Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1946 жылғы фильм
1946 film
Уаттқа Ұлыбританиядан тек төрт техниканы – редактор Инман Хантерді, оператор Осмонд Боррадейлді, өндіріс жетекшісі Джек Рикс пен камера операторы Карл Кайзерді көмекке шақыруға рұқсат берілді. Экипаждың қалғаны Австралиядан тартылды. Дыбыс жазу инженері – Бересфорд Чарльз Халлетт.
Watt was allowed to import only four technicians from Britain to assist – editor Inman Hunter, cinematographer Osmond Borradaile, production supervisor Jack Rix and camera operator Carl Kayser. The rest of the crew was drawn from Australia. The sound recording engineer was Beresford Charles Hallett
Уатт 1944 жылы саяхат маршрутымен жүріп, оны зерттеді. Дора Биртлс үкіметтік мұрағаттар мен құжаттарда осы тақырыпты зерттеді. Кейін ол сценарий негізінде роман жазды, ол жарық көрді.
Watt spent 1944 travelling the route of the trek. Dora Birtles researched the subject in government files and archives. She later wrote a novelisation of the script, which was published.
Кастинг
Тоғыз басты рөл болды және актерлерді іріктеу процесі екі айға созылды. Оған алғашқы басты рөл берілді. Дафна Кэмпбелл – ауылда өскен, бірақ актерлік өнермен айналыспаған медбике. Оның суреті журналдың мұқабасында көрінгеннен кейін оған экрандық сынақ жасалды және жүздеген үміткердің ішінде таңдалды. Питер Паган Сидней театрында жұмыс істеген және Уатт оны іріктеген кезде әскерде болған. Клайд Комбо мен Генри Мердок абориген малшыларының рөліне іріктелді; олар Палм аралынан келді, себебі Гарри Уотт Солтүстік территорияның аборигендері ағылшын тілін жеткілікті деңгейде білмейді деп ойлады. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының аборигендердің құқықтарын қорғайтын белсендісі Билл Онус екінші рөлде ойнады. Чипс Рафферти мен Джон Нюгент Хейвард бес ай бойы айына 25 фунт алды.
There were nine lead roles and the casting process took two months. was given his first lead role. Daphne Campbell was a nursing orderly who had grown up in the country but had never acted before. She was screen tested after her picture was seen on the cover of a magazine, and selected over hundreds of applicants. Peter Pagan had worked in Sydney theatre and was serving in the army when selected by Watt. Clyde Combo and Henry Murdoch were cast as the Aboriginal stockmen; they came from Palm Island because Harry Watt believed Northern Territory Aboriginal people did not speak English sufficiently well. New South Wales Aboriginal activist Bill Onus appeared in a minor role. Chips Rafferty and John Nugent Hayward were paid £25 a month for five months.
Өндіріс
Фильмде қолдану үшін Элинг бес жүз ірі қара сатып алды. Олар "overland" маркасымен таңбаланды және кейіннен пайда табу үшін сатылды. Түсірілім 1945 жылғы сәуірде Сиднейдің Солтүстік бас карантиндік станциясында басталды, ол Батыс Австралиядағы Уиндхэмдегі ет экспорттау орталығының орнына қолданылды. Бірлік содан кейін RAAF арқылы Алис-Спрингске ұшып барды, онда олар әскери лагерьде орналасты. Джон Хейер басқарған екінші топ бірнеше апта бойы малдың әуеден қозғалысын түсірді. Үш айдан кейін, топ тағы бір айға Эльси станциясындағы Ропер өзенінің лагеріне көшірілді, онда өзеннен өту эпизоды түсірілді. Бұл станция "Біз ешқашан ешқашан" кітабынан мәшһүр болды. Сентябрьдің ортасында топ бес айлық түсірілімнен кейін Сиднейге оралды. Фильм түсірілімі кезінде Кэмпбелл болашақ күйеуімен танысып, үйленді. Постпродакшн жұмыстары Ұлыбританияда жүргізілді. Фильмнің музыкасын ағылшын композиторы Джон Ирланд жазды. Бұл оның жалғыз фильмге арналған музыкасы болды. Ирландтың қайтысынан кейін дирижер сэр Чарльз Маккеррас оның музыкасынан оркестрлік сюита шығарды. Гарри Уотт бастапқы соңының көбірек цинизмге толы болғанын, тек жойқын "Корки" ғана саяхаттан жақсы жұмыс тауып, қалғандарының сарказмға толы күлкісімен аяқталатынын айтты. Бірақ оған көбірек оптимистік соң жасауға кеңес берілгенін де қосты. Элинг Раффертидің актерлік шеберлігіне риза болғандықтан, фильм шықпастан бұрын оны ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойды.
Five hundred cattle were purchased by Ealing for use in the film. They were marked with the "overland" brand and later sold off for profit. Shooting began in April 1945 at Sydney's North Head Quarantine Station, which stood in for the meat export centre at Wyndham in Western Australia. The unit was then flown by the RAAF to Alice Springs where they were based in an army camp. A second unit headed by John Heyer spent several weeks filming movement of cattle from the air. Three months later, the unit moved to the Roper River camp on the Elsey Station for another month, where the river crossing sequence was shot. This station was famous from the book We of the Never Never. In mid September the unit returned to Sydney after five months of shooting. During the making of the film, Campbell met and married her future husband. Post production work was done in Britain. The film score was written by the English composer John Ireland. It was his only film score. An orchestral suite was extracted from the score by the conductor Sir Charles Mackerras after Ireland's death. Harry Watt claimed the original ending was more cynical, finishing with the unscrupulous 'Corky' being the only one who got a good job out of the trek, and a fade out on a roar of sardonic laughter from the rest of the overlanders. However he says he was advised to put a more upbeat ending. Ealing were so pleased with Rafferty's performance they signed him to a long term contract even before the film had been released.
Өндірістен кейінгі
Лесли Норманның айтуынша, Гарри Уатт Инман Хантердің монтаждау жұмысына қанағаттанбағандықтан, "маған оны өзгертуді сұрады. Мен бәрін түгелдей бұзып, жаңадан бастадым. Бірақ бұл Тед Хантердің мансабына зиян келтіретінін ойладым, сондықтан оны редактор деп көрсетуді ұсындым, ал өзім бас редактор болып қаламын дедім."
According to Leslie Norman, Harry Watt was not satisfied with the editing job done by Inman Hunter "so they asked me to take it over. I actually ripped it all apart and started over again. But I thought this could ruin Ted Hunter's career so I suggested they credit him as editor and I would take the title of supervising editor."
Қабылдау
Раффэрти де, Кэмпбелл да фильмнің Сиднейдегі премьерасына қатыса алмады, себебі Раффэрти Ұлыбританияда фильм түсіріп жүрген, ал Кэмпбелл Алис-Спрингсте бір апталық баласын күтіп отырды. Бірақ жергілікті актер Рон Рэнделл қатысып, жанкүйерлермен қоршалды.
Neither Rafferty nor Campbell were able to make the film's Sydney premiere because Rafferty was making a film in the UK, and Campbell was looking after her one week old baby in Alice Springs. However local actor Ron Randell attended and was mobbed.
Сыни
Алғыстар өте жағымды болды. Бірнеше жыл өткен соң "Фильминк" журналы былай деді: "Бұл ет пирогы тақырыбындағы батыс фильмдерінің ең жақсыларының бірі – ол өте американдық идеяны, мал айдауды алып, жергілікті мәдениетке бейімдеді. Әрине, шоқып шабу мен махаббат бар, бірақ қарақшылар мен атыс жоқ, сондай-ақ "жер иесінің қызы" кейіпкері бар, оған Чипс Рафферти емес, Питер Паганмен романтикалық қарым-қатынас жасау дұрыс шешім болды."
Reviews were extremely positive. Years later Filmink magazine said "This is one of the best of the meat pie Westerns – it takes a very American concept, the cattle drive, and grounds it in the local culture. Sure, there's stampedes and romance, but no outlaws and shoot outs, and there's a feisty "squatter's daughter" character who is sensibly given a romance with Peter Pagan rather than Chips Rafferty."