Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттендегі Бродвей театры, Нью-Йорк
Broadway theater in Manhattan, New York
Ричард Роджерс театры оңтүстік жағында Музыкалық қорап театрымен, батыс жағында Император театрымен және шығыс жағында Нью-Йорк Марриотт Маркизбен бір блоктан орын алады. Жақын маңдағы басқа ғимараттар: Парамаунт қонақ үйі (ішінде Sony Hall) және солтүстік-батыста Лена Хорн театры; солтүстік жағында Эдисон қонақ үйі және Лунт Фонтан театры; оңтүстік-шығыста One Astor Plaza; оңтүстік жағында Бут және Джеральд Шоенфельд театрлары; ал оңтүстік-батыста Бернард Б. Джейкобс және Джон Голден театрлары орналасқан. 1990 жылдан бері театр композитор Ричард Роджерс (1902–1979) құрметіне аталды.
The Richard Rodgers shares the block with the Music Box Theatre to the south, the Imperial Theatre to the west, and the New York Marriott Marquis to the east. Other nearby buildings include the Paramount Hotel (including Sony Hall) and Lena Horne Theatre to the northwest; the Hotel Edison and Lunt Fontanne Theatre to the north; One Astor Plaza to the southeast; the Booth and Gerald Schoenfeld Theatres to the south; and the Bernard B. Jacobs, and John Golden Theatres to the southwest. Since 1990, the theater has been named after composer Richard Rodgers (1902–1979).
Фасад
Фасад екі бөлімнен тұрады. Шығыс бөлігі кеңірек және симметриялық, онда аудиторияға кіреберіс орналасқан. Ол жылтыр ақ кірпіштен және ақ терракотадан жасалған әшекейлермен безендірілген. Ерте дереккөздерде театр қасбетінде әк тас та қолданылғаны айтылады.
The facade consists of two sections. The eastern section is wider and is symmetrical, containing the auditorium entrance. It is made of glazed white brick with white terracotta decorations. Early sources cite the theater facade as also containing limestone.
Аудитория бөлімі
Аудиторияның бірінші қабатты қасбеті симметриялық түрде орналасқан, бірақ шығыс бөлігі енінен қысқарақ. Мұнда терраццодан жасалған су тоқтату қабаты бар, оның үстінде тас өңделген блоктар орналасқан. Бірінші қабаттың шығыс жағындағы екі металл есік қызметтік өткелге жалғасады. Оң жақта, яғни батыс жақта, үш шыны және алюминийден жасалған екі жақты есік кассаларға кіретін вестибюльге келіп тіреледі. Оның жанында терраццодан жасалған сатылар аудиториядан шұғыл эвакуацияға арналған есіктерге шығарады. Батыстағы ең шеткі ашылу орынды металл сахна есігінен тұрады. Аудиторияның екінші және үшінші қабаттарында үш аркалы галереяның екі жағында сыртқы бөліктер орналасқан. Әр аркада консольді тіреуішпен кілт тасы бар, ал олардың екі жағында терракотта аққулары бар Коринфтік пілястралар орналасқан. Сыртқы бөліктерде ақ кірпіштен қаланған қабырға бөлімдері бар, олардың үстінде маскалары бар тікбұрышты панельдермен әшекейленген. Сыртқы бөліктердің әрқайсысының жанында пілястралар орналасқан, ал театрдың аты шығыс жаққа орналасқан бөлікке ілінген.
The first story of the auditorium facade is symmetrically arranged, though the eastern section is shorter than its width. There is a water table made of terrazzo, above which are rusticated blocks. On the eastern side of the ground floor facade, a double metal door connects to a service alley. To the right, or west, are three glass and aluminum double doors connecting with the box office lobby. Next to that, terrazzo steps lead to emergency exit doors from the auditorium. The westernmost opening consists of a metal stage door. The auditorium's second and third stories contain outer bays that flank a loggia with three arches. Each arch has a keystone with a console bracket, and they are flanked by pilasters with Corinthian style capitals with terracotta swans. The outer bays contain white brick wall sections, which are topped by swags and rectangular panels with masks. There are pilasters next to each of the outer bays, and a sign with the theater's name is suspended from the easternmost bay.
Сахналық бөлім
Сахнаның қанаты тұрғылықты, пайдалы дизайнмен жасалған. Nederlander ұйымының мәліметінше, залдың 1319 орыны бар; ал The Broadway League 1400 орынға дейін сыйымдылығы бар екенін көрсетеді. Залдың оркестр қабаты мен балконына бірдей вестибюльден өтуге болады. Бұл орналасу Ирвин Чаниннің театр орындарын "демократияландыру" бойынша жасаған әрекеттерінің бір бөлігі болды. Осыған ұқсас себеппен Ричард Роджерс театры әдеттегі екі емес, бір ғана балконмен салынды, себебі Чанин екінші балкондарды тым қашық деп есептеді.
The stage house wing is utilitarian in design. According to the Nederlander Organization, the auditorium has 1,319 seats; meanwhile, The Broadway League cites a capacity of 1,400 seats The auditorium's orchestra level and balcony are both accessed from the same lobby. This layout was part of an effort by Irwin Chanin to "democratize" the seating arrangement of the theater. For a similar reason, the Richard Rodgers was designed with a single balcony rather than the typical two, since Chanin perceived second balconies to be too distant.
Отырғыштар
Оркестрдің артқы (шығыс) жағында төбесінде әсемдік жолақтары бар променад орналасқан. Оркестр еңіске орнатылған, бірақ артқы қатарлары алдыңғы қатарларына қарағанда тіктеп құлпытады, бұл кіреберіс вестибюлінің оркестрдің артқы бөлігінің астына орналасуына мүмкіндік береді. Жарым-жартылай кең өткелдерден шығу есіктері бар. Гипстік панельдер қабырғаларға жалғаса береді. Балконның астыңғы жағында шамдар, өрнектер және гипстік панельдер орналасқан. 1900-1910 жылдары Манхэттеннің орталық бөлігінде Шуберт ағайындары, сол кездегі ірі театрлық синдикаттардың бірі, көптеген театрларды дамытты. Шанин ағайындары 1920 жылдардың ортасында тағы бір театрлар тобын құрды. Шаниндер көбінесе жылжымайтын мүлікпен айналысса да, Ирвин Шанин Купер Одағында студент кезінде театрға қызығушылық танытқан. Кейін ол балкондағы ең арзан орындықтарды алғанда жеке есіктерден өтуге мәжбүр болғанын және оны "намыстандырғанын" еске алды.
The rear (east) end of the orchestra contains a promenade with decorative bands on its ceiling. The orchestra is raked, but its rear rows contain stadium seating that is more steeply sloped than the front rows. allowing the entrance foyer to be placed under the rear of the orchestra. There are exit doors from the partial wide aisles. The plasterwork panels continue onto the walls. The balcony's underside has light fixtures, moldings, and plasterwork panels. During the 1900s and 1910s, many theaters in Midtown Manhattan were developed by the Shubert brothers, one of the major theatrical syndicates of the time. The Chanin brothers developed another grouping of theaters in the mid 1920s. Though the Chanins largely specialized in real estate rather than theaters, Irwin Chanin had become interested in theater when he was an impoverished student at the Cooper Union. He subsequently recalled that he had been "humiliated" by having to use a separate door whenever he bought cheap seats in an upper balcony level.
Даму және алғашқы жылдары
1924 жылдың қаңтар айында Чанин батыс 46-шы көшесіндегі 226-дан 236-ға дейінгі мекенжайдағы үйлерді сатып алды. Екі айдан кейін Чанин құрылыс компаниясы 46-шы көшеде 1,1 миллион долларлық жаңа театр салу жоспарларын ұсынды. Крапп бұл театрдың фасадын бұрынғы жұмыстарындағыдан әлдеқайда сәнді етіп жобалады. Театрды ағасы Генримен бірге салған Ирвин Чанин архитектура арқылы көрермендерді қызықтыруды мақсат етті, себебі олардың театр индустриясында брондау тізбегі немесе беделді есімі болмады. 1924 жылдың қазан айында Шуберттер Чаниннің 46-шы көшедегі театрын жиырма бір жылға 2 миллион долларға жалға алды. Театр иелері келесі қаңтарда 625 000 доллар көлемінде несие алды, ал Чаниндер сол айда жалға алу шартын аяқтады. Крапп 46-шы көше театрын театрлық маскалар сияқты сәнді безендірулермен жасады, бұл Шуберттер үшін салған қарапайым кірпіштің қабырғалы театрларынан мүлдем өзгеше болды. 46-шы көшедегі алғашқы қойылымдардың көп бөлігі басқа театрлардан, соның ішінде 39-шы көше театрынан көшірілген «Is Zat So?» спектаклі болды. 1925 жылдың желтоқсанында «Гринвич Виллидж Фоллиз» 46-шы көшеде сахналанды, одан кейін 1926 жылы Джон Колтонның «Шанхайлық ишарасы» және сол жылдың соңында Саша Гитри мен оның әйелі Ивонн Принтемпстің сегіз апталық гастрольдік көрсетімі өтті. «Ауылша» 1927 жылы тұңғыш рет көрсетілді, одан кейін «Бейби Майн» спектаклі қысқа ғана уақытқа қойылды. 46-шы көшедегі алғашқы сәтті туынды Лоуренс Швабтың «Жақсы жаңалықтар» мюзиклі болды, ол 1927 жылдың қыркүйегінде ашылып, 551 қойылым көрсетті. Шваб және оның серіктестері 1929 жылы 401 қойылыммен гольф тақырыбындағы «Follow Thru» атты тағы бір сәтті мюзиклді қойды, онда Джинджер Роджерс тұңғыш рет Бродвей сахнасында өнер көрсетті.
Chanin acquired the residences at 226 to 236 West 46th Street in January 1924. Two months later, the Chanin Construction Company filed plans for the construction of a new theater on 46th Street, to cost $1.1 million. Krapp designed the theater's facade in a more ornate manner than his previous commissions. Irwin Chanin, who built the theater with his brother Henry, wished to lure visitors with architecture because they did not have the booking chain or an established reputation in the theatrical industry. In October 1924, the Shuberts leased Chanin's 46th Street Theatre for twenty one years at a cost of $2 million. The theater's owners received a $625,000 loan the following January, and the Chanins finalized their lease that month. Krapp designed the 46th Street Theatre with ornate decorations, including theatrical masks, in sharp contrast to simpler brick faced theaters that he had designed for the Shuberts. Most of the 46th Street's early runs consisted of shows that were transferred from other theaters, including Is Zat So?, which had transferred from the 39th Street Theatre. The Greenwich Village Follies was staged at the 46th Street in December 1925, Following this were John Colton's The Shanghai Gesture in 1926 and an eight week long engagement by Sacha Guitry and his wife Yvonne Printemps later that year. The Spider premiered in 1927, followed by a short run of Baby Mine. The 46th Street's first hit was Laurence Schwab's musical Good News, which opened in September 1927 and ran 551 performances. Schwab and his collaborators staged another hit in 1929, the golf themed Follow Thru, with 401 performances. which featured Ginger Rogers in her Broadway debut.
1930-1950 жылдар
1930 жылдардың басында екі хит болды: және келесі жылы «You Said It». Шаниндер қаржылық қиындыққа тап болғандықтан, 1932 жылы театрдан олардың аты алынып тасталды, ал Маргарет Суллаван сол жылы «Бақытты қону» драмасында ойнады. Одан кейін екі қойылым: «Мен ән салған сен туралы» және «Көктемді крокус» келіп жетті. 1933 жылы 46-шы көшеде Говард Линдсейдің «Ол мені сүймейді» комедиясы қойылды, ол 367 рет сахналанды. Келесі жылы ашылған «Фермер әйел алады» спектаклінде Генри Фонда Маргарет Хамильтонмен бірге Бродвейде тұсаукесер өткізді. 1935 жылы 46-шы көшеде Коул Портердің «Барлығы жақсы» мюзиклі қойылғаннан кейін, театр бірнеше жыл бойы қысқа мерзімді қойылымдар қабылдады. Портер 1940 жылы 501 рет сахналанған тағы бір мюзикл – «Панама Хэттиді» шығарды. «Beat the Band» (1942) және «Sons o' Fun» (1943) қойылымдары да болды. 1943 жылы АҚШ армиясы әскерлер жазған және орындаған бес пьесадан тұратын бір реттік қойылым ұйымдастырды, ол қайырымдылыққа 100 000 доллар жинады. «One Touch of Venus» 1944 жылы 46-шы көшеде 567 рет сахналанды, ал келесі жылы «Dark of the Moon» хиті ойналды. Театр 1945 жылдың басында Роберт В. Даулингтің «City Investing Company» компаниясына сатылды, бірақ Шуберттер «City Investing Company» компаниясының «Dark of the Moon» жабылмағанша театрды сатып алуына кедергі келтіру үшін сотқа жүгінді. 46-шы көшедегі келесі қойылым – «Қызыл диірмен» опереттасының көшірмесі болды. «Finian's Rainbow» 1947 жылы ашылып, 725 рет сахналанды. 1948 жылы жақын жердегі аллеяда темекі шегушілерге арналған серуендеу жолы ашылды, онда театрдың сегіз қойылымын бейнелейтін суреттер салынған. Театр 1948 жылы «Love Life» және 1949 жылы «Regina» спектакльдерін қабылдады, екеуін де Шерил Кроуфорд өндірді. 1950 жылы 46-шы көше театрында 134 рет сахналанған «Arms and the Girl» спектаклінде Нэнет Фабрей ойнады. Фрэнк Лоссердің «Жігіттер мен қуыршақтар» мюзиклі сол жылы ашылып, келесі үш жылда 1200-ге жуық рет сахналанды. және «Жаман тұқым». 1955 жылдан 1960 жылдың басына дейін 46-шы көше театрында өткен үш қойылымда әнші және биші Гвен Вердон ойнады, ол осы қойылымдардың барлығы үшін Музыкалық сахнадағы ең үздік әйел актер номинациясы бойынша «Tony» сыйлығын жеңіп алды. Олар – 1955 жылы «Damn Yankees», 1957 жылы «New Girl in Town» және 1959 жылы «Redhead». «New Girl in Town» мен «Redhead» арасында үш қысқа мерзімді қойылым қойылды.
The early 1930s opened with two hits: and You Said It the next year. With the Chanins experiencing financial trouble, The Chanins' name was removed from the theater in 1932, and Margaret Sullavan appeared in the drama Happy Landing the same year. This was followed by two transfers: Of Thee I Sing and Autumn Crocus. The 46th Street then staged Howard Lindsay's comedy She Loves Me Not in 1933, which had 367 performances. The Farmer Takes a Wife, which opened the next year, featured Henry Fonda in his Broadway premiere alongside Margaret Hamilton. After Cole Porter's Anything Goes was staged at the 46th Street in 1935, the theater hosted short lived productions for several years. Porter produced another musical, Panama Hattie, which opened in 1940 and ran for 501 performances. Beat the Band (1942), and Sons o' Fun (1943). Also in 1943, the United States Army staged a single performance of five plays written and performed by soldiers, which raised $100,000 for charity. One Touch of Venus appeared at the 46th Street in 1944, running 567 performances, and the hit Dark of the Moon followed the next year. The theater was sold to Robert W. Dowling's City Investing Company in early 1945, but the Shuberts successfully sued to block the City Investing Company from acquiring the theater until Dark of the Moon closed. The 46th Street's next production was a transfer of the operetta The Red Mill. Finian's Rainbow opened in 1947, ultimately running for 725 performances. A smoker's promenade opened in the adjacent alley in 1948, with murals depicting eight productions at the theater. The theater hosted Love Life in 1948 and Regina in 1949, both produced by Cheryl Crawford. In 1950, the 46th Street Theatre hosted Arms and the Girl, featuring Nanette Fabray, for 134 performances. Frank Loesser's musical Guys and Dolls opened the same year, with about 1,200 performances over the next three years. and The Bad Seed. The three subsequent productions at the 46th Street Theatre, from 1955 to early 1960, all featured singer and dancer Gwen Verdon, who won the Tony Award for Best Actress in a Musical for all of these productions. These were Damn Yankees in 1955, New Girl in Town in 1957, and Redhead in 1959. Three short lived productions were staged between New Girl in Town and Redhead.
1960-1980 жылдар
1960 жылғы наурыз айында Лестер Остерман City Investing компаниясынан 46-шы көше театрын сатып алды, бұрын City Investing компаниясынан Юджин О’Нилл театрын сатып алған еді. Кристин мен Финианның «Радугасы» қойылымдарының қысқаша көрсетілімдерінен кейін, театр сол онжылдық бойында маңызды мюзиклдерді қоюын жалғастырды және 1417 рет сахналанды. 46-шы көшеде 1965 жылы «Мен вальс естіп тұрмын ба?» қойылымы өтті. I Do! I Do! 1967 жылы Мэри Мартин мен Роберт Престонның қатысуымен, ал 1776 мюзиклі 1969 жылы ашылды. 1776 басқа театрға көшкеннен кейін, 46-шы көшеде 1971 жылы Руби Килер қатысқан No, No, Nanette қойылымы қайта жаңғыртылды, ол 855 рет сахналанды. Содан кейін сол жылы 847 рет қойылған Raisin қойылымы көрсетілді. Chicago мюзиклі де сол жылы қайта жаңғыртылып, 898 қойылымға созылды. 46-шы көшеде 1982 жылдың басына дейін Техастағы ең жақсы кішкентай қызбаң үйі қойылды. Мейер мен Фридман 1980 жылы театрды сатуға шығарды және оны Этель Мерманның атымен атауға тырысты, бірақ бұл жоспар іске аспады. Шуберт ұйымы мен Нидерландтер ұйымы екеуі де театрды сатып алуға қызығушылық танытты. 1981 жылы Нидерландтар 46-шы көшедегі үлестің жартысын сатып алды. Келесі жылы театрда «Тоғыз» мюзиклі ашылды. Джерри Вайнтрауб 1984 жылы 46-шы көшедегі операцияларға үлесін сатып алды. Одан кейін 1985 жылы Нил Саймонның «Брайтон Бич естеліктері», содан кейін 1986 жылы Джозеф Кесселрингтің «Арсен және ескі кружкасы» қойылды. 1987 жылы Огаст Уилсонның «Қоршау» пьесасы 526 рет сахналанды. 46-шы көшеде 1989 жылы «Кеше туылған» және «Венеция саудагері» қойылымдары қайта жаңғыртылды. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 46-шы көше театрын 1982 жылы ескерткіш ретінде қорғау мәселесін қарастыра бастады, ал келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. LPC 46-шы көше театрының фасадын және интерьерін 1987 жылғы 17 қарашада ескерткіштер ретінде бекітті. Бұл комиссияның 1987 жылы Бродвей театрларына тарихи мәртебе беру жөніндегі кең ауқымды жұмысының бір бөлігі болды. Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі 1988 жылғы наурыз айында бұл шешімдерді растады. Нидерландтар, Шуберттер және Джужамцин 1988 жылғы маусым айында LPC-ге 46-шы көше театрының ішіндегі 22 театрдың тарихи мәртебесін жою үшін сотқа жүгінді, себебі бұл мәртебе театрларды өзгерту мүмкіндігін қатты шектейді. Сот ісі Нью-Йорк Жоғарғы сотына және АҚШ Жоғарғы сотына жетті, бірақ 1992 жылы бұл шешімдер күшінде қалды.
In March 1960, Lester Osterman bought the 46th Street Theatre from the City Investing Company, having already acquired the Eugene O'Neill Theatre from City Investing. After short runs of Christine and a revival of Finian's Rainbow, the theater continued to produce major musicals into that decade. and ran for 1,417 performances. The 46th Street then hosted Do I Hear a Waltz?, which opened in 1965 The theater's late 1960s hits were I Do! I Do!, a 1967 play that featured only Mary Martin and Robert Preston, and 1776, a musical that opened in 1969. After 1776 moved to another theater, the 46th Street hosted the revival of No, No, Nanette with Ruby Keeler in 1971, which ran for 855 performances. followed the same year by Raisin, the latter of which ran for 847 performances. the musical Chicago was also revived later that year, lasting 898 performances. The 46th Street then staged The Best Little Whorehouse in Texas, an off Broadway transfer, until early 1982. Meyer and Friedman had placed the theater for sale by 1980, and they sought to rename the theater after Ethel Merman, but this did not happen. Both the Shubert Organization and the Nederlander Organization were interested in acquiring the theater. In 1981, the Nederlanders purchased a half interest in the 46th Street. The musical Nine opened at the theater the next year Jerry Weintraub also purchased a stake in the operation of the 46th Street in 1984. This was followed by Neil Simon's Brighton Beach Memoirs in 1985, then Joseph Kesselring's Arsenic and Old Lace in 1986. August Wilson's play Fences opened in 1987 and ran for 526 performances. The 46th Street then hosted revivals of Born Yesterday and The Merchant of Venice in 1989. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) started to consider protecting the 46th Street Theatre as a landmark in 1982, with discussions continuing over the next several years. The LPC designated the 46th Street's facade and interior as landmarks on November 17, 1987. This was part of the commission's wide ranging effort in 1987 to grant landmark status to Broadway theaters. The New York City Board of Estimate ratified the designations in March 1988. The Nederlanders, the Shuberts, and Jujamcyn collectively sued the LPC in June 1988 to overturn the landmark designations of 22 theaters, including the 46th Street, on the merit that the designations severely limited the extent to which the theaters could be modified. The lawsuit was escalated to the New York Supreme Court and the Supreme Court of the United States, but the designations were ultimately upheld in 1992.
1990 жылдардан қазіргі уақытқа дейін
1990 жылдың 27 наурызында Нью-Йорк қалалық сахналық өнер кітапханасына арналған түскі ас кешінде, «Недерландерлер» театрына композитор Ричард Роджерстің құрметіне ат қойды. Жаңа атымен аталған театр сахнасындағы алғашқы қойылым Александр Х. Коэн мен Хилди Паркстің «Комплицит» пьесасы, ал кейін 1990 жылы «О, Кей!» мюзиклі болды. Бұл мюзикль соңында 780 қойылым көрсетілді, одан кейін сол жылы «Ақымақ ай» қойылымы ойналды. Саймонның «23-қабаттағы күлкі» пьесасы 1993 жылдың соңында ашылып, 320 қойылым көрсетілді. «Іскерлікте қалай тырыспастан сәтті болуға болады» мюзиклі 1995 жылы Ричард Роджерс театрына оралып, 548 қойылым көрсетті. 1996 жылы «Чикаго», ал 1997 жылы «Steel Pier» қайта қойылды. 1997 жылдың соңында «Side Show» мюзиклі Ричард Роджерс театрында сахналанды. Керісінше, «Footloose» келесі жылы ашылды және жағымсыз сынға қарамастан екі жыл бойы 737 қойылым көрсетілді. 2000 жылы ашылған «Seussical» мюзиклі алты айдан кейін 10 миллион долларлық зиянмен жабылды. 2001 жылы бірнеше Бродвей актері мен режиссерлері Роджерстің туған күніне бір жыл қалғанда, театрда оның өнерін тойлады. Сол жылы Саймонның тағы бір хиті «Бродвейден 45 секунд» пьесасының тұсаукесері өтті. 2002 жылы «Жеке өмір» пьесасы, одан кейін «Movin' Out» мюзиклі 4 жыл бойы, 2011 жылға дейін ойналды. Жаңартылған театр сахнасындағы алғашқы қойылым «Ромео мен Джульетта» болды. Миранданың «Гамильтон» мюзиклі 2015 жылы театрда ашылды және содан бері сол жерде көрсетілуде. Театр 2021 жылдың 14 қыркүйегінде «Гамильтон» қойылымымен қайта ашылды.
On March 27, 1990, at a luncheon to benefit the New York Public Library for the Performing Arts, the Nederlanders renamed the theater to honor the composer Richard Rodgers. The first production to be staged at the renamed theater was Alexander H. Cohen and Hildy Parks's Accomplice, and the musical Oh, Kay! was revived later in 1990. ultimately running 780 performances. followed the same year by Fool Moon. Simon's Laughter on the 23rd Floor, which also opened in late 1993, lasted for 320 performances. How to Succeed in Business Without Really Trying returned to the Richard Rodgers in 1995 and had 548 performances. a revival of Chicago in 1996 and Steel Pier in 1997. During late 1997, the musical Side Show was staged at the Richard Rodgers; Conversely, Footloose opened the next year, and it ran 737 performances over two years, despite negative reviews. Seussical, which opened in 2000, ended up closing after six months at a $10 million loss. In 2001, several Broadway performers and directors launched a celebration of Rodgers's work at the theater, a year before what would have been his 100th birthday. The same year saw the premiere of another Simon hit, 45 Seconds from Broadway. This was followed in 2002 by a run of Private Lives and a comparatively much longer run of Movin' Out, which ran for four years. to 2011. The first production at the renovated theater was Romeo and Juliet, Miranda's musical Hamilton opened at the theater in 2015 and has performed there since then. It reopened on September 14, 2021, with performances of Hamilton.
Кіріс кассалық рекорд
Гамильтон Ричард Роджерс театры үшін кассалық рекордты жаңартты. 2018 жылдың 30 желтоқсанында аяқталған аптада өнімнен $4,041,493 түсім болды, ең қымбат билеті $849 құрады және театрдың жалпы табыс әлеуетінің 101,87% -ын құрады. Гамильтонның 2018 жылдың 30 желтоқсанындағы апталық түсімі – Бродвей тарихындағы кез келген қойылым үшін ең жоғары көрсеткіш.
Hamilton achieved the box office record for the Richard Rodgers Theatre. The production grossed $4,041,493 for the week ending December 30, 2018, with a top ticket price of $849 and 101.87% of the theatre's gross potential. Hamilton's gross for the week of December 30, 2018, is the highest grossing week for any show in Broadway history.