Самос аралындағы Гера ғибадатханасының ежелгі тарихы

Кіріспе

Гераға арналған ежелгі ғибадатхана

Самос аралындағы Гера храмы (Грекия), ежелгі Самос қаласынан (қазіргі Пифагорейон) оңтүстік-батысқа қарай 6 шақырым жерде орналасқан, Гера құдайына арналған үлкен қасиетті орын болған. Ол Имбрасос өзенінің теңізге құятын жеріне жақын, аласа, батпақты аймақта орналасқан. Бұл қасиетті орындағы соңғы архаикалық храм – алып, дербес тұрған иониялық ғибадатханалардың біріншісі болды, бірақ осы жердегі оның алдыңғылары б.з.б. 8 ғасырдың геометриялық кезеңіне, тіпті одан да ертерек кездерге дейін жетеді. Архаикалық Грекияда Самос қаласының сауда және теңіз күшінің, сондай-ақ оның ерекше архитектурасының куәсі ретінде, храмның қираған орындары, жалғыз тік тұрған бағанасымен бірге, 1992 жылы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізіміне, жақын орналасқан Пифагорейон археологиялық ескерткішімен бірге енгізілді.

Тарих

Самос аралындағы Гераға арналған культтың негізгі мифі – оның тууы туралы аңыз. Жергілікті дәстүрге сәйкес, қасиетті әйел тәңір лигос ағашының (Vitex agnus castus, «адалдық ағашы») астында дүниеге келген. Самилердің жыл сайынғы «байлау» деп аталатын Тонея фестивалінде Гераның культтік мүсіні лигос бұтақтарымен салтанатты түрде байланып, теңізге түсіріліп жуылған. Ағаш рим дәуірінде де Самос монеталарында бейнеленген, ал Паузаний оның қасиетті орында әлі де тұрғанын айтады. Әдеби көздерде ғибадатхана туралы аз ғана мәлімет сақталған. Ең маңызды дерек – Геродот, ол ғибадатхананы бірнеше рет «біз білетін барлық ғибадатханалардың ең үлкені» деп атап, Евпалинос туннелі және Пифагорейдегі порттық жартаспен бірге Самос қаласының үш үлкен инженерлік жетістігінің бірі деп санайды. Басқаша айтқанда, көбінесе дереккөздер ғибадатхананың өркендеген кезеңінен көп уақыт өткен соң жазылған еңбектердегі шашыраңқы сілтемелер ғана. Паузаний, Грекияның «Перигезисі» материктік Грекияның көптеген маңызды орындары туралы біздің негізгі көзіміз болып табылады, бірақ ол Самосқа бармаған. Археологиялық зерттеулер көрсеткендей, бұл аймақта ерте қола дәуірінде қоныс болған, ал құрбандық алаңындағы культтік қызмет микен дәуірінің соңында басталған болуы мүмкін. Гераның алғашқы ғибадатханасы б.з.б. VIII ғасырда салынған. Қасиетті орынның өркендеуінің ең жоғары кезеңі б.з.б. VII ғасырдың соңында монументалды құрылыстың бірінші кезеңімен басталды, оның барысында Хектомпедос II ғибадатханасы, оңтүстік стоасы, екі алып курос және қасиетті жол салынды, ол қасиетті орынды Самос қаласымен құрлық арқылы байланыстырды. Б.з.б. VI ғасырдың бірінші жартысында монументалды құрбандық алаңы, Солтүстік және Оңтүстік ғимараттар, сондай-ақ Роикос ғибадатханасы салынды, монументалдылықтың екінші, тіпті үлкен кезеңі басталды. Осыдан кейін үшінші монументалдылық кезеңі жүргізілді, ол Солтүстік ғимаратты кеңейтуді және Роикос ғибадатханасын ауыстыратын үшінші, тіпті үлкен ғибадатхананың құрылысын бастауды қамтыды. Бұл өркендеу кезеңі Самос Эгей теңізіндегі маңызды күшке айналған кезеңмен сәйкес келеді, бұл тиран Поликраттың билігімен аяқталды. Классикалық дәуірде Самос афиналықтардың бақылауына өтті және ғибадатханадағы қызмет толығымен тоқтады. Геллендік дәуірде қызмет қайта жанданды, ол Рим империясы кезінде де жалғасты. Гераға табыну 391 жылы Феодосий бұйрықтарымен жазыққыштарға табынуға тыйым салған кезде тоқтатылды. Б.з. V ғасырында осы жерде христиан шіркеуі салынды, ал Византия дәуірінде бұл орын карьер ретінде пайдаланылды.

The core myth at the heart of the cult of Hera at Samos is that of her birth. According to the local tradition, the goddess was born under a lygos tree (Vitex agnus castus, the "chaste tree"). At the annual Samian festival called the Toneia, the "binding", the cult image of Hera was ceremonially bound with lygos branches, before being carried down to the sea to be washed. The tree still featured on the coinage of Samos in Roman times and Pausanias mentions that the tree still stood in the sanctuary. Little information about the temple is preserved in literary sources. The most important source is Herodotus, who refers to the sanctuary's temple repeatedly, calling it "the largest of all the temples that we know of." He includes it among the three great engineering feats of Samos, along with the Tunnel of Eupalinos and the harbour mole at Pythagoreio. Otherwise, most of the sources are scattered references in works written long after the heyday of the sanctuary. Pausanias, whose Periegesis of Greece is our key source for most of the major sites of mainland Greece, did not visit Samos. Archaeological evidence shows that the area was the site of a settlement in the Early Bronze Age and cult activity at the site of the altar may have begun in late Mycenaean period. The first temple of Hera was constructed in the eighth century BC. The peak period of prosperity in the sanctuary began in the late seventh century with the first phase of monumental building, which saw the construction of the Hekatompedos II temple, the south stoa, two colossal kouroi, and the Sacred Way, which linked the sanctuary to the city of Samos by land. In the second quarter of the sixth century BC, there was a second even greater phase of monumentalisation, with construction of the monumental altar, the North and South Buildings, and the Rhoikos Temple. This was quickly followed by a third phase of monumentalisation which saw the North Building expanded and the beginning of work on a third, even larger temple to replace the Rhoikos Temple. This peak period coincides with the period when Samos was a major power in the Aegean, culminating in the reign of the tyrant Polycrates. In the Classical period, Samos came under Athenian domination and activity in the sanctuary almost completely ceases. A revival of activity took place in the Hellenistic period, which continued under the Roman Empire. Worship of Hera ceased in AD 391, when the Theodosian edicts forbade pagan observance. A Christian church was built on the site of in the fifth century AD and the site was used as a quarry throughout the Byzantine period.

Сипаттама

Қасиетті орынның мың жылдық тарихы бойында Гераның алтары (7) және оның қарсысындағы салынысқан ғибадатханалар оның негізгі бөлігі болды, сонымен қатар онда бірнеше басқа ғибадатханалар, көптеген қазыналар, стоалар, қасиетті жол және санауға келмейтін құрметті ескерткіштер мен түрлі сыйлықтар да болды.

Қасиетті жол

Қасиетті жол – Самос қаласынан ғибадатханаға дейінгі жол, ол алғаш рет шамамен б.з.д. 600 жылы салынған. Қасиетті жол Имбрасос өзенін кесіп өтетін жерде, жолды тұрақтандыру және өзен арнасын өзгерту үшін үлкен топырақтан жасалған бөгет салынды. Бұрын ғибадатханаға теңіз жолымен жеткен, ал басты кіреберіс оңтүстік-шығыс жағында, жағалауға жақын орналасқан еді. Бірақ Қасиетті жолдың салынуы ғибадатхананың бағытын өзгертіп, басты кіреберіс енді теменнің солтүстік жағына бұрылды. Қасиетті жол діни шерулерде маңызды рөл атқарды, оның маңыздылығын жол бойында орналасқан көптеген құрбандық заттары мен ғибадатхана құрылыстарының осы жолмен бір бағытта салынғаны көрсетеді. Бұл жол біздің заманымыздың III ғасырында қымбат бағалы тас плиткалармен қайта жабылды, оларды бүгін де көруге болады.

Бірінші ғибадатхана (Хекатомпедос)

Бірінші ғибадатхана, Хекатомпедос (I) (4) немесе жүз футтық ғибадатхана, б.з.б. VIII ғасырда осы орындағы алғашқы монументалды құрылыс болып табылады. Бұл – саз кірпіштен салынған, төбе конструкциясын ұстап тұру үшін ортасынан тізбектей бағаналар өткен ұзын, тар ғимарат. Ол б.з.б. VII ғасырдың соңында, Қасиетті жол мен Оңтүстік стоаның салынуымен бірге қайта салынды. Бұл екінші нұсқа Хекатомпедос (II) деп аталады және шамамен ұзын болды. Қабырғалары саз кірпіш емес, әктастан салынған; шығыс жағы ашық қалдырылды. Ішкі қабырғалардың бойында екі қатар бағана орналасқан, яғни кіреберістен құлшылық мүсініне дейін орталық ось бойымен еркін көрініс болды. Шығыс жақта кіреберіс белгілеу үшін бағаналы галерея және сыртынан айналатын периптеральді бағаналар болған болуы мүмкін, бірақ бұл нақты белгілі емес.

Рим ғибадатханасы

Рим дәуірінде үлкен ғибадатхананың шығысында құлшылық бейнесін орналастыру үшін кішігірім рим ғибадатханасы (5) салынды, ол құрылыс жұмыстары толық аяқталмай жатқан еді. V ғасырда бұл ғибадатхана бұзылып, тастары сол жерде шіркеу салуға пайдаланылды.

Құрбандық үстелі

Алтарь (7) орналасқан жерде Микен дәуірінің соңына қарай археологиялық іздер табылды, бірақ алғашқы құрылыс б.з.д. тоғызыншы ғасырда салынған. Бұл қарапайым және әшекейленбеген тас құрылымның өлшемдері x болды. Ол жеті рет қайта салынды және Роикос ғибадатханасының салынысымен бірге алтыншы ғасырда соңғы монументалды түрін алды, екеуі де бір бағытта және ось бойында орналасқан. Төртбұрышты құрбандық тасы шамамен (солтүстік-оңтүстік) ұзын, (шығыс-батыс) ені және (жоғары-төмен) биіктігі болды. Батыс жағының барлығы сатылардан тұрды, ол құрбандық шалу алаңына дейін жеткізіп, солтүстік, шығыс және оңтүстік жақтарында төмен қабырғамен қоршалған. Алтарь қабырғасының айналасында платформа деңгейінде және төмен қабырғаның үстінде гүл және жануарлар бейнелері орналасқан. Роикос ғибадатханасы қирағаннан кейін де алтарь пайдаланыла берді, соңында рим дәуірінде жаңартылды. Табылған жануар сүйектері құрбандыққа шалынған малдың көп бөлігі ересек сиырлар екенін көрсетеді. Сондай-ақ, көптеген қойлар мен шошқалар, сондай-ақ кейбір бұғылар да болды. Жамбас сүйектері табылған жоқ; Кирилейс олар алтарьда өртелген немесе дін қызметкерлеріне арнайы үлес ретінде берілген болуы мүмкін деп болжайды. Алтарьдың шығысында қасиетті тоғай болған, онда қасиетті лигос ағашы да болған болуы мүмкін, ол Гераның туған жері деп есептелген. Бұрын осы ағаштың түбірі 1963 жылғы қазба жұмыстары кезінде табылған деп есептелген, бірақ кейінірек жүргізілген зерттеулер бұл байланыссыз қарағай екенін көрсетті.

Стойлар

Оңтүстік стоя (11) б.з.д. VII ғасырдың соңында Гекатомпедос ғибадатханасы мен қасиетті жолдың салынуымен бірге жүргізілген монументалдаудың бір бөлігі ретінде салынған. Ол саман кірпіштен және ағаштан тұрғызылып, шамамен солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай созылған. Екі қатар бағаналар шатырды ұстап тұрды, ал ішкі қабырғалар оны үш тең бөлікке бөлді. Оңтүстік стоя б.з.д. VI ғасырдың ортасында Оңтүстік ғимаратты салу үшін бұзылды. Солтүстік стоя (9) б.з.д. VI ғасырда, мүмкін, Оңтүстік стояның орнына, осыған ұқсас үлгіде және көлемде салынды. Оның артқы қабырғасы қасиетті орынның қабырғасының бір бөлігін құрады. Екі стоя да қасиетті орынның шектерін белгілеп, келушілерге күннен қоршаныш беруге және түнде демалуға мүмкіндік берді.

Солтүстік ғимарат

Солтүстік ғимарат (8) қасиетті орынның солтүстік бөлігінде орналасқан. Ол б.з.д. VI ғасырдың ортасында тұңғыш рет салынған. Ол кезде бұл кең және ұзын камера болды, оған оңтүстік жағынан портик арқылы кірілетін. Бағаналар қатары ортасымен бойлап созылып, солтүстік жағы адтон ретінде бөлінген. Құрылыстың айналасы темен қабырғасымен қоршалған. Б.з.д. 530-500 жылдар аралығында құрылысқа периптеральді колоннада қосылды, осымен оның ені және ұзындығы артты. Құрылыстың бір шатыр плиткасының үстіне ΠΟ (po) деп жазылған, оны Иден Карти Поликраттың осы құрылысты кеңейтуге жеке жауапты болғанының белгісі деп түсіндіреді. Құрылыстың мақсаты әлі анық емес. Бұл құрылыс сырттан ғибадатханаға ұқсағанымен, оған ешқандай құрбандық шалу ошағы қосылмаған. Кирилеис бұл құрылысты Самос мемлекетінің қазынасы ретінде салған деп болжайды.

Оңтүстік ғимарат

Оңтүстік ғимарат (10) VI ғасырдың ортасында Солтүстік ғимаратпен бір мезгілде, сондай-ақ осыған ұқсас жоба бойынша салынған. Оның құрылысы үшін Оңтүстік стоа бұзылды.

Мүсіндік

Қасиетті орынға, негізінен б.з.б. VI ғасырда көптеген монументалды мүсіндер мен мүсін топтары арналды. Олардың көпшілігі – курои, яғни, тірідей бойлы жалаңаш жігіттердің мүсіндері, немесе курай, яғни, осыған ұқсас мөлшердегі, бірақ киім киген және бүркемеленген жас әйелдердің мүсіндері. Осы бағыштаулар жеке саамдық аристократтардың еңбегі болып көрінеді, олар өздерінің байлығы мен мәртебесін көрсету үшін оларды орнатқан – бұл қасиетті орынды мәртебе жарысу алаңы ретінде пайдаланудың бір жолы еді. VI ғасырдың басында Самос Куросы деп аталатын керемет курос, қасиетті орынның солтүстік жағындағы Киелі жолдың римдік кезеңдегі төсемесінің астында табылды, ол бастапқыда қасиетті орынға кіреберіс жанында тұрған. Оның көлемі тірі адамнан үш есеге жуық, ол белгілі ең үлкен куроилердің бірі және б.з.б. 580 жыл шамасында орнатылған кезде бүкіл қасиетті орынды билеп тұрған. Мүсіннің жамбасындағы жазуда оны Резустың ұлы Ишес бағыштағаны көрсетілген, ол, әлдебір маңызды аристократ болған. Бұл шығыс Иония монументалды мүсіншілігінің ең ерте мысалы. Қазір ол Самос археологиялық мұражайында сақталады. Бұл және басқа да табылған заттар грек мүсіншілігінің дамуында Самостағы шеберханалардың маңызды рөлін көрсетеді. Ұқсас курос Екэтомпедо II ғибадатханасының жанынан табылған; ол VI ғасырдың ортасында қирап, тек фрагменттер түрінде сақталған. Шамамен 560 жылы Черамьес есімді аристократ бір курос пен үш курайдан тұратын топты бағыштады. Осы курайлардың бірі қазір Лувр мұражайында сақталады, онда ол Coré de Chéramyès деп аталады. Бұл мүсін енді Гераны бейнелемейді деп есептеледі, бірақ ол дін қызметкерінің бейнесі болуы мүмкін (әлдебір Шерамьеспен байланысты). Тағы бір топ Киелі жолдағы бірнеше базаға орнатылған алты фигурадан тұрады және оны оның авторының атымен – Geneleos тобы деп атайды. Әрбір мүсін бағыштаушының отбасы мүшесін бейнелейді. Анасының отырған мүсіні базаның сол жағында, оның аты Филея және мүсіншінің аты Генелеос деп жазылған. Оның басы жоғалып кеткен. Әкесі оң жақ шетінде, симпозиумға қатысқандай жатып бейнеленген. Мүсінде бұрын оның аты жазылған, бірақ оның атын көрсеткен бөлігі, сондай-ақ оның басы мен аяқтары жоғалып кеткен. Ана мен әкенің арасында ұл мен үш қыздың тұрған мүсіндері орналасқан. Екі қыздың мүсіні сақталған, бірақ олардың бас жақтары жоғалып кеткен; жазулар оларды Филипп пен Орнит деп атайды.

A large number of monumental statues and statuary groups were dedicated in the sanctuary, mainly in the sixth century BC. Most of these are kouroi, which are over life size statues of naked young men, or korai, which are statues of young women on a similar scale but clothed and veiled. These dedications seem to be the work of individual Samian aristocrats, who erected them in order to demonstrate their wealth and status one of the ways in which the sanctuary was used by them as a venue for status competition. A spectacular early sixth century kouros, known as the Kouros of Samos was found under Roman period pavement of the Sacred Way at the north end of the sanctuary, where it originally stood near the entrance to the sanctuary area. At about three times life size, it is among the largest known kouroi and would have dominated the whole sanctuary at the time of its erection, around 580 BC. An inscription on the thigh states that it was dedicated by one Isches son of Rhesus, presumably an important aristocrat. It is the earliest known example of monumental East Ionian sculpture. It is now displayed in the Samos Archaeological Museum. This and other finds demonstrate the important role played by workshops on Samos in the development of Greek sculpture. A similar kouros was located next to the Hekatompedos II temple; it was destroyed in the mid sixth century and survives only in fragments. An aristocrat called Cheramyes dedicated a group consisting of a kouros and three korai around 560 BC. One of the korai is now located in the Louvre, where it is known as the Coré de Chéramyès. This sculpture is no longer thought to depict Hera, but may rather be a depiction of a priestess (perhaps related to Cheramyes himself). Another group consisted of six figures built into a single base on the Sacred Way and is known as the Geneleos group, after the sculptor who carved it. The individual sculptures depict the members of the dedicator's family. The seated figure of the mother sat at the left end of the base, with an inscription giving her name, Phileia, and that of the sculptor, Geneleos. Her head is lost. The father was depicted at the right end, reclining as if for the symposium. An inscription on the sculpture once identified him, but the section that gave his actual name is lost, as are his head and feet. In between the mother and father were standing figures of a son and three daughters. Two of the daughters survive but their heads are lost; inscriptions identify them as Philippe and Ornithe.

Уәделік тартулар

Ғибадатхананың жанында көптеген терракоталық және пил сүйегінен жасалған анарлар мен мак қабықтары табылды – бұл жойылатын заттардың тұрақты материалдағы құрбандықтарын көрсетеді. Археоботаникалық талдау осы жерде көп мөлшерде анар мен мак тұқымдары табылғанын көрсетті, бұл шын жемістердің құдайға құрбандық ретінде ұсынылғанын дәлелдейді. Киелі орынның төңірегінде көптеген қыш ыдыстар мен су ішуге арналған кеселер табылған, олар құрбандық тойларда қолданылған. Ең маңыздылары – VI ғасырдың басында жасалғандары. Олардың кейбіреулерінде ΗΡΗ (Гера) деп жазылған, бұл олардың құдайға тиесілі екенін көрсетеді. Ал басқаларында ΔΗ (DE) әріптері бар, бұл олардың мемлекеттік меншік екенін (демосио́н) білдіруі мүмкін. Екі түсіндіру де VI ғасырдың басындағы Самос қаласының саяси тарихын түсіну үшін маңызды, ол өте жасырын. Алайда, Кириелис олардың шын мәнінде (Η)ΡΗ (Гера) деп оқылғанын айтады. Бұл қыш ыдыстар жасалған шеберханалар киелі орынның аумағында табылған. Біздің заманымыздан бұрын VII және VI ғасырлардың соңында берілген көптеген құрбандықтар архаикалық Самостың алыс сауда байланыстарын және сол кездегі экзотикалық заттарды құрбандыққа шалудың мәртебесін көрсетеді. Бұл заттарға мысырлық крокодил мен хартебист бас сүйектерінің сынықтары, сталактиттер мен тау кристаллының кесектері кіреді. Сондай-ақ, Мысыр мен Таяу Шығыстан әкелінген, негізінен пил сүйегінен жасалған экзотикалық бұйымдар да бар. Вавилониядағы Исинден табылған Гула құдайының екі қола мүсіні грек дінінің алғашқы үлгілері болуы мүмкін. Солтүстік Сириядан табылған қоладан жасалған жылқының әшекейіне б.з.д. IX ғасырдың соңындағы арамей тілінде жазылған жазу бар – Грецияда табылған алфавиттік жазудың ең ерте мысалы. Басқа құрбандықтар Кипр, Финикия, тіпті Иран мен Урартудан келген. Бұл заттардың кейбіреулері сауда арқылы, әсіресе грек құлдарын экспорттау арқылы алынған, ал қалғандары жалдамалы әскерлерден түскен табыс болуы мүмкін. Аиден Карты осы құрбандықтарды архаикалық кезеңде киелі орынның аристократиялық бәсекелестіктің ортасы ретіндегі маңызды рөлінің дәлелі ретінде қарастырады.

A large number of terracotta and ivory pomegranates and poppy pods have been found near the temple representations of votive offerings of perishable goods in a more permanent medium. Archaeobotanical analysis has revealed large quantities of pomegranate and poppy seeds on the site, which demonstrate that the real fruit were indeed presented to the goddess as offerings. Substantial amounts of pottery tableware and drinking cups were found around the sanctuary, where they were used in sacrificial feasts. The most significant are a type from the early sixth century. Some of these are painted with ΗΡΗ (Hera), indicating that they belonged to the goddess. Others have the letters ΔΗ (DE) painted on them, which might indicate that they were public property (demosion). Either interpretation would be important for understanding the political history of early sixth century Samos, which is very obscure. However, Kyrielis has argued that they actually read (Η)ΡΗ (Hera). The workshops in which this pottery was manufactured have been found on the site of the sanctuary. A number of the votives dedicated in the late seventh and sixth centuries BC attest to the far reaching commercial links of archaic Samos and the prestige attached to votive dedications of exotic objects at that time. These objects include natural treasures, such as skull fragments from an Egyptian crocodile and hartebeest, as well as a stalactite and lumps of rock crystal. They also include exotic manufactured items, chiefly ivories from Egypt and the Near East. Two bronze figurines of the goddess Gula from Isin in Babylonia might be early examples of interpretatio graeca. A bronze horse trapping from northern Syria bears an Aramaic inscription from the late ninth century BC the earliest example of alphabetic writing found anywhere in Greece. Other votives originated in Cyprus, Phoenicia, even Iran and Urartu. Some of these items were acquired through trade, especially the export of Greek slaves, while others may have been the proceeds of mercenary service. Aideen Carty interprets these votives as evidence of the important role of the sanctuary in aristocratic competitive display in the archaic period.

Қазба жұмыстары

Алғашқы батыстық саяхатшы – Жозеф Питон де Турнефорт, ол XIV Людовикпен Шығысқа саяхаттап, өз табалдарын баяндау үшін жіберілген. Турнефорт 1704 жылы Самосқа сапар шегіп, қираған орындарының суреттерін гравюра түрінде жариялады. Үлкен шөгінділер осы орынды жасырып тұрғанмен, 18-19 ғасырларда оны әуесқойлардың араласуынан қорғады. Қамыстар мен бүлдіргендер тығыз жамылғы құрады, ал ежелгі заманнан бері көтерілген жер асты суы ағаш материалдарын тотықсыз қабаттарда сақтап, сонымен бірге траншея қазуға кедерілді. Осылайша, алғашқы археологиялық қазба жұмыстары 1890-92 жылдары Афинадағы Грек археологиялық қоғамы тапсырысымен Панагиотис Каввадиас пен Темистоклис Софулис басшылығымен жүргізілді. Үшінші ғибадатхананың негіздерінің толық көлемі 1910-14 жылдары Теодор Вигандтың Берлиндегі Корольдік музей атынан жасаған экспедициясынан кейін ғана анықталды. Бұрынғы ғибадатхананың болғанын қираған үйінділер көрсетті. 1925 жылы Афинадағы Неміс археологиялық институтының неміс археологтары осы орында қазба жұмыстарын жүйелі түрде бастады; Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан тоқтатылған жұмыстар 1951 жылы қайта жаңғыртылды. Бұл қазбаларды 1961 жылға дейін Эрнст Бушхор басқарды, содан кейін оның орнын Эрнст Хоманн Ведекинг иеленді. 1976 жылы қазба жұмыстарын Хельмут Кирилеис пен Герман Киенаст жүргізді. Осы қазбалардың нәтижелері «Самос» деген жалпы атаумен неміс тілінде бірнеше томдық жинақта жарияланды, олар жоғары деңгейде өңделді. Бұл қазбалар 8 ғасырдан бастап Херайонда сақталған құрбандық заттарының кең ауқымын салыстыруға мүмкіндік беретін хронологияны құрды.