Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық опера әншісі (1871–1951)
American opera singer (1871–1951)
Олива Фремстад (14 наурыз 1871 – 21 сәуір 1951) – Анна Оливия Рандквисттің сахналық аты, ол меццо-сопрано және сопрано диапазондарында ән салған, танымал швед-американдық драмалық сопрано.
Olive Fremstad (14 March 1871 – 21 April 1951) was the stage name of Anna Olivia Rundquist, a celebrated Swedish American dramatic soprano who sang in both the mezzo soprano and soprano ranges.
Өмірбаян
Стокгольмде дүниеге келген ол, алғашқы білімін және музыкалық тәлімді Норвегияның Кристиания қаласында алған. 12 жасында ата-анасы Америкаға көшіп, Миннеаполис (Миннесота штаты) қаласына қоныстанды. Кристианиядан кетпес бұрын-ақ, оның фортепианодағы жетістіктері соншалық болды, ол бала кезінде дарынды музыкант ретінде танылды. Оны Миннесотада тұратын американдық отбасы асырап алды, содан бері Фремастад тегін қабылдады. 1890 жылы Нью-Йорк қаласында шіркеу хорында ән салғаннан кейін Фредерик Бристольден вокалдық сабақтар алды, сосын Берлинде Лили Леманмен оқыды. 1895 жылы Кельн операсында Вердидің «Трубадур» операсында Азуцена рөлінде меццо-сопрано ретінде опералық сахнада тұңғыш рет өнер көрсетті. Ол онда кем дегенде үш жыл болды, содан кейін Вена, Мюнхен, Байройт және Лондон қалаларына барды.
Born in Stockholm, she received her early education and musical training in Christiania, Norway. When she was 12 years of age her parents moved to America, settling in Minneapolis, Minnesota. Even before leaving Christiania, her progress on the piano had been such that she had appeared as an infant prodigy. She was adopted by an American couple living in Minnesota, taking on their surname of Fremstad. She began her vocal training in New York City with Frederick Bristol in 1890 after singing in church choirs, then studied in Berlin with Lilli Lehmann before making her operatic debut as a mezzo soprano as Azucena in Verdi's Il trovatore at the Cologne Opera in 1895. She remained there for at least three years, before going on to Vienna, Munich, Bayreuth and London.
Мансап
Ол 1903 жылдан 1914 жылға дейін Нью-Йорктегі Метрополитен опера театрында Вагнер рөлдеріне маманданған. Ол кезде ол драмалық сопрано ретінде ән шырқады. Фремстад Меттің жұлдызды құрамында 351 рет өнер көрсетті, ең көп кездесетін рөлдері – «Таннхойзердегі» Венера, «Парсифалдағы» Кундри, Сиглинде, Изольда және «Лоэнгриндегі» Эльза болды. Америкалық көрермендер Бизенің «Кармен» операсындағы бас рөлді орындауына көп қызығушылық танытпады, бірақ ол 1906 жылы Сан-Франциско жер сілкінісі мен одан кейінгі өрттен қала қирағанға дейін бір күн бұрын Сан-Францискода Энрико Карузомен бірге осы рөлді орындаған. (Ол және Карузо апаттан зардапсыз аман қалды.) Мансабының кейінгі кезеңінде Фремстад драмалық сопрано диапазонының жоғарғы ноталарымен қиындыққа тап болды. 1920 жылы кәсіби әншіліктен зейнеткерлікке шығып, қысқа уақыт оқытумен айналысты, бірақ шәкірттерінен мінсіздік күтуі жоғары болды. Бір "сабақта" құмырада сақталған адам басының мұқият қарастырылуы болды. Ол бірнеше шәкірттерінің қорқып қашқанын, осындай жағдайда адамның дауыс аппаратын зерттеуге дайын еместігін көріп таң қалды. Ол осы баспен болашақ студенттердің опералық мансапқа лайықты екенін анықтады. Фремстад үшін бұл ерекше жағдай емес еді; Метрополитеннің премьералық қойылымындағы Саломе рөліне дайындалғанда, Жақия Баптистің басының салмағынан қаншалықты қиналғанын білу үшін Нью-Йорктегі моргқа барған. Оның жасаған жазбалары аз. 1911 жылдан 1915 жылға дейін шамамен 40 жазба жасады, олардың тек 15-і ғана жарық көрді. Музыка сыншысы Дж. Б. Стин Фремстадты «Вагнер өнерінің ең ұлыларының бірі» деп атады; бірақ опера тарихшысы Майкл Скотт өзінің «The Record of Singing» атты 1-томында оны нағыз сопрано емес, көбінесе меццо-сопраноға жақын деп сипаттады. Дегенмен Скотт оның интерпретациялық шеберлігін мойындайды. Фремстад романтикалық қарым-қатынасқа қызығушылық танытпағанын айтқан. Алайда ол екі рет үйленді, екеуі де ажырысқа соқты. Ол өзінің хатшысы Мэри Уоткинс Кушингпен де біраз уақыт бірге тұрды. Ол Нью-Йорктің Ирвингтон қаласында қайтыс болды. Оның Кушингпен арадағы қарым-қатынасы Марсия Давенпорттың «Лена Гейер» романында көркемделіп суреттелген.
She appeared at the Metropolitan Opera in New York City from 1903 until 1914, specializing in Wagnerian roles. By that time she was singing as a dramatic soprano. Fremstad appeared before the public 351 times as a member of the Met's stellar roster, most frequently as Venus in Tannhäuser, Kundry in Parsifal, Sieglinde, Isolde and Elsa in Lohengrin. American audiences never warmed much to her interpretation of the title role in Bizet's Carmen, but she had sung the role opposite Enrico Caruso in San Francisco the night before the city was wrecked by the 1906 San Francisco earthquake and ensuing fire. (She and Caruso escaped the disaster unharmed.) Later in her career, Fremstad experienced difficulties with the top notes of the dramatic soprano range. She retired from professional singing in 1920 and briefly attempted teaching, but her patience for anything less than perfection in her pupils proved to be slim. One "lesson" involved the close examination of a dissected human head preserved in a jar. She was mystified when her few students fled in horror, unwilling to study the human larynx in such a setting. She used this head as a tool for determining whether or not prospective students had the "mettle" for an opera career. For Fremstad, this wasn't anything special; when studying for the role of Salome in the Metropolitan's premier production, she had gone to the morgue in New York to find out just how much she should stagger under the weight of the head of John the Baptist. Her output of recordings is meager. She made approximately 40 recordings from 1911 to 1915, only 15 of which were ever released. Music critic J. B. Steane has called Fremstad "one of the greatest of Wagnerians"; but in his The Record of Singing, Volume 1, the opera historian Michael Scott describes her as always being more of a mezzo soprano than a genuine soprano. Scott, however, acknowledges her impressive qualities as an interpretive artist. Fremstad allegedly professed to have no interest in romantic entanglements. However, she wed twice, with both marriages ending in divorce. She and her secretary, Mary Watkins Cushing, also lived together for some time. She died in Irvington, New York, Her relationship with Cushing was fictionalized in the novel Of Lena Geyer, by Marcia Davenport.