сыйлығының лауреаты, экономист Джозеф Стиглиц Ауғанстан мен Ирактағы соғыстардың зор шығындары АҚШ экономикасына терең зиян келтіргенін жазды:

«Қазіргі таңға дейін АҚШ Ирак пен Ауғанстандағы соғыстарға, олармен байланысты Пентагонның үлкен шығындарына және 11 қыркүйектен кейін енгізілген жаңа ішкі қауіпсіздік шараларына 2,5 триллион доллардан астам ақша жұмсады. Біз бұған қалай төледік? Толығымен қарыз алу арқылы. 2001 жылдан бері АҚШ үкіметінің жалпы қарызының шиеленісінің төрттен бір бөлігін соғыстарға және ішкі қауіпсіздікті күшейтуге жұмсалған шығындар құрады.» – Линда Билмс және Джозеф Стиглиц, 2011 жылдың қыркүйегі.

Соғыстың ұзақтығы

Біз ел экономикасын соғысқа кепілдікке береміз, тіпті күштірек болсақ та, ол алдағы жылдары да тоқталмайды. Кез келген табыс пен жеңіс, олар болса да, миллиардтаған доллар жұмсалғаннан кейін жылдар емес, ондаған жылдар мен ұрпақтарда көрінеді. АҚШ-тың бұрынғы теңіз жаяу әскерінің капитаны және Мемлекеттік департаментінің қызметкері Мэтью Хо, 10 қыркүйек, 2009 жыл. Ауғанстандағы соғыс 2010 жылдың көктемінде АҚШ-тың Вьетнам соғысына ресми қатысу мерзімінен – 8 жыл 5 айдан – асып, АҚШ тарихындағы ең ұзақ соғысқа айналды. АҚШ әскери ведомствосымен жұмыс істейтін американдық RAND корпорациясының зерттеуіне сәйкес, үкіметтердің жеңіске жеткен қарсы көтеріліс науқандары орташа есеппен 14 жылға созылады. 2009 жылдың шілдесінде өткен сұхбатта Германияның бұрынғы қорғаныс министрі Петер Штрук Германия әскерлерінің Ауғанстаннан қашан шығатыны туралы сұраққа: «Қорқамын, тағы 10 жылға созылуы мүмкін», – деп жауап берді. 2011 жылдың наурызында АҚШ конгрессмені Брюс Брэйли Ауғанстандағы американдық әскери қолбасшылардың ең жақсы жағдайда «АҚШ-тың маңызды қатысуы» осы елде тағы он жылға созылатынын күтіп отырғанын хабарлады. Оның 2020 жылға дейін АҚШ әскери қатысуын жалғастыру туралы есебі Ауғанстанға жасаған сапарынан кейін жазылды, онда ол АҚШ генералы Дэвид Петреус, АҚШ елшісі және бұрынғы генерал Карл Эйкенберри, сондай-ақ басқа да әскери шенеуніктермен кездесті. 2009 жылдың желтоқсан айының соңында сегіз мүшеден тұратын конгресс делегациясының құрамында Ауғанстанға барған АҚШ конгрессмені Брайан Хиггинс АҚШ әскери бағалаулары кем дегенде екі онжылдыққа созылатын «ұрпақтық міндеттеме» туралы айтатынын және бұл жұмыс істемей қалуы мүмкін екенін ескертті, сондай-ақ президент Обаманың американ халқына бұл процестің ұзақтығы және болашағы туралы ашық айтуы керек екенін мәлімдеді. Әскери бағалаулар бойынша, бұл – ұрпақтарға арналған міндеттеме. Әскерлерді 18 ай бойы кері қайтару жоспары іске аспайды. Әскери бағалау өте нақты: Ауғанстанды тұрақтандыру үшін оны қайта құру керек. Мұны 18 айда, бес жылда немесе он жылда істеу мүмкін емес, тіпті 20 жылда істесеңіз де сәттілікке жетесіз. Генерал Маккристал маған 18 айда бұл жұмыс істейтінін білетінін айтты. – Брайан Хиггинс, АҚШ конгрессмені, 2009 жылдың желтоқсаны. Ұлыбритания армиясының басшысы және бұрынғы ISAF қолбасшысы генерал сэр Дэвид Ричардс 2009 жылдың 8 тамызында Ұлыбританияның әлі де «30 жылдан 40 жылға дейін» Ауғанстанда әскери қатысуы мүмкін екенін айтты, бұл Ауғанстанда 2050 жылға дейін әскери күштердің болу мүмкіндігін көтеріп отыр. АҚШ әскери күштерінің Ауғанстанда қанша уақытқа қажет болатыны туралы сұраққа АҚШ қорғаныс министрі Роберт Гейтс «болжау мүмкін емес» және «бірнеше жыл» деп жауап берді. Алайда, Гейтс ұзақ мерзімді перспективада, тіпті қауіпсіздікке қол жеткізілсе де, Ауғанстан экономикасын және мемлекеттік институттарды дамытудағы прогресс «ондаған жылдарға созылатын іс» болып қалатынын және АҚШ «белгісіз мерзімге осы мәселеге толыққанды қатысатынын» айтты. Америкалық қорғаныс сарапшысы Джон Пайк GlobalSecurity.org сайтында Ауғанстандағы жағдайдың соңы болмайтынын болжады: «Бұл соғыс аяқталмайды. Керісінше, жағдай нашарлауы мүмкін, ол ондаған жылдарға созылады».

quote|We are mortgaging our Nation's economy on a war, which, even with increased commitment, will remain a draw for years to come. Success and victory, whatever they may be, will be realized not in years, after billions more spent, but in decades and generations. | former U. S. Marine captain and State Department official Matthew Hoh, September 10, 2009

The war in Afghanistan surpassed the length of official United States participation in the Vietnam War, 8 years and 5 months, in the spring of 2010 to become the longest running U. S. war ever. According to a study by the RAND Corporation, an American think tank working for the U. S. military, counter insurgency campaigns won by governments have averaged 14 years. In a July 2009 interview, when asked when German troops would withdraw from Afghanistan, former German Defence Minister Peter Struck replied: "I'm afraid it could take another 10 years." In March 2011, U. S. Congressman Bruce Braley reported that American military commanders in Afghanistan very clearly expect – under the best case scenario – a "significant U. S. presence" to continue in that country for approximately another decade. His report of the expectations of a continued U. S. military presence through 2020 came after a fact finding trip to Afghanistan where he met with U. S. General David Petraeus, U. S. Ambassador and former general Karl Eikenberry, as well as other military officials. At the end of December 2009, following a visit to Afghanistan as part of an eight member congressional delegation, U. S. Congressman Brian Higgins warned that U. S. military assessments describe a "generational commitment" requiring at least two decades and that might not work, and he stated that President Obama needed to be more forthright with the American people about the length of time involved and the prospects. quote|The military assessments say this is a generational commitment. I will tell you this whole 18 months of drawing down troops is not going to happen. The military assessments are very clear: In order to stabilize Afghanistan, you essentially have to rebuild it. You can't accomplish that in 18 months, five years, or in a decade, and you'll be lucky to accomplish that in 20 years. Gen. McChrystal told me he will know in 18 months if this will work.| U. S. Congressman Brian Higgins, December 2009

The head of the British Army and former ISAF commander, General Sir David Richards, stated on August 8, 2009 that he believed Britain could still be militarily involved in Afghanistan in "30 to 40 years" time, raising the possibility of a military presence in Afghanistan until the year 2050. Asked how long U. S. combat forces would be needed in Afghanistan, U. S. Defense Secretary Robert Gates replied it was "unpredictable" and "perhaps a few years". However, over the longer term, Gates said that even if security were achieved, progress in building Afghanistan's economy and government institutions would remain "a decades long enterprise", and that the United States was "committed to that side of the equation for an indefinite period of time." American defense analyst John Pike of GlobalSecurity. org envisions a near endless scenario in Afghanistan: "It's not going to end. And it may get worse before it gets better it's going to last for decades."

Кеңес-Афған соғысының ұзақтығымен салыстыру

Ауғанстандағы 7 жыл 7 айлық соғыстан кейін Михаил Горбачев 1987 жылғы 20 шілдеде Кеңес әскерлерінің Ауғанстаннан шығарылатынын жариялап, Кеңес Одағының енді тәуелсіз, егемен Ауғанстанды бейтарап үкіметпен көргісі келетінін мәлімдеді. Кеңес әскерлерінің толықтай шығарылуы шамамен бір жарым жылға созылып, 1989 жылғы 15 ақпанда аяқталды. Осылайша, Кеңес-Ауған соғысы барлығы 9 жыл 2 айға жуық уақытқа созылды. 2010 жылғы желтоқсанда АҚШ-тың Ауғанстандағы соғысы, ол ресми түрде 2001 жылғы 7 қазанда басталған, Ауғанстандағы Кеңес әскерінің барлық кампаниясынан ұзақ болды. 2009 жылғы қыркүйекте АҚШ қолбасшылығындағы 108 000-110 000 шетелдік әскер Ауғанстанда болды, соғыс 9-шы жылына қадам басқанда әскери қарсы көтеріліс тиімсіз болды. АҚШ генералы Стэнли МакКристалдың Ауғанстандағы жағдай туралы Ақ үй басшылығына ұсынған 66 беттік баяндамасында, күтілетін әскерлер сұранысы туралы алдын ала хабарлама берілді. Онда оның бағасы бойынша, қосымша әскерлер мен ресурстар қажет болды. МакКристал ескертті: "Ресурстар бұл соғысты жеңе алмайды, бірақ жеткіліксіз ресурстар жеңіліске әкелуі мүмкін. Қажетті ресурстарды қамтамасыз етпеу ұзаққа созылатын қақтығысқа, көптеген жандардың қаза болуына, жалпы шығындардың артуына және саяси қолдаудың жоғалуына әкелуі мүмкін. Осы тәуекелдердің кез келгені миссияның сәтсіздігіне соқтыруы мүмкін". МакКристалдың қосымша әскерлер туралы өтініші ресми түрде қабылданғаннан кейін АҚШ президенті Барак Обама келесі жыл ішінде Ауғанстанға тағы 30 000-ға жуық американдық әскер жіберілетінін жариялады. "Кейде НАТО-ның әскери операциялары 1980-ші жылдардағы кеңестік операцияларға қаншалықты ұқсас екенін көру қорқынышты". Карнеги халықаралық бейбітшілік қорының саясаты бойынша қысқаша баяндамасы, 2009 жылғы қаңтар. Том Коглан The Times газетінде: "Ауған тарихын зерттеушілер бұл стратегиялық шешімге бұрыннан Кеңес Одағы қол жеткізгенін байқауы мүмкін, олар да 1986 жылы шалғай аймақтарды беру стратегиясына көшкен және тек халық тығыз қоныстанған орталықтар мен елдің негізгі артерияларын қорғаған". 1987 жылғы 20 шілдеде Кеңес әскерлерінің Ауғанстаннан шығарылатыны туралы хабарланды, ал бір жарым жылдан кейін Кеңес әскерлерінің Ауғанстаннан шығарылуы аяқталды. 2010 жылдың көктемінде Ауғанстандағы соғыс АҚШ-тың Вьетнам соғысына ресми қатысқан уақытынан – 8 жыл 5 айдан – ұзақ болды, бұл АҚШ тарихындағы ең ұзақ соғысқа айналды. "Вьетнам аналогиясы әлі де мазалайды. Обама мырзаның түнгі үстелінде Гордон Голдштейннің МакДжордж Бандидің "Апат сабақтары" атты танымал өмірбаяны бар, онда президент Линдон Б. Джонсонның Вьетнамдағы қиын жағдайдағы қате шешімдері сипатталған". Альберт Р. Хант, New York Times, 2009 жылғы 4 қазан. "Шетелдік әскерлердің болуы Талибанның қайта өркендеуіне ықпал ететін ең маңызды фактор". 2009 жылғы 10 қыркүйекте АҚШ Өкілдер палатасының спикері Нэнси Пелоси: "Менің ойымша, Ауғанстанға көбірек әскер жіберуді елде де, Конгресте де көптеген адамдар қолдамайды". Сенат Қарулы Күштер комитетінің төрағасы сенатор Карл Левин: "Елде көптеген адамдар бар, мен нақты пайызды білмеймін, бірақ Ауғанстандағы әскери араласуымызды тереңдету туралы сұрақтар туындап отыр". Сенатта көпшілікке көмекші болып қызмет ететін сенатор Ричард Дурбин: "Қосымша әскер жіберу дұрыс шешім болмас еді" деді. Зейнеткер, төрт жұлдызды армия генералы, бұрынғы мемлекеттік хатшы Колин Пауэлл, көп әскердің табысқа кепілдік беретініне күмәндануын білдірді. "Тарих бізге Ауғанстандағы жағдайды әскери жолмен шешу мүмкін емес екенін айтады. Ауғанстанға ашық әскери араласу ұлттық қауіпсіздік мүддесіне сай емес және тек жаңа буынға шетелдік басқыншылықтың суретін салатын көтерілісшілерді жалдауға мүмкіндік береді". Өкіл Барбара Ли, 2009 жылғы 4 қазан. "Мен сұрауға мәжбүрмін: 100 000 американдық әскер Осама бен Ладенді табу үшін қажет пе? Егер әл-Қайда Пәкістанға көшіп кетсе, онда Ауғанстандағы бұл әскерлер әл-Қайданы жеңуге қандай үлес қосады?" Сенатор Роберт Бърд, 2009 жылғы 15 қазан күні АҚШ Сенатына сөйлеген сөзі. 2010 жылғы сәуірде Демократ өкілі Джим МакГоверн, Республикалық өкіл Уолтер Джонс және Демократ сенаторы Расс Фейнголд Ауғанстандағы американдық әскерлер мен әскери мердігерлерді шығару стратегиясы мен кестесін талап ететін заң жобасын ұсынды. Обаманың 2010 жылғы шілдеде кейбір әскерлерді қайтаруға уәде бергенін атап өтіп, өкіл МакГоверн: "Бірінші сарбазды қайта орналастыруды немесе үйге қайтаруды қашан білу ғана емес, соңғы сарбаздың қашан екенін білу де маңызды". Біз соғыс үшін жұмсаған жүздеген миллиард долларлардың барлығы – негізінен қарыз ақша – біздің үйде инвестицияламауымызды білдіреді. Бұл біздің жолдар мен көпірлеріміз жөнделмейтінін, мектептеріміз жөнделмейтінін және денсаулық сақтау саласына инвестиция салмайтынымызды білдіреді, сондай-ақ экономикамызды жақсарту үшін қажетті көптеген нәрселерді істемейтінімізді білдіреді". Өкіл Джим МакГоверн, 2010 жылғы мамыр. 2011 жылғы қаңтарда Республикалық саяхатшы Grover Norquist, Americans for Tax Reform ұйымдастырушысы, Ауғанстаннан шығу мүмкіндігі туралы консерваторлармен әңгімелесуге шақырды. Ол консерваторлардың жалпыұлттық сауалнамасына назар салды, онда консервативті сайлаушылардың көпшілігі – 71%, оның ішінде Tea Party жақтастарының екі үшін бір бөлігінен астамы (67%) соғыстың салық төлеушілерге салған шығындарына алаңдап отырғанын көрсетті. Соғыстың үлкен құны ескеріліп, енді кетіп қалу уақыты келгенін айтты. Сенімсіз дерек көзі: дата=2019 жылғы қазан. Осы сауалнаманың нәтижесінде консерваторлар мен Tea Party жақтастарының көпшілігі АҚШ әскерлерінің Ауғанстандағы санын азайтуды (39% көпшілік) немесе Ауғанстаннан "қаншалықты ерте болса, сонша жақсы" толықтай шығуды (27%) жақтады. Консерваторлар мен Tea Party жақтастарының аз ғана бөлігі (24%) әскерлердің қазіргі деңгейін сақтау қажет деп ойлайды. "Ауғанстандағы соғыстың өсіп келе жатқан құны, қазірдің өзінде жылына 100 миллиард доллардан асып кеткен, жұмыс орындарын құруға және елімізді, экономикамызды күшейтуге бағытталған инвестицияларды шектеді". Демократиялық Ұлттық Комитетінің қаулысы, 2011 жылғы ақпан.

After 7 years and 7 months of war in Afghanistan, Mikhail Gorbachev announced on July 20, 1987 the withdrawal of Soviet troops from Afghanistan, saying that the Soviet Union wanted to henceforth see an independent, sovereign Afghanistan with a non aligned government. The complete withdrawal of Soviet troops took place over roughly one year and a half, ending on February 15, 1989, with the Soviet–Afghan War having lasted approximately 9 years and 2 months in its entirety. In December 2010, the U. S. war in Afghanistan, which officially began October 7, 2001, exceeded the length of the entire Soviet campaign in Afghanistan. In September 2009, with 108,000 to 110,000 foreign troops in Afghanistan under U. S. command and the war soon heading into a 9th year, the military counter insurgency was not working. A 66 page report by U. S. general Stanley McChrystal to the White House administration on the situation in Afghanistan, leaked in advance of an anticipated troop request, gave his strong assessment that more troops and resources were needed. McChrystal warned: "Resources will not win this war, but under resourcing could lose it. Failure to provide adequate resources also risks a longer conflict, greater casualties, higher overall costs and ultimately, a critical loss of political support. Any of these risks, in turn, are likely to result in mission failure." After officially receiving McChrystal's request for more troops, U. S. president Barack Obama would announce that some 30,000 more U. S. troops would be sent to Afghanistan over the course of the following year. quote|It is sometimes frightening to see how similar NATO military operations are to Soviet ones in the 1980s. | Carnegie Endowment for International Peace policy brief, January 2009 Tom Coghlan of The Times observed: "Students of Afghan history may note that this strategic conclusion was one previously reached by the Soviets, who also switched to a strategy of ceding remote areas and only defending population centres and the country's main arteries in 1986." On July 20, 1987, the withdrawal of Soviet troops from Afghanistan was announced, and within a little over a year and a half the Soviet withdrawal from Afghanistan was completed. In the spring of 2010, the war in Afghanistan surpassed the length of official United States participation in the Vietnam War, 8 years and 5 months, as the longest running U. S. war ever. quote|The Vietnam analogy remains haunting. On Mr. Obama's nightstand is Gordon Goldstein's acclaimed biography of McGeorge Bundy, "Lessons in Disaster", which describes the flawed decision making of President Lyndon B. Johnson in the Vietnam quagmire.| Albert R. Hunt, New York Times, October 4, 2009

Their letter to Obama argued that the military escalation could be counterproductive to creating stability in Afghanistan and could harm U. S. security, noting that a recent Carnegie Endowment study had concluded that "The only meaningful way to halt the insurgency's momentum is to start withdrawing troops. The presence of foreign troops is the most important element driving the resurgence of the Taliban." On September 10, 2009, Speaker of the United States House of Representatives Nancy Pelosi stated: "I don't think there is a great deal of support for sending more troops to Afghanistan in the country or in the Congress.". Senator Carl Levin, chairman of the Senate Armed Services Committee, stated: "There's a significant number of people in the country, and I don't know the exact percentages, that have questions about deepening our military involvement in Afghanistan." Senator Richard Durbin, assistant majority leader in the Senate, said: "Sending additional troops would not be the right thing to do." Former Secretary of State Colin L. Powell, a retired four star Army general, expressed skepticism that more troops would guarantee success. quote|History tells us that there will not be a military first solution to the situation in Afghanistan. Open ended military intervention in Afghanistan is not in our national security interest and will only continue to give resonance to insurgent recruiters painting pictures of foreign occupation to a new generation.| Representative Barbara Lee, October 4, 2009

quote|I am compelled to ask: does it really, really take 100,000 U. S. troops to find Osama bin Laden? If al Qaida has moved to Pakistan, what will these troops in Afghanistan add to the effort to defeat al Qaida?| Senator Robert Byrd, October 15, 2009 speech to the U. S. Senate

In April 2010, Democratic Congressman Jim McGovern, Republican Congressman Walter Jones, and Democratic Senator Russ Feingold introduced legislation demanding an exit strategy and a timetable for withdrawal of the American military forces and military contractors in Afghanistan. While noting Obama's promise to begin bringing some troops back in July 2010, Rep. McGovern said: "It's not only important to know when the first soldier is to be redeployed or brought home, it's important to know when the last soldier is as well." quote|The hundreds of billions of dollars we spend over there on war All that – mostly borrowed money – means that we're not investing at home. It means our roads and our bridges aren't being fixed. It means our schools aren't being fixed. It means we're not investing in healthcare, and a whole range of other things that we need to do to get our economy back on track.| Rep. Jim McGovern, May 2010

In January 2011, Republican figure Grover Norquist, founder of Americans for Tax Reform, called on conservatives to have a conversation on the possibility of withdrawing from Afghanistan. He called attention to a nationwide poll of conservatives that showed that the majority 71% of self identified conservative voters, including over two thirds (67%) of Tea Party supporters, are worried about the war's cost to taxpayers, and stated that, given the war's enormous price tag, it was time to consider leaving. Unreliable source: date=October 2019

The same nationwide poll of conservatives, conducted in early January 2011, found that the majority two thirds of conservative and Tea Party supporters call for a reduction of U. S. troop levels in Afghanistan (39% plurality) or a complete withdrawal from Afghanistan "as soon as possible" (27%). Only a minority 24% of conservative and Tea Party supporters think that the current levels of troops should be maintained. quote|The mounting costs of the war in Afghanistan, now totaling over $100 billion a year, have constrained efforts to invest in job creation and in strengthening our country and our economy.| Democratic National Committee resolution, February 2011