Кіріспе
Калифорниядағы тас жол. Quaking Aspen-нен Сьерра-Невада таулары арқылы Оланчаға дейін, Caltrans ұсынылған бағытты қабылдады, бірақ оны салудың ықтималдығы төмен, себебі бағыт бойында екі қорғалатын табиғи аймақ орналасқан – Алтын тротуар табиғи аймағы және Оңтүстік Сьерра табиғи аймағы. Салынбаған бағыт Quaking Aspen-нен солтүстік-шығысқа қарай жүріп, кішкентай жотадан өтеді, содан кейін Freeman Creek-тің шығыс жағынан, Freeman Creek Grove-тан өтіп, Kern өзенінің салаларына жақын жерден, Rattlesnake Creek және Beach Creek арқылы Beach Meadows аймағына барады. Бірнеше қыраттарды солтүстік-шығысқа қарай кесіп өте отырып, SR 190 Моначе тауының жанындағы Оңтүстік Форк Керн өзеніне жетеді, содан кейін Хайви асуына дейін осы су арнасымен оңтүстік-шығысқа қарай жүреді. Бұл асу, теңіз деңгейінен шамамен 2500 метр биіктікте орналасқан, тас жолды Сьерра жотасы арқылы Иньо округіне алып өтеді, және солтүстік-солтүстік-шығыс бағытта 12,0 миль (19,3 км) қашықтықтағы тік Шығыс Сьерраның жартастарын төмен түсіреді, Оланчадағы 395 АҚШ тас жолына (3650 фут / 1100 м биіктікте) жетіп аяқталады. SR 190-ның шығыс бөлігі Оуэнс аңғарындағы Оланчадан басталады, 395-ші АҚШ тас жолымен қиылысады. Бағыт Оуэнс көлінің оңтүстік-шығыс жағымен солтүстік-шығысқа қарай Келердің оңтүстік-шығысында SR 136 тас жолымен қиылысқанға дейін созылады, онда ол оңтүстік-шығысқа және шығысқа қарай Иньо тауларының оңтүстік жағымен бұрылады. Дарвинге бұрылыс жасағаннан кейін SR 190 Өлім аңғары ұлттық паркіне кіреді және Панаминт аңғарына қарай төмендеп бара жатқанда иіліп, бұрылысқа айналады. Тас жол аңғардан өтіп, солтүстік-шығысқа қарай Тоун асуынан өтеді, содан кейін Стовпип Веллстегі Өлім аңғарының солтүстік бөлігіне кіреді. Аңғардың ішінде, Скоттс Касл мен Беаттиге (Невада штаты) баратын Солтүстік тас жолымен қиылыста SR 190 Өлім аңғары арқылы оңтүстік-шығысқа қарай бұрылады, ол Солтүстік Америкадағы ең төменгі нүктесі – Бадвотер ойпатының жанындағы Фурнас Крик елді мекеніне дейін созылады. Ол аңғардан оңтүстік-шығысқа қарай Furnace Creek Wash бойымен кетеді, онда автомобиль жолы әдетте жылына кем дегенде бір рет кенеттен су тасқынынан жабылады. SR 190 Dante's View бұрылысынан шығысқа қарай бұрылады және көп ұзамай парктен шығып кетеді, содан кейін ол Death Valley Junction-те 127-ші мемлекеттік тас жолының аяғына дейін негізінен тік сызық бойымен жүреді. Бұл екі жолақты жол; Федералдық тас жолдар басқармасының пікірінше, бұл жолдар елдің экономикасы, қорғанысы және қозғалысы үшін маңызды. Портервиллдегі 65-ші мемлекеттік трассаның батысынан басқа, SR 190 Мемлекеттік көрікті тас жолдар жүйесіне жатады; Өлім аңғары ұлттық паркіне кіретін бөлігі Калифорнияның көлік департаментімен жүйеге қосылды, яғни бұл "көрнекі бұзушылықтарсыз" "есте қаларлық пейзаждардан" өтетін автомобиль жолының маңызды бөлігі, және осы белгілеуге қоғамдық қолдау күшті. Бұл бөлік Ұлттық көрікті жол ретінде белгілі – Өлім аңғары көрікті жолы.
From Quaking Aspen across the Sierra Nevada to Olancha, Caltrans has adopted a proposed alignment, but is unlikely to build it, in part due to two protected wilderness areas — the Golden Trout Wilderness and South Sierra Wilderness — along the route. The unconstructed routing heads northeast from Quaking Aspen, cresting a small summit before following Freeman Creek easterly past the Freeman Creek Grove, crossing the Kern River near its forks, and then using the path of Rattlesnake Creek and Beach Creek to the Beach Meadows area. Crossing several ridges to the northeast, SR 190 would make its way to the South Fork Kern River near Monache Mountain, then heading southeast along that waterway to the vicinity of Haiwee Pass. That pass, elevation about 8200 feet (2500 m) above sea level, would take the highway over the Sierra Crest into Inyo County, dropping down the steep Eastern Sierra escarpment for 12.0 miles (19.3 km) in a north northeasterly direction to US 395 at Olancha (elevation 3650 feet/1100 m). The eastern section of SR 190 begins at Olancha in the Owens Valley, at the intersection with US 395. The route heads northeast along the southeast side of Owens Lake to the junction with SR 136 southeast of Keeler, where it turns southeast and east around the south side of the Inyo Mountains. After passing the turnoff to Darwin, SR 190 enters Death Valley National Park and becomes curvier as it heads down into the Panamint Valley. The highway crosses the valley and then turns northeast over Towne Pass and into the northern part of Death Valley at Stovepipe Wells. Within the valley, at the intersection with North Highway, which leads to Scotty's Castle and Beatty, Nevada, SR 190 turns southeast through Death Valley, which it remains inside until the turnoff to Badwater Basin, the lowest point in North America, near the settlement of Furnace Creek. It leaves the valley to the southeast alongside Furnace Creek Wash, where the highway is usually closed at least once a year by flash floods. SR 190 turns east away from the wash at the turnoff to Dante's View, and soon leaves the park, after which it follows a mostly straight alignment to its end at State Route 127 at Death Valley Junction. but is a two lane road; a network of highways that are considered essential to the country's economy, defense, and mobility by the Federal Highway Administration. Except west of State Route 65 in Porterville, SR 190 is eligible for the State Scenic Highway System; the part within Death Valley National Park has been added to the system by the California Department of Transportation, meaning that it is a substantial section of highway passing through a "memorable landscape" with no "visual intrusions", where the potential designation has gained popular favor with the community. This portion is a National Scenic Byway known as the Death Valley Scenic Byway.
Тарих
Өлім аңғары ұлттық паркіндегі Панаминт тау жотасының шығысындағы SR 190 жолы 1849 жылдың соңы мен 1850 жылдың басында Өлім аңғарының 49-шылары, Юта штатының Энтерпрайз қаласындағы Ескі испан жолын тастап, Уолкер асуына қысқа жол іздеген 49-шылардың тобымен жүрді. Пионерлер штат шекарасын Невададан Эш Медоузға жақын жерде өтіп, қазіргі SR 190 жолының бағытын ұстанды. Өлім аңғарында кен табылғаннан кейін, жол қарапайым жолға айналды, бірақ аңғарға кіретін көптеген саяхаттар, мысалы, жиырма қаңғыбас тобының боракс жолы оңтүстіктен жасалды. Өлім аңғарындағы екінші өркендеу – 1920 жылдары Герман Эйхбаум бастаған туризм. Лидадан (Невада штаты) немесе Таун үстінен ақылы жол салуға бірнеше рет тырысқаннан кейін, ол Дарвиннің оңтүстік-шығысы мен Стовпайп Веллстегі өзінің курорты арасындағы соңғы бағыттың бөлігін ғана қамту жоспарларын қысқартты. Жаңа Айхбаум ақылы жолы 1926 жылдың 4 мамырында аяқталды және жол ақысы: көлік құралына 2 доллар, әр адамға 50 цент белгіленді. 1933 жылы штат заң шығарушы органы штаттық автомобиль жолдары жүйесіне көптеген жолдарды қосты, оның ішінде жаңа (белгісіз) 127-жол, Типтонды Бейкермен Лон Пайн және Өлім аңғары тұйықталуы арқылы байланыстырды. Өлім аңғары ұлттық ескерткіші 1933 жылдың 11 ақпанында құрылды, ал 1934 жылдың желтоқсанында автомобиль жолдары бөлімі 30,35 миль (48,84 км) жол үшін 25 000 доллар төледі, бұл жолды Ұлттық парк қызметіне берді. Штаттық автомобиль жолдары бөлімі мен Ұлттық парк қызметі көп ұзамай Лоун Пайннан (АҚШ 395-те) Таун үстірті мен Өлім аңғары арқылы Бейкерге (АҚШ 91-де) дейінгі жолды ашты. Жұмыс 1937 жылдың қазан айында аяқталды, оның ішінде Дарвинді айналып өтетін 17,5 шақырымдық Дарвин кесімі және Панаминт Спрингс батысындағы ескі ақылы жол. Ұлттық парк қызметі азаматтық қорғау корпусының жұмыс күшін пайдалана отырып, саябақ арқылы өтетін жолды 1942 жылдың тамызына дейін сақтады, ол кезде аңғардың шығысына қарай 18 км қашықтықты дауыл шайып кетті. Сол кезде жөндеу жұмыстары штатка қайта тапсырылды, ол қираған бөлігін қайта салды. Дегенмен, тас жол үздіксіз емес еді, Типтоннан (Туларе округі салған) жол Quaking Aspen-де (Кэмп Нельсонның шығысында) аяқталады, ал Өлім аңғарынан Лоун Пайнның оңтүстік-батысында аяқталады. 1923 жылы Туларе округінің кәсіпкерлері Портервиллді Лоун Пайнмен байланыстыратын жаңа транс-Сиерра тасжолын салуға күш сала бастады, бірақ жол мемлекеттік тасжол болмағандықтан, мемлекеттік көмектің болмауына байланысты кері қайтты. Бірінші бөлігі, ол салынған жалғыз жол болып шықты, 1931 жылдың шілде айының басында Куакинг Аспенге ашылды (және 1933 жылы мемлекеттік автомобиль жолы болды). 24 шақырымдық Батыс Дивайд тасжолын, Гринхорн Саммитіндегі 155-ші мемлекеттік тасжолға дейін оңтүстікке жалғасуы тиіс округтік жолды, 1962 жылдың шілдесінде Куакинг Аспеннен оңтүстікке Джонсондейлге дейін аяқтау аяқталды. 1976 жылы Джонсондейлден Шерман асуы арқылы АҚШ Орман қызметі және Туларе және Иньо округтері (соңғысы округтік жол J41) ұстаған жаңа жол аяқталды, бұл SR 190 батыс сегментіндегі көлікке АҚШ 395-ке жетуге мүмкіндік берді, бірақ ұсынылған SR 190-дан ұзағырақ жол арқылы. 1959 жылдың наурыз айында Туларе округі Оланча асуына (Одан оңтүстікке қарай орналасқан Хайви асуы мүмкін баламалы орын ретінде қарастырылды) ұсынылған тасжолдың орналасуын өзгертуге мақұлдады. Заң шығарушы орган сол жылдың соңында 127-ші маршруттың негізгі желісін сол жерге көшіріп, 395-ші АҚШ-ты Оланчадан кесіп өтті. Килерден оңтүстік-шығысқа қарай Лоун Пайнға дейінгі ескі жол тармақ ретінде қалды және SR 190 деп әлі де белгіленді. Сондай-ақ 1959 жылы Лоун Пайннан Өлім аңғарына дейінгі Бейкерге дейінгі бастапқы маршрут Калифорния автожолы мен автокөлік жолы жүйесіне қосылды, бірақ ешқандай бөліктері жаңартылмады. Типтон мен Өлім аңғарының тұйықталуы арасындағы шығыс-батыс бөлігі 1964 жылы қайта нөмірленіп, 190 мемлекеттік бағыт атауын алды, ал солтүстік-оңтүстік бөлігі 127 мемлекеттік бағыт болды, өйткені ол белгіленген еді; Лоун Пайнға дейінгі тармақ жаңа 136 мемлекеттік бағыт болды. 1970 жылдардың ортасына қарай экологиялық қозғалыстар жоспарланған байланысты тоқтатты.