Кіріспе

Ұлыбританияның кеншілер федерациясы (MFGB) 1888 жылы Уэльстің Ньюпорт қаласында жергілікті кеншілер кәсіподақтарының мәжілісінен кейін құрылды. Федерация Англия, Шотландия және Уэльстегі жергілікті және аймақтық кеншілер кәсіподақтарының істерін өкілдік ету және үйлестіру мақсатымен құрылды, олардың бірлестіктері көбінесе дербес болды. Өркендеген шағында федерация шамамен бір миллион жұмысшыны білдірді. 1945 жылы ол Ұлттық шахтерлер одағына қайта ұйымдастырылды.

Оқиғалар

МФГБ 1890 жылы Кәсіподақтар конгресіне (КК) қосылды. 1893 жылы 300 мың шахтер жұмыссыз қалды, себебі шахта иелері жалақыны 25%-ға төмендетуді талап етті. Ереуілдің алты аптасы ішінде Йоркширдегі Федерстоун қаласындағы шахтада екі адам қаза тапты, ал наразылықты тарату үшін «Тұрақсыздық заңы» оқылғаннан кейін әскерлер жиналған жұмысшыларға оқ атты. Шахта иелері бас тартып, тоғыз аптадан кейін ереуіл аяқталды. МФГБ 1906 жылғы кен қауіпсіздігі жөніндегі Корольдік комиссияның жұмысына қатысты және 1908 жылға қарай жер астындағы жұмысшылар үшін сегіз сағаттық жұмыс күнін қамтамасыз етті. Федерация үшін шахтерлердің еңбек жағдайын жақсарту маңызды болды, ал Роберт Смилли 1911 жылғы Кеншілерді реттеу туралы заңға әкелген кен қауіпсіздігі жөніндегі Корольдік комиссияда оны өкілдік етті. 1910 жылы Оңтүстік Уэльстегі Камбриан кеніштерінде жалақыны төмендету туралы дау кезінде 12 000 жұмысшы он ай бойы ереуілге шықты. Ішкі істер министрі Уинстон Черчилль Тонипандиге әскер жіберді, олар 21 қарашада ереуілде болған шахтерлердің тобына штыкпен шабуыл жасады. Ереуілшілер жеңіліспен жұмысқа оралды, бірақ 1911 жылы өткен конференцияда ең төменгі жалақы белгіленді. Бұл талап 1912 жылы алты аптаға созылған Ұлттық көмір ереуіліне әкелді, оған бір миллионнан астам шахтер қатысты. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда сегіз сағаттық жұмыс күнін жою және өнімділікті арттыру туралы ұсыныстар айтылды. Оңтүстік Уэльс шахтерлері 1915 жылы ереуілге шықты, ал 1916 жылы жалақыны көтеру талап етілді, нәтижесінде көмір кен орындары мемлекеттік бақылауға алынды. 1914 жылы МФГБ Ұлттық теміржолшылар одағы (НУР) және Ұлттық көлік жұмысшылары федерациясы (НТЖФ)мен бірігіп, Үштік одақ құрды. 1919 жылы Санки комиссиясы құрылды, онда МФГБ, шахта иелері және үкімет тау-кен өнеркәсібінің болашағын қарастырды, екі жылдан кейін үкімет шахталарды иелеріне қайтарды. 1921 жылы НУР және НТЖФ шахтерлерге қолдау көрсету үшін ереуілге шықпау туралы шешім қабылдады, бұл оқиға «Қара жұма» деп танылды және одақтың аяқталуын білдірді. 1941 жылы кендерге «Маңызды жұмыс туралы жарлық» (Essential Work Order) енгізілді. 1942 жылы барлық аудандар мен жергілікті ұйымдарды біріктіріп, бір шахтерлер одағы құру туралы ұсыныстар жасалды. 1945 жылғы жалпы сайлауда Лейбористік партия жеңіске жеткеннен кейін, 1946 жылғы Көмір өнеркәсібін ұлттандыру туралы заң қабылданып, өнеркәсіптің барлық активтері, құқықтары мен міндеттемелері Ұлттық көмір кеңесіне берілді, ал МФГБ Ұлттық шахтерлер одағы болып қайта құрылды.

Саяси бағыты

Тау-кеншілердің кәсіподақтары ондаған жылдар бойы Ұлыбританиядағы ең ірі және ең күшті өнеркәсіптік бірлестіктер болды және британдық еңбек қозғалысының қалған бөлігіне зор ықпал етті. Ең алғашқы жұмысшы сыныбының депутаттары Томас Берт пен Александр Макдональд 1874 жылы сайланды. Олар тау-кен өндіруші округтерін өкілдік етті және оларды тау-кеншілер қауымдастықтары қаржыландырды. Либералды лейбористік кандидаттар ретінде сайланған олар Либералды партияның қолдауын алды. 1893 жылы құрылған Тәуелсіз Еңбек партиясы (ТТП) көмір кен орындарында көп ықпалға ие болған жоқ, бірақ Либ Лабтар тәуелсіз еңбек кандидаттарын ұсыну туралы шақыруларға жауап ретінде федерация саяси партияға қарамастан, кез келген мүшелік одақ ұсынған кандидатты қолдайтынын ұсынды. Ұсыныс қабылданғаннан кейін көптеген кәсіподақтар Либералды кандидаттарды ұсынды, бірақ Ланкашир және Чешир тау-кеншілері федерациясы Еңбек өкілдік комитетінің (LRC) алғашқы серіктесі болды, ал Шотландия тау-кеншілері федерациясы Шотландия жұмысшыларының өкілдік комитетінің басты қолдаушысы болды. Басқа аудандар саясатқа араласпауды жөн көрді. ХХ ғасырдың басында көптеген мүшелері Либералды партияның кәсіподақ кандидаттарын қабылдауға немесе парламентте кәсіподақ мәселелерін қарауға құлықсыздығына наразылық білдірді. 1906 жылы МФГБ LRC-ға қосылу туралы ұлттық дауыс беру өткізді. Ұсыныс 101 714 дауысқа қарсы 92 222 дауыспен қабылданбады. Оңтүстік Уэльс, Шотландия, Йоркшир және Ланкашир, ең ірі филиалдар, қосылуды жақтады, бірақ көптеген кіші филиалдар оған қатты қарсы болды. Ұсынысқа тартыс дауыс беруден кейін, LRC-нің Еңбек партиясына айналуы және Дурхам мен Нортумберлендтен МФГБ-ға жаңадан қосылған кәсіподақтардан кейін 1908 жылы екінші дауыс беру өтті. Дауыс беру үлгісі ұқсас болғанымен, ірі филиалдардың мүшелерінің санының артуы және олардың арасындағы күшті қолдау бұрынғы шешімді 213 137 дауысқа қарсы 168 446 дауыспен өзгертуге әкелді. 1920 жылы құрылған Ұлыбритания Коммунистік партиясы кеншілер арасында қолдау табу үшін МФГБ-ны айналып өтуге тырысты. Ол Шахташылардың азшылық қозғалысын құрды, ол белсенді А. Дж. Кук МФГБ Бас хатшысы болып сайланғанда бастапқы табысқа жетті, бірақ МФГБ-ның коммунистік Қызыл Халықаралық кәсіподақтарға қосылуы туралы ұсыныс аз қолдау тапты, ал Кук кейіннен коммунистерден алшақтады. МФГБ 1936 жылы КПГБ-ға Еңбек партиясына қосылуға рұқсат беруді қолдады, бірақ партия басшылығы бас тартты.