Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Метан су торы қосылысы
Methane water lattice compound
Метан клатраты (CH4·5.75H2O) немесе (4CH4·23H2O), сондай-ақ метан гидраты, гидрометан, метан мұзы, от мұзы, табиғи газ гидраты немесе газ гидраты деп аталады, бұл қатты клатрат қосылысы (нақтырақ айтқанда, клатрат гидраты), онда метанның көп мөлшері судың кристалдық құрылымында тұтқындалып, мұзға ұқсас қатты затты құрайды. Бастапқыда бұл Күн жүйесінің сыртқы аймақтарында ғана кездеседі деп есептелген, онда температура төмен және су мұзы көптеп таралған. Алайда, маңызды метан клатраты қорлары Жердің мұхиттарындағы теңіз түбінің шөгінділерінің астында табылды (теңіз деңгейінен шамамен 1100 метр тереңдікте). Метан гидраты, сутекті байланысқан су мен метан газының мұхиттардағы жоғары қысым және төмен температура жағдайында жанасуы нәтижесінде пайда болады. Метан клатраттары теңіздің геосферасының кең таралған құрамдас бөліктері болып табылады, олар терең шөгінді құрылымдарда кездеседі және мұхит түбінде шығып тұрады. Метан гидраттарының геологиялық жарылымдар арқылы тереңден көшіп келген метанның тұнбалануы немесе кристалдануы нәтижесінде пайда болады деп саналады. Тұнбалану, метанның температура мен қысымға ұшыраған теңіз түбіндегі сумен жанасқанда жүзеге асады. 2008 жылы Антарктикадағы Восток станциясы мен EPICA Dome C мұз ядроларындағы зерттеулер метан клатраттарының Антарктиканың терең мұз ядроларында да бар екенін және 800 000 жылға дейінгі атмосфералық метан концентрациясының тарихын сақтайтынын көрсетті. Мұз ядроларындағы метан клатраты деректері, оттегі мен көмірқышқыл газбен қатар, жаһандық жылынуды зерттеу үшін маңызды дерек көзі болып табылады. Метан клатраттары бұрын климаттың күрт өзгеруіне әкелуі мүмкін потенциалды көз ретінде қарастырылған, бұл клатрат тапаншасы гипотезасына сәйкес келеді. Бұл сценарийде, жылулық негізінен теңіз астындағы гидраттардың катастрофалық еруіне және ыдырауына әкеледі, нәтижесінде метанның көп мөлшерде шығарылуы және жылынудың үдеуі болады. Қазіргі зерттеулер көрсеткендей, гидраттар жылынуға өте баяу реакция жасайды және метанның ыдырағаннан кейін атмосфераға жетуі өте қиын. Кейбір белсенді сіңулер керісінше, шағын көміртек сіңіргіштері ретінде әрекет етеді, өйткені метанның көп бөлігі су астында еріп, метанотрофтық қауымдастықтарды дамытуға ықпал етеді, соның салдарынан сіңудің айналасындағы аймақ фитопланктон үшін де қолайлырақ болады. Осының нәтижесінде метан гидраттары енді климаттық жүйенің бұрылыс нүктесі ретінде қарастырылмайды және IPCC-нің алтыншы бағалау есебіне сәйкес, осы ғасырда осы механизм арқылы жаһандық температураға "байқалатын" әсер болмайды. Бірнеше мың жыл ішінде одан да маңызды жауапты күтуге болады.
Methane clathrate (CH4·5.75H2O) or (4CH4·23H2O), also called methane hydrate, hydromethane, methane ice, fire ice, natural gas hydrate, or gas hydrate, is a solid clathrate compound (more specifically, a clathrate hydrate) in which a large amount of methane is trapped within a crystal structure of water, forming a solid similar to ice. Originally thought to occur only in the outer regions of the Solar System, where temperatures are low and water ice is common, significant deposits of methane clathrate have been found under sediments on the ocean floors of the Earth (approx. 1100m below the sea level). Methane hydrate is formed when hydrogen bonded water and methane gas come into contact at high pressures and low temperatures in oceans. Methane clathrates are common constituents of the shallow marine geosphere and they occur in deep sedimentary structures and form outcrops on the ocean floor. Methane hydrates are believed to form by the precipitation or crystallisation of methane migrating from deep along geological faults. Precipitation occurs when the methane comes in contact with water within the sea bed subject to temperature and pressure. In 2008, research on Antarctic Vostok Station and EPICA Dome C ice cores revealed that methane clathrates were also present in deep Antarctic ice cores and record a history of atmospheric methane concentrations, dating to 800,000 years ago. The ice core methane clathrate record is a primary source of data for global warming research, along with oxygen and carbon dioxide. Methane clathrates used to be considered as a potential source of abrupt climate change, following the clathrate gun hypothesis. In this scenario, heating causes catastrosphic melting and breakdown of primarily undersea hydrates, leading to a massive release of methane and accelerating warming. Current research shows that hydrates react very slowly to warming, and that it's very difficult for methane to reach the atmosphere after dissociation. Some active seeps instead act as a minor carbon sink, because with the majority of methane dissolved underwater and encouraging methanotroph communities, the area around the seep also becomes more suitable for phytoplankton. As the result, methane hydrates are no longer considered one of the tipping points in the climate system, and according to the IPCC Sixth Assessment Report, no "detectable" impact on the global temperatures will occur in this century through this mechanism. Over several millennia, a more substantial response may still be seen.
Жалпы
Метан гидраттары 1960 жылдары Ресейде табылды, ал одан газ өндіру жөніндегі зерттеулер 21 ғасырдың басында қолға алынды.
Methane hydrates were discovered in Russia in the 1960s, and studies for extracting gas from it emerged at the beginning of the 21st century.
Құрылымы мен құрамы
Метан клатратының номиналдық гидрат құрамы (CH4)4(H2O)23, яки әрбір 5,75 моль суға 1 моль метан, бұл масса бойынша 13,4% метанға сәйкес келеді, бірақ нақты құрамы су торының әртүрлі қуыс құрылымдарына қанша метан молекуласы сыйып, орналасқандығына байланысты. Байқалған тығыздық шамамен 0,9 г/см3, яғни метан гидраты, егер ол шөгіндіде қалыптасып немесе оған бекітілмеген болса, теңіздің немесе көлдің бетіне қалықтап шығады. Бір литр толық қаныққан метан клатраты қатты денесінде шамамен 120 грамм метан болады (немесе 0 °C және 1 атмосферада шамамен 169 литр метан газы). #tag:ref|Метан клатратының орташа гидрат құрамы әрбір 5,75 моль суға 1 моль метанды құрайды. Байқалған тығыздық шамамен 0,9 г/см3. 275 К және 3,1 МПа қысымда жазылған метан клатраты MAS NMR спектрінде әрбір қуыс түрі үшін жеке-жеке шыңы бар, сондай-ақ газ фазасындағы метан үшін де жеке шың байқалады. 2003 жылы натрийге бай монтмориллионит балшығының қабаттары арасында метан гидраты кешені енгізілген балшық метан гидраты интеркалаты синтезделді. Бұл фазаның жоғары температурадағы тұрақтылығы I типтес гидратқа ұқсас.
The nominal methane clathrate hydrate composition is (CH4)4(H2O)23, or 1 mole of methane for every 5.75 moles of water, corresponding to 13.4% methane by mass, although the actual composition is dependent on how many methane molecules fit into the various cage structures of the water lattice. The observed density is around 0.9 g/cm3, which means that methane hydrate will float to the surface of the sea or of a lake unless it is bound in place by being formed in or anchored to sediment. One litre of fully saturated methane clathrate solid would therefore contain about 120 grams of methane (or around 169 litres of methane gas at 0 °C and 1 atm),#tag:ref|The average methane clathrate hydrate composition is 1 mole of methane for every 5.75 moles of water. The observed density is around 0.9 g/cm3. A methane clathrate MAS NMR spectrum recorded at 275 K and 3.1 MPa shows a peak for each cage type and a separate peak for gas phase methane. In 2003, a clay methane hydrate intercalate was synthesized in which a methane hydrate complex was introduced at the interlayer of a sodium rich montmorillonite clay. The upper temperature stability of this phase is similar to that of structure I hydrate.
Табиғи кен орындары
Метан клатраттары литосфераның беткі қабаттарымен (яғни 2000 м тереңдікке дейін) шектелген. Бұдан әрі, қажетті жағдайлар тек қана полярлық аймақтардағы континенттік шөгінді жыныстарда, орташа беткі температурасы 0 °C-тан төмен болғанда, немесе 300 м-ден артық тереңдіктегі мұхит шөгінділерінде, су түбінің температурасы шамамен 2 °C болғанда ғана кездеседі. Сонымен қатар, терең тұщы сулы көлдерде де газ гидраттары болуы мүмкін, мысалы, Сібірдегі Байкал көлі. Континенттік кен орындары Сібір мен Аляскада 800 м тереңдікте құмтастар мен балшық тастар қабаттарында табылды. Мұхиттық кен орындары континенттік шельфте кеңінен таралған сияқты (суретті қараңыз) және шөгінділердің ішінде тереңдікте немесе шөгінді-су арасында кездесуі мүмкін. Олар газ тәрізді метанның одан да ірі жиынтығын жабуы мүмкін.
Methane clathrates are restricted to the shallow lithosphere (i. e. < 2,000 m depth). Furthermore, necessary conditions are found only in either continental sedimentary rocks in polar regions where average surface temperatures are less than 0 °C; or in oceanic sediment at water depths greater than 300 m where the bottom water temperature is around 2 °C. In addition, deep fresh water lakes may host gas hydrates as well, e. g. the fresh water Lake Baikal, Siberia. Continental deposits have been located in Siberia and Alaska in sandstone and siltstone beds at less than 800 m depth. Oceanic deposits seem to be widespread in the continental shelf (see Fig.) and can occur within the sediments at depth or close to the sediment water interface. They may cap even larger deposits of gaseous methane.
Теңіздік
Метан гидраты әр түрлі формада кездесе алады, мысалы, массивті, кеуекті кеңістіктерде тараған, түйіршіктерде, тамырларда/жарықтарда/жарылымдарда және қабатты горизонттарда. Әдетте, ол стандартты қысым және температура жағдайында тұрақсыз болып табылады, ал 1 м³ метан гидраты ыдырағанда шамамен 164 м³ метан және 0,87 м³ тұщы су шығарады. Мұхиттық қорлардың екі типі бар. Көбінесе кездесетіні (> 99%) I клатрат құрылымындағы метаннан тұрады және көбінесе шөгінділердің тереңдігінде табылады. Бұл жерде метан изотоптық тұрғыдан жеңіл (δ13C < −60‰), бұл оның микробиалды CO2 тотығуынан пайда болғандығын көрсетеді. Бұл терең қорлардағы клатраттардың микробиалды өндірілген метаннан ин-ситу пайда болған деп саналады, себебі клатраттың δ13C мәндері және айналадағы еріген метанның мәндері ұқсас. Бұл қорлар шөгінділерде 300–500 м қалыңдықты құрайтын орташа тереңдікте орналасқан (газ гидратының тұрақтылық аймағы немесе GHSZ), онда олар тұщы емес, тұзды емес, кеуекті суларда еріген метанмен бірге қатар өмір сүреді. Осы аймақтың үстінде метан тек еріген күйде ғана кездеседі, оның концентрациясы шөгінді бетіне қарай төмендейді. Оның астында метан газ тәрізді болады. Атлантика мұхитының континенттік беткейіндегі Блейк қыртысында GHSZ 190 м тереңдіктен басталып, 450 м-ге дейін созылады, онда ол газ фазасымен тепе-теңдікке жетеді. Өлшемдер көрсеткендей, метан GHSZ-де көлем бойынша 0,9%-ды, ал газды аймақта ~12%-ды құрайды. Седимент бетіне жақын жерде табылған, сирек кездесетін екінші типтің кейбір үлгілерінде II клатрат құрылымында орналасқан ұзын тізбекті көмірсутектердің (< 99% метан) үлесі жоғары. Осы типтегі клатраттың көміртегі изотоптық тұрғыдан ауыр (δ13C -29 - -57 ‰) және терең шөгінділерден жоғары қарай жылжуы мүмкін, онда метан органикалық заттардың жылулық ыдырауынан пайда болған. Бұл типтегі қорлардың мысалдары Мексика шығанағы мен Каспий теңізінде табылды. Клатраттардағы метанның биогендік изотоптық сипаттамасы және өте өзгермелі δ13C (−40 - -100‰), шамамен орташа мәні -65‰. Қатты клатраттар аймағының астында метанның үлкен көлемі шөгінділерде еркін газдың көпіршіктерін құрауы мүмкін. Белгілі бір жерде клатраттардың болуын көбінесе "төменгі симуляциялық рефлекторды" (BSR) байқау арқылы анықтауға болады, бұл қалыпты шөгінділер мен клатраттармен араласқан шөгінділердің тең емес тығыздығынан туындаған шөгінді мен клатрат тұрақтылық аймағының интерфейсіндегі сейсмикалық толқынды шағылыстыру. Газ гидраты бар пингдер Арктика мұхитындағы Баренц теңізінде табылды. Метан осы күмбез тәрізді құрылымдардан шығып тұрады, ал кейбір газ жалындары теңіз бетіне жақын жерге жетеді.
Methane hydrate can occur in various forms like massive, dispersed within pore spaces, nodules, veins/fractures/faults, and layered horizons. Generally, it is found unstable at standard pressure and temperature conditions, and 1 m3 of methane hydrate upon dissociation yields about 164 m3 of methane and 0.87 m3 of freshwater. There are two distinct types of oceanic deposits. The most common is dominated (> 99%) by methane contained in a structure I clathrate and generally found at depth in the sediment. Here, the methane is isotopically light (δ13C < −60‰), which indicates that it is derived from the microbial reduction of CO2. The clathrates in these deep deposits are thought to have formed in situ from the microbially produced methane since the δ13C values of clathrate and surrounding dissolved methane are similar. These deposits are located within a mid depth zone around 300–500 m thick in the sediments (the gas hydrate stability zone, or GHSZ) where they coexist with methane dissolved in the fresh, not salt, pore waters. Above this zone methane is only present in its dissolved form at concentrations that decrease towards the sediment surface. Below it, methane is gaseous. At Blake Ridge on the Atlantic continental rise, the GHSZ started at 190 m depth and continued to 450 m, where it reached equilibrium with the gaseous phase. Measurements indicated that methane occupied 0 9% by volume in the GHSZ, and ~12% in the gaseous zone. In the less common second type found near the sediment surface, some samples have a higher proportion of longer chain hydrocarbons (< 99% methane) contained in a structure II clathrate. Carbon from this type of clathrate is isotopically heavier (δ13C is −29 to −57 ‰) and is thought to have migrated upwards from deep sediments, where methane was formed by thermal decomposition of organic matter. Examples of this type of deposit have been found in the Gulf of Mexico and the Caspian Sea. The methane in clathrates typically has a biogenic isotopic signature and highly variable δ13C (−40 to −100‰), with an approximate average of about −65‰ Below the zone of solid clathrates, large volumes of methane may form bubbles of free gas in the sediments. The presence of clathrates at a given site can often be determined by observation of a "bottom simulating reflector" (BSR), which is a seismic reflection at the sediment to clathrate stability zone interface caused by the unequal densities of normal sediments and those laced with clathrates. Gas hydrate pingos have been discovered in the Arctic oceans Barents sea. Methane is bubbling from these dome like structures, with some of these gas flares extending close to the sea surface.
Қойманың көлемі
Мұхиттағы метан клатраты резервуарларының мөлшері нашар белгілі, ал оның мөлшерінің бағасы 1960 және 1970 жылдары мұхиттарда клатраттардың болу мүмкіндігі алғаш рет анықталғаннан бері он жыл сайын шамамен бір рет кеміп келеді. Ең жоғары бағалаулар (мысалы, 3 м³) терең мұхиттың бүкіл түбін толық тығыз клатраттармен жабуға болатындығы туралы болжамға негізделген. Клатрат химиясы және шөгінді тау жыныстары туралы біліміміздің артуы гидраттардың тек тар тереңдік диапазонында (континенттік шельфтерде) және олардың пайда болуы мүмкін тереңдіктер диапазонының тек бір бөлігінде (газ гидратының тұрақтылық аймағының 10-30%) ғана қалыптасатынын, сондай-ақ олардың кездесетін жерлерде әдетте төмен концентрацияда (көлем бойынша 0,9–1,5%) болатынын көрсетті. Тікелей сынамаларға сүйенген соңғы бағалаулар бойынша, әлемдік қордың мөлшері Арктикада шамамен 400 Гт С құрайды, бірақ Антарктикадағы ықтимал резервуарлар туралы ешқандай бағалау жасалмаған. Бұл өте үлкен мөлшер. Салыстыру үшін, атмосферадағы жалпы көміртегі шамамен 800 гигатоннаны құрайды (көміртегі: пайда болуы). Бұл заманауи бағалаулар бұрынғы зерттеушілердің клатраттарды геоорганикалық отын ресурсы деп қарастыруға негіз болған 10 000 – 11 000 Гт С (2 м³) деген бағалауларынан едәуір төмен. Клатраттардың аз мөлшерде болуы олардың экономикалық әлеуетін жоққа шығармайды, бірақ жалпы көлемінің төмендігі және көптеген жерлердегі төмен концентрациясы байқалады. Малик газ гидраты кен орны алғаш рет 1971–1972 жылдары «Империал Ойл» компаниясымен ашылған.
The size of the oceanic methane clathrate reservoir is poorly known, and estimates of its size decreased by roughly an order of magnitude per decade since it was first recognized that clathrates could exist in the oceans during the 1960s and 1970s. The highest estimates (e. g. 3 m3) were based on the assumption that fully dense clathrates could litter the entire floor of the deep ocean. Improvements in our understanding of clathrate chemistry and sedimentology have revealed that hydrates form in only a narrow range of depths (continental shelves), at only some locations in the range of depths where they could occur (10 30% of the Gas hydrate stability zone), and typically are found at low concentrations (0.9–1.5% by volume) at sites where they do occur. Recent estimates constrained by direct sampling suggest the global inventory occupies between The permafrost reservoir has been estimated at about 400 Gt C in the Arctic, but no estimates have been made of possible Antarctic reservoirs. These are large amounts. In comparison, the total carbon in the atmosphere is around 800 gigatons (see Carbon: Occurrence). These modern estimates are notably smaller than the 10,000 to 11,000 Gt C (2 m3) proposed by previous researchers as a reason to consider clathrates to be a geo organic fuel resource (MacDonald 1990, Kvenvolden 1998). Lower abundances of clathrates do not rule out their economic potential, but a lower total volume and apparently low concentration at most sites The Mallik gas hydrate field was first discovered by Imperial Oil in 1971–1972.
Коммерциялық пайдалану
Гидраттың экономикалық кен орындары табиғи газ гидраттары (NGH) деп аталады және 1 м³ гидратта 164 м³ метан, 0,8 м³ су сақталады. NGH-ның көпшілігі теңіз түбінде (95%) кездеседі, онда ол термодинамикалық тепе-теңдікте болады. Седименттік метан гидраты резервуарында 2013 жылғы жағдай бойынша қазіргі кезде белгілі дәстүрлі табиғи газ қорынан 2-10 есе көп болуы мүмкін. Бұл болашақта көмірсутекті отынның маңызды көзі болуы мүмкін. Алайда, көпшілік жерлерде кен орындары экономикалық өндіру үшін тым шашыраңқы деп саналады. Мексика шығанағындағы экономикалық әлеуетті қорда шамамен газ болуы мүмкін. Берген университетінің әдісін ConocoPhillips және мемлекеттік меншіктегі Жапония мұнай, газ және металдар ұлттық корпорациясы (JOGMEC) сынақтан өткізеді, ал жартылай АҚШ Энергетика министрлігі қаржыландырады. Жобаның алғашқы кезеңінде алынған деректерді талдау жұмыстары 2012 жылдың 12 наурызына дейін жүргізілді. 2013 жылдың 12 наурызында JOGMEC зерттеушілері мұздатылған метан гидратынан табиғи газды табысты шығара алғанын хабарлады. Газды алу үшін арнайы құралдар қолданылып, гидраттар жиналған жерлерді бұрғылап, қысымды түсірді, осылайша метан мұздан бөлінді. Газ жиналып, су бетіне құбыр арқылы жеткізіліп, оның бар екендігін дәлелдеу үшін жағылды. Газ өндірілген гидрат кен орны Жапонияның орталық бөлігінде, теңіз астындағы Нанкай бұрқасында орналасқан. Салалық консенсус бойынша, коммерциялық масштабта өндіріске бірнеше жыл қалды.
Economic deposits of hydrate are termed natural gas hydrate (NGH) and store 164 m3 of methane, 0.8 m3 water in 1 m3 hydrate. Most NGH is found beneath the seafloor (95%) where it exists in thermodynamic equilibrium. The sedimentary methane hydrate reservoir probably contains 2–10 times the currently known reserves of conventional natural gas, as of 2013. This represents a potentially important future source of hydrocarbon fuel. However, in the majority of sites deposits are thought to be too dispersed for economic extraction. A potentially economic reserve in the Gulf of Mexico may contain approximately of gas. The University of Bergen's method is being field tested by ConocoPhillips and state owned Japan Oil, Gas and Metals National Corporation (JOGMEC), and partially funded by the U. S. Department of Energy. The project has already reached injection phase and was analyzing resulting data by March 12, 2012. On March 12, 2013, JOGMEC researchers announced that they had successfully extracted natural gas from frozen methane hydrate. In order to extract the gas, specialized equipment was used to drill into and depressurize the hydrate deposits, causing the methane to separate from the ice. The gas was then collected and piped to surface where it was ignited to prove its presence. The hydrate field from which the gas was extracted is located from central Japan in the Nankai Trough, under the sea. Industry consensus is that commercial scale production remains years away.
Қоршаған ортаны қорғау
Сарапшылар қоршаған ортаға тигізетін әсерлер әлі де зерттеп жатқанын, және егер бір нәрсе дұрыс болмаса, метан – 100 жылдық кезеңде көмірқышқыл газынан шамамен 25 есе көп жаһандық жылыну әлеуетіне (GWP100) ие жылыту газы – атмосфераға шығуы мүмкін екенін ескертеді. Бұған қоса, тас көмірден таза болғанымен, табиғи газды жағу да көмірқышқыл газын бөліп шығарады.
Experts caution that environmental impacts are still being investigated and that methane—a greenhouse gas with around 25 times as much global warming potential over a 100 year period (GWP100) as carbon dioxide—could potentially escape into the atmosphere if something goes wrong. Furthermore, while cleaner than coal, burning natural gas also creates carbon dioxide emissions.
Газды сақтау және тасымалдау үшін табиғи газ гидраттары
Метан клатраттары сұйытылған табиғи газға (СЖГ) қарағанда жоғары температурада тұрақты болғандықтан (-20 °C-қа қарсы -162 °C), теңіз кемелерімен тасымалдау кезінде сұйытудың орнына табиғи газды клатраттарға (қатты табиғи газ немесе ҚТГ) түрлендіруге қызығушылық бар. Маңызды артықшылығы – терминалдағы табиғи газдан табиғи газ гидратын (NGH) өндіру үшін кішкентайрақ салқындату орнатымы және СЖГ-ге қарағанда аз энергия қажет болады. Алайда, 100 тонна метанды тасымалдау үшін 750 тонна метан гидратын тасымалдау қажет; бұл 7,5 есе үлкен сыйымдылықты қажет ететін кемеге немесе көбірек кемелерге талап қояды, сондықтан экономикалық тұрғыдан тиімді болуы күмәнді. Соңғы кезде метан гидраты, тетрагидрофуранды (ТГФ) қосымша компонент ретінде пайдалану арқасында өте қолайлы сақтау жағдайларына байланысты, үлкен көлемдегі стационарлық сақтауға үлкен қызығушылық тудырды. Тетрагидрофуранды қосу газды сақтау сыйымдылығын сәл төмендеткенімен, гидраттардың жақында жүргізілген зерттеуде -2 °C температурада және атмосфералық қысымда бірнеше ай бойы тұрақты екені көрсетілді. Жақындағы зерттеулер ҚТГ-ны таза судың орнына ТГФ-пен бірге тікелей теңіз суымен жасауға болатынын көрсетті.
Since methane clathrates are stable at a higher temperature than liquefied natural gas (LNG) (−20 vs −162 °C), there is some interest in converting natural gas into clathrates (Solidified Natural Gas or SNG) rather than liquifying it when transporting it by seagoing vessels. A significant advantage would be that the production of natural gas hydrate (NGH) from natural gas at the terminal would require a smaller refrigeration plant and less energy than LNG would. Offsetting this, for 100 tonnes of methane transported, 750 tonnes of methane hydrate would have to be transported; since this would require a ship of 7.5 times greater displacement, or require more ships, it is unlikely to prove economically feasible Recently, methane hydrate has received considerable interest for large scale stationary storage application due to the very mild storage conditions with the inclusion of tetrahydrofuran (THF) as a co guest. With the inclusion of tetrahydrofuran, though there is a slight reduction in the gas storage capacity, the hydrates have been demonstrated to be stable for several months in a recent study at −2 °C and atmospheric pressure. A recent study has demonstrated that SNG can be formed directly with seawater instead of pure water in combination with THF.