Румыниялық дәрігер және бактериолог Иоан И. Кантакұзино
Ioan Cantacuzino
Иоан Кантакюзино – румын дәрігері, бактериолог, және саясаткер. Румынияда микробиологияны және тәжірибелік медицинаны дамытты, Кантакюзино институтын құрды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румын дәрігері және бактериологы, XIX ғасыр саясаткері Иоан И. Кантакузино (; сондай-ақ Ион Кантакузино; 25 қараша 1863 – 14 қаңтар 1934) – танымал румын дәрігері және бактериологы, Бухарест университетінің Медицина және Фармацевтика мектебінің профессоры және Румын академиясының құрметті мүшесі. Ол Румынияда микробиология және эксперименталды медицина салаларын қалыптастырды және Иоан Кантакузино институтын құрды.
Romanian physician and bacteriologist
the 19th century politician
Ioan I. Cantacuzino (; also Ion Cantacuzino; 25 November 1863 – 14 January 1934) was a renowned Romanian physician and bacteriologist, a professor at the School of Medicine and Pharmacy of the University of Bucharest, and a titular member of the Romanian Academy. He established the fields of microbiology and experimental medicine in Romania, and founded the Ioan Cantacuzino Institute.
Алғашқы жылдары
Ол Бухарест қаласында Кантакузино әулетінің мүшесі және Иоан К. Кантакузиноның ұлы ретінде дүниеге келді. Париждегі Луи-ле-Гранд лицейінде оқығаннан кейін, Париж университетінің Ғылым және Медицина факультетін бітіріп, Париждегі бірнеше ауруханада жұмыс істеді. 1894 жылы "Организмде холералық вибрионның жойылған тәсілдері туралы зерттеулер" тақырыбында диссертация қорғап, доктор ғылымын алды. Осы жылы Яссы университетінде профессордың орынбасары болып академиялық қызметін бастады, екі жылдан кейін Парижге оралып, Пастер институтындағы штатқа қабылданып, Илья Ильич Мечниковтың жетекшілігімен жұмыс істеді.
He was born in Bucharest as a member of the Cantacuzino family and the son of Ion C. Cantacuzino. After attending the Lycée Louis le Grand in Paris, he graduated from the University of Paris' Faculty of Sciences and Faculty of Medicine, and worked at several hospitals in Paris. He obtained his doctorate in 1894, with thesis Recherches sur le mode de destruction du vibrion cholérique dans l'organisme. Later in the same year, he began his academic career as a deputy professor at the University of Iași, and returned to Paris after two years to serve on the staff of the Pasteur Institute, where he worked under the direction of Ilya Ilyich Mechnikov.
Мансап
1901 жылы Кантакузино Бухарест қаласында оқытушы болып тағайындалды, онда ол ғалымдардың бір буынына зор әсер етті. Оның жаңалықтары холера, эпидемиялық тиф, туберкулез және қызыл жегі ауруларын емдеуде маңызды рөл атқарды. Мечниковтың шәкірті ретінде, ол зерттеулерінің бір бөлігін соңғысының қызығушылықтарын кеңейтуге, атап айтқанда фагоциттерге (организмнің патогендерге қарсы қорғаныс құралдары), иммунитет мәселесіне және омыртқасыздарға арнады. Ол контактілік иммунитет тұжырымын қалыптастырды. Екінші Балқан соғысы кезінде Кантакузино Болгарияда дислокацияланған румын армиясының қатарындағы холера эпидемиясына қарсы күрес штабының басшысы болып тағайындалды; ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы румын әскери науқаны кезінде тифке қарсы күресте де осы лауазымды атқарды. Ол Revista Științelor Medicale және Archives roumaines de pathologie expérimentale ғылыми журналдарын құрып, басқарды, сондай-ақ Viața Românească әдеби журналына тұрақты түрде мақалалар жариялады (редакция мүшесі ретінде Пол Бужордың орнына). Константин Стеренің әріптесі болған ол Константин Доброгеану Гереяның попорандық шәкірті ретінде танылды.
In 1901, Cantacuzino was assigned a teaching position in Bucharest, where he became a major influence on a generation of scientists. His discoveries were relevant in the treatment of cholera, epidemic typhus, tuberculosis, and scarlet fever. As a disciple of Mechnikov, he devoted part of his research to expanding on the latter's field of interest (phagocytes, the body's means of defence against pathogens, as well as the issue of immunity and invertebrates). He invented the notion of contact immunity. During the Second Balkan War, Cantacuzino was appointed head of the staff combatting the cholera epidemic in the ranks of the Romanian Army stationed in Bulgaria; he was assigned to the same position during the Romanian campaign in World War I, in the fight against typhus. He founded and led the scientific magazines Revista Științelor Medicale and Archives roumaines de pathologie expérimentale, and regularly contributed to the literary magazine Viața Românească (replacing Paul Bujor on the editorial board). A collaborator of Constantin Stere, he was noted as a Poporanist disciple of Constantin Dobrogeanu Gherea.