Кіріспе

Швед сопраносы (1843–1921) Кристина Нильссон, Каса Миранда графы, сонымен қатар Кристина Нильссон деп те аталады (20 тамыз 1843 – 22 қараша 1921) – швед опералық драмалық колоратура сопраносы. Таза және жарқын дауысымен (B3 F6), бастапқыда үш, кейін екі жарым октава диапазоны белканто техникасында жетілдірілген, әдемі сырт келбеті мен сахналық өнерімен танымал болған ол 1888 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін жиырма жыл бойы әйгілі халықаралық әнші ретінде мансап құрды. Ол және тағы бір әнші сыншылар мен көрермендер тарапынан жиі салыстырылып, кейде бәсекелес екені айтылған. Нильссон 1869 жылы Швеция Корольдік музыка академиясының мүшесі болды.

Өмірбаян

Кристина Нильссон Кристина Джонасдоттер ретінде Смоландтың Вексjö қаласына жақын орналасқан Сёабол (немесе Снугге) фермасындағы орманшы үйінде дүниеге келді, ол жеті баланың ең кішісі, шаруалар Йонас Нильссон (1798–1871) мен Стина Кайса Монсдоттердің (1804–1870) қызы еді. Кішкентай кезінде ол жергілікті ауылдың тегін мектебінде оқып, оқу мен жазуды үйренді. Бала кезінен-ақ ол ән айту, скрипка мен флейтада ойнау арқылы музыкалық дарынын көрсетті. Оған музыканың негіздерін шіркеу органшысы Свен Гранквист үйретті, ол оны музыкалық білім алу үшін Стокгольмге баруға көндіруге тырысты. Отбасының жағдайы өте қиын болғандықтан, мұндай оқыту мүмкін болмады, ал қосымша ақша табу үшін жас Кристина кейде ата-анасымен немесе ағасымен бірге жергілікті базар жәрмеңкелеріне өнер көрсетуге баратын. Он бір жасында ол Стокгольмдегі Fäderneslandet газетінде сипатталды. Торнерхельм оның қамқоршысы болды, бұл оған 1857 және 1858 жылдар аралығында Гальмстадта Аделаида Валериус, Барон де Льюхенмен әншілік сабақтар алуға мүмкіндік берді. Гетеборгте тұратын чех композиторы Бедрих Сметана 1858 және 1859 жылдар аралығында оның фортепиано мұғалімі болды. 1860 жылы Нильссон Стокгольм мен Уппсаладағы концерттерде кәсіби дебютін жасады, бұл концерттерге әртүрлі пікірлер айтылды. Содан кейін ол Парижде білім алуы керек деп шешілді. Аделаида де Льюхюзеннің әпкесі, суретші Берта Валериус бұл қалаға сапар жоспарлап отырды және Нильссон жайғасқанша оған серік болуға келісті. Парижде Нильссон бастапқыда мадам Креспидің пансионында тұрды, содан кейін Батиньольдегі Клара Коллинет мектебіне ауысты, онда үш жыл бойы оқыды. Ол бір жыл бойы зейнеткерлікке шыққан, бірақ бұрын белгілі ән мұғалімі болған Жан Жак Массеттен сабақ алды. Ол Нильссонның дауысы мен жетістіктеріне өте риза екенін айтты. Аделаида де Льюхюзен бұл пікірмен келіспей, Массетті тым жұмсақ деп санайды және Нильссондың дамуына кедері келтіретінін айтты. Ол сондай-ақ оның жаттығулары Нильссонның дауысына зиян келтіруі мүмкін деп уайымдады. Сондықтан 1861 жылдың күзінде Аделаида де Льюхюзен Нильссонды әйгілі әнші Адольф Нурриттің шәкірті болған Пьер Франсуа Вартелге тапсырды. Нильссонның сол жылы "Лирик театрында" Джузеппе Вердидің "Травиата" операсында "Виолетта" рөліндегі опералық дебюті үлкен жетістікке ие болды, бірақ Нильссон бұл кезде жұртшылыққа таныс емес еді. Дауысы аса қуатты болмаса да, Нильссонның дауысы өзінің шарықталу нүктесінде "көлбеу жарқырауымен, дыбыстың толықтығымен және тазалығымен" сипатталды. Дауысының регистрі өте тегіс болды, ол ән салғанда үш жарым октаваны қамти алатын, бірақ сахнада ән салған алғашқы үш жылдан кейін бұл төменгі G табиғидан жоғары D-ге дейінгі екі жарым октаваға дейін азайды. Ол, әсіресе ораториядағы "өз дауысының кристалды, эфемерлі сапасы" үшін ағылшын тыңдаушылары арасында ерекше танымал болды. Ол Лев Толстойдың "Анна Каренина" романында да еске алынады. Ол Гастон Лерудың "Операның арбауы" романының қаһарман қызы Кристин Даэге шабыт берді деп саналады. Өмірінің соңында Леру кейіпкердің "нағыз есімін Кристин Даэ деп жасырдым" деген нағыз опера әншісімен байланысты екенін, тіпті Нильссонның 1869 жылғы "Фауст" спектакльінің қазіргі заманғы сын-пикирлері мен тілдерін қолданғанын мәлімдеді.

Танымал мәдениетте

Нильсон – "The Gilded Age" телесериалының 2-ші маусымының бірінші бөліміндегі екінші дәрежелі кейіпкер, оны Сара Джой Миллер сомдады.