Кіріспе
NOTOC Grand Pacific мұздығы – Британдық Колумбия және Аляскадағы ұзын мұздық. Ол Сент-Элиас тауларындағы Глейшер-Бэй ұлттық паркінен, Маунт Хей тауының оңтүстік-батысынан басталып, Британдық Колумбияның Гранд-Тынық мұхиты асуы аймағына қарай шығысқа, содан кейін Аляска-Канада шекарасындағы Тарр шығанағының бастауына оңтүстік-шығысқа қарай созылады. Скагвейден батысқа қарай 68 миль (109 км) жерде орналасқан.
NOTOC
Grand Pacific Glacier is a long glacier in British Columbia and Alaska. It begins in Glacier Bay National Park in the St. Elias Mountains, southwest of Mount Hay, trends east into the Grand Pacific Pass area of British Columbia, and then southeast to the head of Tarr Inlet at Alaska Canada boundary, 68 miles (109 km) west of Skagway.
Ұлттық парк қызметі туралы ақпарат
2004 жылы Гранд-Пацифик мұздығының ені шамамен 3 километр (2 миль), мұз бетінің биіктігі 46 метр (150 фут), су сызығындағы тереңдігі 18 метр (60 фут), ал ұзындығы 56 километр (35 миль) болды. Мұздың көп бөлігі төменгі таяздықтарда тіреліп тұрды; мұздың айрылу бөлігінің су тереңдігі шамамен 18 метрге жеткен болуы мүмкін. Мұздың тіктеуі 60 фут (18 м) биіктікте деп бағаланды, бірақ Тарр шығанағына құлаған жерде 150 фут (46 м) және тіпті 180 фут (55 м) биіктікке жететін болды. Мұздықтың аяқталу нүктесінің артында мұздың қалыңдығы 274 метр (900 фут) немесе одан да көп болуы мүмкін. Гранд-Пацифик мұздығының батыс бөлігіндегі мұздың үштен екісі Феррис мұздығынан келген, және жылдамдығы шамамен 457 метр (1500 фут) жылына немесе 1 метр (4 фут) тәулігіне жетеді. Бұл бағалау 1988 және 1990 жылдар аралығында түсірілген әуе суреттеріне негізделген, және соңғы 7 жылда мұздың жұқарып бара жатқанын ескерсек, 2004 жылғы көрсеткіштен жоғары болуы мүмкін. Гранд-Пацифик мұздығының шығыс бөлігі 1998-1999 жылдары "Салқын аймақтар" ғылыми-зерттеу және инженерлік зертханасы (CRREL) жүргізген GPS өлшеулері бойынша жылына шамамен жылдамдығы аз болды. Ол соңғы онжылдықтарда жылына шамамен 18 метр (60 фут) жылдамдықпен ілгері жылжыды, бірақ 1992 жылы Маржери мұздығымен қосылғанда ең жоғары нүктесіне жетті. 2004 жылы Гранд-Пацифик мұздығының маржасының кері шегінуі салдарынан бұл екі мұздық енді бірігіп жатқан жоқ. Екі мұздықтың аяқталу нүктелерінің арасында кішкентай өзен ағып тұрды. Шығыс жағы жыл сайын шамамен кері шегініп, жарықтардың едәуір жұқаруын және жабылуын көрсетті. Шамамен 1996 жылы Гранд-Пацифик мұздығының ортасында ойыс пайда бола бастады. Содан бері мұздың тіктеуінің ортасы тездейіп айрыла бастады және жылдамдығы шамамен 9 метрден (30 фут) кем жылдамдықпен баяу кері шегінді. 2004 жылы CRREL ойыстың кеңеюіне және су сызығының тереңдігінің артуына байланысты кері шегінудің үдемелі болады деп болжады. Мұндай жағдайда, кері шегіну мұздықтың аяқталу нүктесі орташа таяздықтан жоғары тұрақтанғанша жалғасуы мүмкін. Мұздықтың батыс жағы да баяулап кері шегініп, жұқарып барады. Жер сілкінісінен және орталық мореналардан түскен тау жыныстары мұздықтың осы жағының үштен екі бөлігін жабады және мұз бетіне таралады. Бұл тау жыныстарының қалыңдығы бір дюймнен асатын жерлерде мұзды оқшаулап, балқынуды баяулатып, таза мұздан қалың мұз массасын құрайды. Мұздықтың көптеген жерлерінде қалдықтардың қалыңдығы 1 метрден асады.
higher than 2004 rates based on the fact that the ice had been thinning over the last 7 years or so. The eastern portion of Grand
Pacific Glacier moved only about per year based on GPS measurements made by the Cold Regions Research and Engineering Laboratory (CRREL) in 1998–1999. It had advanced at a rate of about 60 feet (18 m) per year for the last several decades, but it reached a maximum position when it joined Margerie Glacier around 1992. In 2004 those glaciers were no longer together due to recession of the Grand Pacific margin. A small stream flowed between the two termini. The eastern edge was then receding at about per year and showed significant thinning and closure of crevasses. In about 1996, an embayment began to form in the center of Grand Pacific's terminus. Since then, the center of the ice cliff began to calve more rapidly and was slowly receding at perhaps 30 feet (9 m) or less per year. In 2004 the CRREL anticipated that retreat would accelerate as the embayment enlarged and the depth at the waterline increased. In such a scenario, retreat was likely to continue until the terminus reaches a position where it will become grounded above mean tide. The grounded western edge of the glacier was also slowing receding and thinning. Rock debris from landslides and medial moraines cover much of this side of the glacier and extends across almost two thirds of the ice face. Where this rock debris is more than an inch thick, it insulates the ice, slows melting and results in a thicker ice mass than where the ice is clean. In many areas on the glacier, the debris is more than 3 feet (1 m) thick.