Француз әскери және Ресей қызметіндегі графы Ланжерон
Louis Alexandre Andrault de Langeron
Француз әскери қолбасшысы, граф Луи Александр де Ланжерон өмірі мен қызметі. Франция және Ресей әскерінде болған тарихы, әскери мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз сарбазы граф Луи Александр Андраль де Ланжерон (Алекса́ндр Фёдорович Ланжеро́н, Александр Федорович Ланжерон; 24 қаңтар 1763 – 16 шілде 1831), Парижде дүниеге келген, бастапқыда Франция Корольдігіне, кейін Ресей империясына қызмет еткен француз сарбазы.
French soldier
Count Louis Alexandre Andrault de Langeron (Алекса́ндр Фёдорович Ланжеро́н, Alexander Fedorovich Lanzheron; 24 January 1763 – 16 July 1831), born in Paris, was a French soldier in the service of, first, the Kingdom of France, and then the Russian Empire.
Ерте өмір
Нивернейдегі ақсүйек француз отбасының мүшесі Лангерон граф де Лангерон, маркиз де ла Кост, барон де Куни, де ла Ферте және де Сасси, сондай-ақ дю Мон, де Базоль дель Марс аралы мен Альлиньи титулдарына ие болды. Ол 1779 жылы 15 жасында полковник М. ле Марешал Дю де Биронның қол астындағы Gardes Françaises полкіне Enseigne surnumeraire ретінде француз армиясына қабылданды және 1780 жылы өзінің ағасы, Mestre de Camp Commandant, M. le Comte de Damas de Cruz-дың қол астындағы Limosin полкінде Sous Lieutenant supernumerary болып тағайындалды. Бұл оның генерал-лейтенант М. ле Маркиз де Лангеронмен байланысты, Англияға шабуыл жоспарымен. Аталған жоба тоқтатылған соң, 1781 жылы өзінің өтінішімен Бурбонноя полкіне Sous Lieutenant ретінде ауыстырылып, 1782-1783 жылдары Каракасқа, содан кейін Сен-Домингге жіберілді. Конде драгундық полкінде капитан болып тағайындалған ол Америка Тәуелсіздік соғысына қатысты. Лангерон Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі болды және Джордж Доу салған портретінде осы орденнің белгісін медальдар қатарының соңғы орнында тағуға болатын. 1786 жылы Лангерон Медок полкінің подполковнигі, ал 1788 жылы Арманьяк полкінің полковнигі болды.
Langeron, a member of a noble French family from Nivernais, held the titles of comte de Langeron, marquis de la Coste, baron de Cougny, de la Ferté et de Sassy, and lord du Mont, de Bazolle de l'Isle de Mars et d'Alligny. He entered the French army at age 15 in 1779 as an Enseigne surnumeraire in the Gardes Françaises Regimentunder Colonel M. le Marechal Due de Biron, and was appointed, in 1780, Sous Lieutenant supernumerary in the regiment of Limosin, infantry, under his uncle, Mestre de Camp Commandant, M. le Comte de Damas de Cruz, in the Corps d'armee under his cousin. Lieutenant General M. le Marquis de Langeron; destined for a descent on England. When this project was abandoned, he was, in 1781, on his own application, transferred as Sous Lieutenant to the regiment of Bourbonnois and was dispatched to Caracas and then to Saint Domingue from 1782 to 1783. Promoted to captain in the Condé Dragons Regiment, he took part in the American Revolutionary War. Langeron was an original member of the Society of the Cincinnati and can be seen wearing his insignia for this order in the last position of his medal bar in his portrait by George Dawe. In 1786, Langeron was promoted to lieutenant colonel in the Médoc Regiment, and in 1788 he became colonel of the Armagnac Regiment.
Француз революциялық соғыстары
Роялист Лангерон Франция революциясы басталғанда Францияны тастап, 1790 жылы Сибирлік гранадер полкінің полковнигі ретінде Ресей қызметіне кірді. Ол Швецияға қарсы шайқаста және содан кейін орыс-түрік соғысында (1787–1792) өзін ерекше көзге түсірді. Герцог де Фронсак және әйгілі австриялық дипломат Карл Жозефтің ұлы, Линн принці Чарльз де Линьмен бірге, ол Александр Суворовтың Измаилды жаулап алуында болды, онда ол жараланды. Ол революциялық Францияға қарсы эмигрант армиясында қызмет ету үшін уақытша рұқсат алды, ал Ресейге оралғаннан кейін Нидерландыдағы Австрия армиясына бақылаушы ретінде жіберілді. 1796 жылы бригада командиріне дейін жоғарылатылып, 1797 жылы генерал-майор, ал 1798 жылы генерал-лейтенант болды.
A Royalist, Langeron left France at the beginning of the French Revolution and entered Russian service in 1790 as a colonel in the Siberian Grenadier Regiment. He distinguished himself in battle against Sweden and then in the Russo Turkish War (1787–1792). Accompanied by the duc de Fronsac and Prince Charles de Ligne, the son of the famous Austrian diplomat Charles Joseph, Prince de Ligne, he was present at Alexander Suvorov's capture of Izmail, where he was wounded. He was given leave of absence in order to serve in an émigré army against revolutionary France, and after his return to Russia was sent to the Austrian army in the Netherlands as an observer. He was promoted to brigade command in 1796 and became a major general in 1797 and lieutenant general in 1798.
Наполеон соғыстары
Ол Аустерлиц шайқасында австро-орыс армиясының екінші колоннасына қолбасшылық етті және жеңілген шайқастан кейін беделсіздікке ұшырап, Одессаға жіберілді. 1815 жылы Жаңа Ресейдің губернаторы болды. 1806-1811 жылдары Лангерон орыс-түрік соғысына (1806-1812) қатысып, Молдавия армиясында османдықтарға қарсы қызмет етті. Ол Гиургиу, Силистра, Фрасин, Дерекой және Русе қалаларында шайқасты, осының нәтижесінде пехота генералы атағын алды. 1812 жылы Лангеронға Дунай армиясының корпусына басшылық тапсырылды, ол Брест-Литовск және Березинада шайқасты. 1813 жылы Лангерон Торн қаласын блокадалауға тағайындалды, ал сол жылы Коенигсварте, Баутцен, Сибенейхен, Ловенберг, Кацбах және Лейпциг шайқастарында корпусқа қолбасшылық етті. Келесі жылы ол француз жорығына қатысып, Сойсон, Кран, Лаон, Реймс, Ла-Фер Шампенуа және Париж шайқастарында соғысып, Монмартр биіктігін басып алды. 1814 жылдың соңында Лангерон Волыньдегі 4-ші және 6-шы корпустардың басшылығына тағайындалды. Жүз күндік соғыс кезінде ол әскерлерімен Францияға қарай жол тартты, бірақ Наполеон Ватерлоо шайқасында жеңілгенге дейін Германияның ортасына ғана жетті.
He commanded the second column of the Austro Russian army in the battle of Austerlitz, and disgraced after the lost battle, he was sent to Odessa. In 1815 he became governor of New Russia. From 1806 to 1811, Langeron participated in the Russo Turkish War (1806–1812) and served in the Army of Moldavia against the Ottomans. He fought at Giurgiu, Silistra, Frasin, Derekoy, and Ruse, for which he was promoted to General of the Infantry. In 1812, Langeron was given command of a corps in the Army of the Danube with which he fought at Brest Litovsk and on the Berezina. In 1813, Langeron was put in charge of the blockade of Thorn, and later that year he commanded a corps at Koenigswarte, Bautzen, Siebeneichen, Lowenberg, Katzbach, and Leipzig. The next year he participated in the French campaign, during which he fought at the battles of Soissons, Craonne, Laon, Rheims, La Fère Champenoise, and Paris, capturing the Montmartre heights. In late 1814, Langeron was given command of the 4th and 6th Corps in Volhynia. During the Hundred Days, he and his troops were marching to France, but they had only reached middle Germany by the time Napoléon was defeated at Waterloo.