Американ психологы Лорен Слейтер және оның еңбектері

Кіріспе

Американдық психолог Лорен Слейтер (1963 жылғы 21 наурызда туған) – американдық психотерапевт және жазушы. Ол тоғыз кітаптың авторы, соның ішінде «Welcome To My Country» (1996), «Prozac Diary» (1998) және «Lying: A Metaphorical Memoir» (2000). Оның 2004 жылы жарық көрген «Скиннердің қорабын ашу: ХХ ғасырдың маңызды психологиялық эксперименттері» кітабында психологиялық эксперименттер «оқиғалар түрінде баяндалған» күйінде сипатталған, бұл жұмысы мақтау мен сынға ұшырады. Слейтердің зерттеу әдістеріне және оның сипаттаған кейбір оқиғаларының шындыққа сай келмеуі мүмкін екендігіне сын айтылды. «Village Voice» газеті оны «психиатриялық аурулар саласындағы тәжірибелі сарапшыға ең жақын адам» деп атады.

Білім және мансап

1985 жылы Брандейс университетін бітірді. Слейтер 2002–2003 жылдары Массачусетс технология институтының ғылыми журналистика саласындағы тәлімгері болды. Қызы дүниеге келгеннен кейін Слейтер психиатриялық сырқаты мен жүктілігіне қатысты қабылдаған шешімдерін жазбаға түсіру үшін "Love Works Like This" атты өмірбаяндық кітабын жазды. 2003 жылы BBC Woman's Hour радиосына берген сұхбатында және 2005 жылы Child Magazine журналында Слейтер жүктілік кезіндегі депрессия және ана мен балаға қауіп төндіруі туралы айтты.

Скиннер қорапшасын ашу

Скотт Лилиенфельд «Скиннердің қорабын ашу» еңбегін «академиялық және танымал психология арасындағы алшақтықты тосқауылдайтын алғашқы маңызды кітаптардың бірі» деп сипаттады. 2004 жылы Salon.com сайтындағы жазушы Фархад Манжу әдебиеттік шолуда: «Осы кітапты оқығанда шынымен қызығуға болады» деп жазды. Кітапта Слейтер 20 ғасырдың ең маңызды немесе қызықты деп санайтын 10 психологиялық экспериментті баяндайды. Оларға Б. Ф. Скиннердің мінез-құлық туралы жұмысы; Стэнли Милграмның қарапайым адамдарды билікке бағынуға қалай ықпал етуге болатынын көрсетуі; Дэвид Розенханның 1972 жылғы тәжірибесі, онда сегіз адам психикалық ауруды қосымша жасап, психиатриялық ауруханаларға жатқызылды; Гарри Харлоудың маймылдар мен аналық сезім туралы эксперименттері; және Брюс К. Александрдың «Тышқандар саябағы», онда морфинге тәуелді зертханалық тышқандар жақсырақ өмір сүргенде есірткіні қабылдаудан бас тартты. Слейтердің адвокаты кейбір психиатрлар мен психологтарды оған қарсы «қарсыласу» және «қанқорлық» шараларын ұйымдастырды деп айыптап, Amazon.com сайтында оған «шабуыл жасады» деп мәлімдеді. The Guardian газетінде жазған математика философы Дэвид Корфилд кітаптағы сөздердің дұрыстығына күмән келтіреді. Ол Слейтердің Гарвард университетінің психологы Джером Каганмен болған әңгімесінде Каганның еріктік туралы ойын түсіндіру үшін үстелінің астына кенеттен құлап кеткенін еске алғанын айтады. Алайда, Каган Корфилдке мұндай іс жасағанын жоққа шығарды, тек қаласа жасай алатынын айтты. Корфилдтің сын-ескертпесіне жауап ретінде Слейтер New York Times газетіне Каганнан алған электрондық хатын көрсетті. Слейтер: «3. Адамдардың еріктік қабілеті бар екенін көрсету үшін сіз үстеліңіздің астына секірдіңіз», - деп жазды, ал Каган: «Адамдарға таңдау мүмкіндігі берілгенде, олар бұрын сыйақы алмаған әрекетті таңдай алатынын көрсетуге тырыстым» деп жауап берді. Слейтер Б. Ф. Скиннердің қызы Дебораны операциялық шарттарда өсіріп, оған психологиялық тәжірибелер жүргізгенінен туындаған психозға ұшырап, әкесіне шағымданып, соңында өзін-өзі өлтіргені туралы қалалық аңыздың бірнеше нұсқасын қайталады. Слейтердің кітабында бұл қауесеттердің жалған екені айтылса да, Слейтер оқырманға Дебораның жоғалып кеткеніне сендіруге мүмкіндік берді. Дебора Скиннер өзінің ақылдан адаспағанын, өлмегенін және оны табудың қиын емесін мәлімдеді. Фархад Манжу Salon.com сайтында Бузанның The Guardian мақаласы «Слейтердің кітабын тіпті қолға алмағандай көрінеді» деп протест білдірді.

Opening Skinner's Box was described by Scott Lilienfeld as "one of the first major books to bridge the gap between academic and popular psychology." In a 2004 literary review, Farhad Manjoo, a writer for Salon. com, observed that it was "a genuinely compelling read". The book describes—in the form of stories, complete with characters, plot, and emotional insights—the 10 psychology experiments Slater regards as the most significant or interesting of the 20th century. These include B. F. Skinner's work on behaviorism; Stanley Milgram's demonstration of how ordinary people can be influenced to obey authority; David Rosenhan's 1972 experiment in which eight people feigned mental illness then gained admittance to psychiatric hospitals; Harry Harlow's experiments with monkeys and motherhood; and Bruce K. Alexander's Rat Park, where laboratory rats addicted to morphine turned the drug down when given a better life. Slater's attorney has responded to the criticism by accusing some psychiatrists and psychologists of having mounted a "vindictive effort" and "vendetta" against her, and of "sniping" at her on Amazon. com. David Corfield, a philosopher of mathematics writing in The Guardian, questions the veracity of the book's reported speech. He relates how, during Slater's discussion with Harvard University psychologist Jerome Kagan, she recalled how Kagan had suddenly dived under his desk to illustrate a point about free will. However, Kagan told Corfield that he had not done this but only suggested that he could do so if he wanted. In response to Corfield's criticism, Slater showed the New York Times an e mail she received from Kagan, who was responding to a pre publication fact checking list she had sent him. Slater had written: "3. that, in demonstrating to me that people do, indeed, have free will, you jumped under your desk", and Kagan responded: "I was trying to demonstrate that when humans have a choice of actions, they can select an act that has never been rewarded in the past". Slater repeated several variants of the urban legend that B. F. Skinner raised his daughter Deborah in an operant conditioning chamber and subjected her to psychological experiments, resulting in psychosis that led her to sue her father and ultimately commit suicide. Although Slater's book stated that the rumors were false, Slater also allowed the reader to believe that Deborah had disappeared. Deborah Skinner publicly responded that she was not insane, dead, or difficult to contact. Farhad Manjoo protested on Salon. com that Buzan's Guardian article "reads as if she has never even picked up Slater's book",

Тағы бір сын Слейтердің Дэвид Розенханның зерттеуіне реакциясын сипаттауына қатысты. Слейтер Розенханның зерттеуін қайталағанын, онда ол студенттерді психикалық аурумен ауырады деп ойлауға үйреткенін, психиатриялық ауруханалардың реакциясын бағалау үшін бірнеше ауруханалардың жедел жәрдем бөлімдеріне бір ғана есту галлюцинациясымен келгенін және психиатриялық пациент ретінде жатқызылатынын білу үшін келгенін жазды. Ол жатқызылмағанын, бірақ антипсихотиктер мен антидепрессанттар тағайындалғанын айтты. Бұл туралы Нью-Йорк штатының психиатриялық институтының Роберт Шпиццер сияқты көптеген психиатрлар мен психологтар да күмән білдірді.

Марапаттар мен құрметтер

Skinner's Box-ты ашу 2005 жылы de.org басылымы "ең жарылғыш кітап – Динамит" деп атады және ғылым мен технология саласындағы жазу үшін Лос-Анджелес Таймс Кирш сыйлығына ие болды. Слейтердің еңбектері үш рет "Американың үздік эсселері" жинағына қосылды. 2006 жылы Слейтер "Американың үздік эссесі" сериясының қонақ редакторы ретінде таңдалды.