Кірстен Флагстад: Норвегия опера әншісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Норвегиялық опера әншісі

Кирстен Малфрид Флагстад (12 шілде 1895 – 7 желтоқсан 1962) – норвегиялық опера әншісі, өзінің заманындағы ең көрнекті Вагнер сопраносы. 1935 жылғы 2 ақпанда Нью-Йорктегі оның сәтті дебюті опера тарихындағы аңызға айналған оқиғалардың бірі. Метрополитен операсының көп жылғы бас директоры Джулио Гатти Касацца: «Мен Америкаға екі ұлы сыйлық сыйладым – Карузо және Флагстад» деген еді.

«Ғсыр дауысы» деп аталған ол 20-шы ғасырдың ең ұлы әншілерінің қатарында. Десмонд Шоу-Тейлор операның «Жаңа Гроув сөздігінде» оның туралы: «Қазіргі заманда оның әсемдігі мен дауысының тұрақтылығымен теңесе алатын әнші болған емес» деп жазды.

Ерте өмір және мансап

Флагстад Норвегияның Хамар қаласында, ата-анасының үйінде, қазір Кирстен Флагстад мұражайында дүниеге келді. Ол Хамарда тұрған емес, бірақ оны әрқашан туған қаласы деп есептеді. Ол Ослода музыкалық отбасында өсті; әкесі Майкл Флагстад – дирижер, анасы Майя Флагстад – пианист. Олардың басқа балалары да музыканттар болды: дирижер Оле Флагстад, пианист Лассе Флагстад және сопрано Карен Мари Флагстад. Ол алғашқы музыкалық білімін Ослода алды және 1913 жылы Евгений д’Альберттің «Тайфланд» операсындағы Нури рөлімен Ұлттық театрда сахнаға тұңғыш рет шықты. Оның алғашқы жазбалары 1913 және 1915 жылдар аралығында жасалды. Стокгольмде доктор Гиллис Братттан оқуын жалғастырғаннан кейін, Норвегияда опера және оперетта жанрында мансап құрды. 1919 жылы ол алғашқы күйеуі Сигурд Холлға үйленді және бір жылдан соң жалғыз қызы Эльза Мари Холл дүниеге келді. Сол жылы ол Александр Варней мен Бенно Сингер басқаратын Ослодағы жаңадан құрылған Opera Comique театрына қосылды. Варней – әйгілі сопрано Астрид Варнейдің әкесі болды. Флагстадтың рөлдерді тез үйрену қабілеті байқалды, көбінесе оған бірнеше күн ғана уақыт керек болды. Opera Comique сахнасында ол Лео Слезакпен бірге Дездемона, Минни, Амелия және басқа да екінші дәрежелі рөлдерді орындады. 1928-1934 жылдары Швецияның Гётеборг қаласындағы Stora Teatern театрында ән шырқады, онда Вебердің «Der Freischütz» операсындағы Агата рөлімен дебют жасады. 1930 жылы Нильсеннің «Саул мен Давид» операсы қайта қойылғанда Флагстад Михал рөлін орындады. 1930 жылдың 31 мамырында ол екінші күйеуі, норвегиялық кәсіпкер және ағаш саудагері Генри Йохансенге үйленді, ол кейіннен оның мансабын дамытуға көмектесті. 1932 жылы ол Генделдің «Роделинда» операсында дебют жасады. Он жылдан астам оперетта мен лирикалық рөлдерді, мысалы, «Фауст» операсындағы Маргарита рөлін орындағаннан кейін, Флагстад «Тоска» және «Аида» сияқты ауыр опералық рөлдерге көшуге шешім қабылдады. Аида рөлі Флагстадтың актерлік шеберлігін ашуға көмектесті. 1932 жылы ол Рихард Вагнердің «Тристан мен Изольда» операсында Изольда рөлін ойнады және өзінің нағыз дауысын тапты. Байройттегі швед сопраносы Эллен Гулбрансон Винифред Вагнерді Флагстадты Байройт фестиваліне тыңдауға көндірді. Флагстад 1933 жылы екінші дәрежелі рөлдерді орындады, бірақ келесі маусымда, 1934 жылы, фестивальде Фрида Лейдермен бірге «Die Walküre» және «Götterdämmerung» операларындағы Сиглинде рөлін орындады.

Flagstad was born in Hamar, Norway, in her grandparents' home, now the Kirsten Flagstad Museum. Though she never actually lived in Hamar, she always considered it her home town. She was raised in Oslo within a musical family; her father Michael Flagstad was a conductor and her mother Maja Flagstad a pianist. Their other children were also musicians: the conductor Ole Flagstad, pianist Lasse Flagstad, and soprano Karen Marie Flagstad. She received her early musical training in Oslo and made her stage debut at the National Theatre, as Nuri in Eugen d'Albert's Tiefland in 1913. Her first recordings were made between 1913 and 1915. After further study in Stockholm with Dr. Gillis Bratt, she pursued a career in opera and operetta in Norway. In 1919, she married her first husband Sigurd Hall and a year later gave birth to her only child, a daughter, Else Marie Hall. Later that year she signed up with the newly created Opera Comique in Oslo, under the direction of Alexander Varnay and Benno Singer. Varnay was the father of the famous soprano Astrid Varnay. Flagstad's ability to learn roles quickly was noted, as it often took her only a few days to do so. She sang Desdemona opposite Leo Slezak, Minnie, Amelia and other lesser roles at the Opera Comique. She sang at the Stora Teatern of Gothenburg, Sweden, between 1928 and 1934, and made her debut there singing Agathe in Der Freischütz by Weber. In 1930, a revival of Nielsen's Saul and David featured Flagstad singing the role of Michal. On 31 May 1930 she married her second husband, the Norwegian industrialist and lumber merchant Henry Johansen, who subsequently helped her in expanding her career. In 1932 she made her debut in Rodelinda by Handel. After singing operetta and lyric roles such as Marguerite in Faust for over a decade, Flagstad decided to take on heavier operatic roles such as Tosca and Aida. The part of Aida helped to unleash Flagstad's dramatic abilities. In 1932, she took on the role of Isolde in Richard Wagner's Tristan und Isolde and appeared to have found her true voice. Ellen Gulbranson, a Swedish soprano at Bayreuth, persuaded Winifred Wagner to audition Flagstad for the Bayreuth Festival. Flagstad sang minor roles in 1933, but at the next season in 1934, she sang the roles of Sieglinde in Die Walküre and Gutrune in Götterdämmerung at the Festival, opposite Frida Leider as Brünnhilde.

Метрополитен опера театрында дебют

Флагстадты алғаш рет 1929 жылы Скандинавияға саяхаттаған Метрополитен операсының басқарма төрағасы Отто Герман Кан байқады, ал Met менеджменті көп ұзамай ұсыныс жасады. Бірақ олардың хаттарына жауап келмеді. Ол кезде Флагстад болашақ екінші күйеуімен танысып, тіпті операны тастауды да ойластырып жүрген еді. 1934 жылдың жазында Met-ке Фрида Лидердің орнын толтыру қажет болғанда, Флагстад 1934 жылдың тамызында Санкт-Морицте дирижер Артур Боданцкий мен Met бас менеджері Джулио Гатти Казаццаның алдында өнер көрсетуге келісті және ол дереу жұмысқа қабылданды. Санкт-Морицтен кеткен кезде Боданцкий Флагстадқа: "Осы рөлдерді (Изольда, үш Брунгильда, "Фиделиодағы" Леонора және "Розенкавальердегі" Маршаллин) білгеннен кейін Нью-Йоркке кел. Және ең бастысы, семіріп қалма! Сенің нәзік, жастық келбетің – сені жұмысқа алудың ең маңызды себебінің бірі" деді. Met-те Флагстад вокал жаттықтырушысы Герман Вайгерттің шәкірті болды, ол оны компаниядағы барлық рөлдеріне дайындады. 1935 жылдың 2 ақпанында түстен кейін "Die Walküre" спектаклінде Сиглинде рөлін орындаған Флагстад Met сахнасында дебют жасады, бірақ бұл ерекше шара ретінде жоспарланбаған еді. Осы уақытқа дейін, бірнеше апталық репетициядан кейін, Met менеджменті олардың қандай талант иесі екенін білген болатын, бірақ олар төмен деңгейдегі дебютке шешім қабылдады. Флагстад сол кезде Америка Құрама Штаттарында белгілі емес еді. Бірақ спектакль Met-тің апталық радио бағдарламасы арқылы бүкіл елге таратылды, ал сыншылардың мақтауына байланысты алғашқы қызығушылықты бұрынғы Met жұлдызы Джеральд Фаррар көрсетті. Ол дайындалған жазбаларын тастап, естігендеріне таңғалып, жаңа жұлдыз дүниеге келгенін хабарлады. Бірнеше күннен кейін Флагстад Изольданы орындады, ал сол айдың соңында "Die Walküre" және "Götterdämmerung" спектакльдерінде Брунгильда рөлінде алғаш рет сахнаға шықты. Маусым аяқталар алдында Флагстад "Логенгринде" Эльзаны, "Таннхаузерде" Елизаветаны және "Парсифалда" өзінің алғашқы Кундриін шырқады.

Flagstad was first noticed by Otto Hermann Kahn, then chairman of the board of the Metropolitan Opera, on a trip to Scandinavia in 1929, and Met management made overtures soon after. Their letters were never answered, however. At the time, Flagstad had just met her soon to be second husband and had even briefly considered giving up opera altogether. Then, in the summer of 1934, when the Met needed a replacement for Frida Leider, Flagstad agreed to audition for conductor Artur Bodanzky and Met general manager Giulio Gatti Casazza in St Moritz in August 1934, and she was engaged immediately. Upon leaving St Moritz, Bodanzky's parting words for Flagstad were "Come to New York as soon as you know these roles (Isolde, the three Brünnhildes, Leonore in Fidelio, and the Marschallin in Der Rosenkavalier). And above all do not go and get fat! Your slender, youthful figure is not the least reason you were engaged." At the Met Flagstad became a pupil of vocal coach Hermann Weigert, who prepared her for all her roles with the company. Her debut at the Met, as Sieglinde in Die Walküre on the afternoon of 2 February 1935, created a sensation, though it was not planned as a special event. By this time, after weeks of rehearsals, Met management already knew what they had, but they nonetheless decided on a low key debut. Flagstad was unknown in the United States at the time. The performance was, however, broadcast nationwide on the Met's weekly syndicated radio program, and the first inkling of the deluge of critical praise to come was given when intermission host and former Met star Geraldine Farrar discarded her prepared notes, overwhelmed by what she had just heard, and breathlessly announced that a new star had just been born. Days later, Flagstad sang Isolde, and later that month, she performed Brünnhilde in Die Walküre and Götterdämmerung for the first time. Before the end of the season, Flagstad sang Elsa in Lohengrin, Elisabeth in Tannhäuser, and her first Kundry in Parsifal.

Америкадағы және басқа да карьера

Бір түннің ішінде ол заманындағы ең көрнекті Вагнер сопраносы ретінде танылды. Көптеген сыншылар пікірінше, ол өзінің бірегей дауысының арқасында дискідегі ең ұлы Вагнер драмалық сопраносы болып қала береді. Ол Метрополитен опера театрын күрделі қаржылық жағдайдан құтқарды деседі. Оның Меттегі алғашқы күндерінде аптасына үш-төрт рет қойылған спектакльдері, сатылымға шыққан бойда кассада тез сатылып кететін. Оның Метке сіңірген еңбегі тек кассалық түсімдермен ғана шектелмеді, оның бүкіл ел бойынша радио тыңдаушыларына сенбі күнгі матинелер арасында жасаған жеке үндеулері Меттің қаржысына мыңдаған доллар сыйлық әкелді. 1936 және 1937 жылдары Флагстад Томас Бичем, Фриц Райнер және Вильгельм Фуртвенглер жетекшілігінде Корольдік опера театрында, Ковент-Гарденде Изольда, Брунгильда және Сента рөлдерін орындады, бұл Нью-Йорктегідей үлкен құлшыныс тудырды. 1938 жылы Австралияға да саяхат жасады. Голливуд 1930 жылдардың ортасында АҚШ-та Флагстадтың күрт танымалдылығынан кейін, NBC радиосында, Бинг Кросбимен бірге Kraft Music Hall бағдарламасында және CBS-тің Ford Sunday Evening Hour бағдарламасында жиі пайда болғандықтан, Флагстадтың атынан пайда табуға тырысты. Флагстадтың жұлдыздыққа немесе Голливудтық келісімдерге қызығушылығы болмаса да, ол 1930 жылдардың соңында жарнамалық фотосессиялар, қоғамдық шаралар, Голливуд Боулдегі концерттер үшін Голливудқа барды және "The Big Broadcast of 1938" атты Голливудтық әртүрлі шоу антологиясы үшін Брунгильданың "Соғыс шақыруы" әнін түсірді, онда ол американдық кино көрермендеріне Боб Хоуппен таныстырылды. Флагстад пен Соня Хени – Голливудтың "Шеберлер аллеясында" жеке жұлдыздары бар жалғыз екі норвег. Дегенмен, оның Метрополитендегі мансабында да жоғары-төмендіктер болды. Флагстад тенор әріптесі Лориц Мелхиормен ұзаққа созылған жанжалға қатысты, себебі Мелхиор Флагстадтың Рочестердегі (Нью-Йорк штаты) гастроль кезіндегі қонақ үйінің люксінде бридж ойыны кезінде айтқан "ақымақ жарнамалық фотосуреттер" туралы пікірлеріне ренжіді. Соғыстан кейін оның күйеуі оккупация кезінде ағаш бизнесімен айналысқандығы үшін пайда табуы үшін тұтқындалды. Бұл тұтқындалу және Норвегияда қалу туралы оның шешімі, әсіресе АҚШ-та оны жақтырмауға себеп болды. Норвегия елшісі де, журналист Уолтер Винчелл да оған қарсы сөйледі. 1948 жылы ол Біріккен еврейлерге көмек көрсету үшін бірнеше қайырымдылық концерттер берді. Флагстадтың күйеуі Генри Йохансеннің өлімінен кейін, оккупация кезінде Гестапомен тұтқындалып, сегіз күн ұсталғаны белгілі болды. Сондай-ақ, Йохансеннің бірінші некесінен туған ұлы Генри кіші соғыс бойы Норвегияның астыртын қозғалысының мүшесі болған. Ол 1947 жылы Ковент-Гарденнің қайта ашылуынан кейін де Ковент-Гарденге оралды (сирек кездесетін жағдай – соғыс кезінде жабылу салдарынан қатты қаржылық қиындыққа тап болған Опера театры, қымбат қонақ жұлдыздардың орнына, негізінен ағылшын тілінде ән салатын ағылшын азаматтарынан тұратын үйлесімді труппа құруға тырысты). 1948 жылдан 1952 жылға дейінгі төрт маусым бойы ол Кундри мен Зиглинданы қоса алғанда, барлық тұрақты Вагнерлік рөлдерін орындады. 1948 жылы Оңтүстік Америкада гастрольде болып, 1949 жылы Сан-Францискоға оралды, содан кейін Метрополитенге қайта келді. 1950-1951 маусымдарында, өзінің 50 жасында болса да, Флагстад Изольда, Брунгильда және Леонора рөлдерінде өте жақсы формада екенін көрсетті. 1951 жылдың басында Метрополитенге қайтып келгеніне байланысты үлкен қызығушылық болғанына қарамастан және ондағы рөлдерін қайта орындаудағы табысына қарамастан, Флагстад сахнадағы Вагнерді орындау үшін бұл соңғы жыл болатынына шешім берді. Ол Меттегі соғысқа дейінгі жылдарынан бері, түнде-түнге ұзақ және физикалық тұрғыдан қиын рөлдерді орындағаннан кейін салмағы біршама артқан. 1950 жылы Бингтің шақыруын қабыл алғанда, ол өзінің жас кезіндегідей күш-қуаты жоқ екенін сезінді. 1951 жылдың ортасында оның буынға қабыну ауруы дамыды (және Нью-Йорктегі дәрігерлерге кеңес алуға тура келді); бұл, әсіресе Вагнерді орындағанда, опера сахнасын оған қиындатты. Ол 1952 жылдың 1 сәуірінде Метрополитендегі соңғы опералық қойылымын Брунгильда немесе Изольда рөлінде емес, Глюктің "Альчеста" операсының атаулық рөлінде берді, бұл рөлді ол Норвегиядағы соғыс жылдарында үйренген. Лондонда ол Пурселдің "Дидо мен Эней" операсында Дидо рөлін (жақында үйренген тағы бір рөл) Мермейд театрында орындады (1951 жылғы Ұлыбритания фестивалінде): қойылым студияда жазылды және 1953 жылдың қаңтарында EMI шығарды (қ. Жазулар). Оның опера сахнасындағы соңғы өнері 1953 жылдың 5 маусымында Ослода Дидо рөлінде болды. Ол 1952 жылдың 29 сәуірінде BBC радиосындағы Desert Island Discs бағдарламасына қатысты.

Almost overnight, she had established herself as the pre eminent Wagnerian soprano of the era. According to most critics, she still remains the supreme Wagnerian dramatic soprano on disc by virtue of her unique voice. It has been said that she saved the Metropolitan Opera from looming bankruptcy. Her performances, sometimes three or four a week in her early days at the Met, quickly sold out at the box office as soon as they went on sale. Her services to the Met were not from box office receipts alone; her nationwide personal appeals to radio listeners during Saturday matinee intermissions brought thousands of dollars in donations to the Met's coffers. In 1936 and 1937, Flagstad performed the roles of Isolde, Brünnhilde, and Senta at the Royal Opera House, Covent Garden, under Sir Thomas Beecham, Fritz Reiner and Wilhelm Furtwängler, arousing as much enthusiasm there as she had in New York. She also toured Australia in 1938. Hollywood also tried to cash in on Flagstad fever, after her sudden popularity in the US in the mid 1930s, with her many appearances on NBC Radio, The Kraft Music Hall with Bing Crosby, and regular appearances on CBS's The Ford Sunday Evening Hour. Though Flagstad was not interested in stardom or Hollywood contracts per se, she did make trips to Hollywood during the late 1930s for publicity photo shoots, public appearances, concerts at the Hollywood Bowl, and she filmed a rendition of Brünnhilde's Battle Cry from Die Walküre for the Hollywood variety show anthology The Big Broadcast of 1938, in which she was introduced to American film audiences by Bob Hope. Flagstad and Sonja Henie are the only two Norwegians to have their own stars on Hollywood's "Walk of Fame". Her career at the Met, however, was not without its ups and downs. Flagstad got involved in a long running feud with tenor co star Lauritz Melchior after Melchior took offense to some comments Flagstad made about "stupid publicity photos" during a game of bridge in Flagstad's hotel suite while the two were on tour together in Rochester, NY. Her husband was arrested after the war for profiteering during the occupation that involved his lumber business. This arrest, together with her decision to remain in occupied Norway, made her unpopular, particularly in the United States. Both the Norwegian ambassador and columnist Walter Winchell spoke out against her. In 1948, she performed several benefit concerts for the United Jewish Appeal. In defense of Flagstad's husband, Henry Johansen, after his death it was revealed that during the occupation he was arrested by the Gestapo and held for eight days. Also, one of Johansen's sons by his first marriage, Henry Jr, had been a member of the Norwegian underground throughout the war. She also returned to Covent Garden following its reopening in 1947 (a rare exception – the Opera House, in acute financial straits following the war time closure, was attempting to build up a house company of English nationals, principally singing in English, in preference to expensive guest stars). In four consecutive seasons from 1948 to 1952, she sang in all her regular Wagnerian roles, including Kundry and Sieglinde. She toured South America in 1948 and returned to San Francisco in 1949, and finally returned to the Met. In the 1950–1951 season, although she was aged well into her 50s, Flagstad showed herself still in remarkable form as Isolde, Brünnhilde and Leonore. Despite the great fanfare surrounding her return to the Met in early 1951, and her success in resuming her roles there, Flagstad decided that it would be her final year singing Wagner on the stage. She had gained quite a bit of weight since her pre war years at the Met when she sang those long and physically demanding roles night after night. In 1950, when she accepted Bing's invitation, she felt she did not have the stamina she had had as a younger woman. She had also developed an arthritic hip in mid 1951 (and had to consult doctors in New York); this further made the operatic stage difficult for her, especially when singing Wagner. She gave her farewell operatic performance at the Met on 1 April 1952, not as Brünnhilde or Isolde but in the title role of Gluck's Alceste, a role she had learnt in the war years in Norway. In London she appeared as Dido (another recently learnt role) in Purcell's Dido and Aeneas at the Mermaid Theatre (in the 1951 Festival of Britain season): the portrayal was recorded (in studio), and issued by EMI in January 1953 (see: Recordings). Her last operatic appearance was as Dido in Oslo on June 5, 1953. She was a guest on the BBC radio show Desert Island Discs on 29 April 1952.

Соңғы төрт ән

Соғыстан кейінгі жылдары Флагстад Рихард Штраустың «Төрт соңғы әнінің» әлемдік премьерасына да жауапты болды. Штраус бұл шығармаларды соғыстан кейін Швейцариядағы сүргін кезінде жазған (Флагстад сияқты, ол да нацистермен ынтымақтастық жасады деп айыпталған). Ол оларды Флагстадтың орындауымен өткізуді жоспарлаған, бірақ оның дауысы ескерілмеген. (Бұл әндер оның өмірі бойы идеалдаған лирикалық сопраноға – Элизабет Шуман сияқты және соңында әйелі Паулин де Анаға көбірек сәйкес келеді. Штраус Флагстадты жылдар бойы мақтаған, бірақ 1933 жылғы Байройт фестивалінде Бетховеннің хорлық симфониясының сопрано солисі ретінде таңдағаннан бері оның ән айтқанын естімеген. Керісінше, ол оның қиын жағдайына көңіл бөлді. Ол Флагстадқа өзінің репертуарына қосуды қалаған шығармаларының жинағымен бірге хат жіберді және осы төрт жаңа оркестрлік әннің премьерасын – «бірінші сыныпты дирижер мен ансамбльмен» бірге өткізуін сұрады, бұл әндер сол кезде әлі жариялану үстінде болған. Флагстад тапсырысты қабылдады, бірақ Штраус премьераны көре алмады. Ол дирижер ретінде МакАртурды (оның керемет фортепианомен сүйемелдеуіне қарамастан, ол «бірінші сыныпты» оркестрлік дирижер саналмаған) емес, Вильгельм Фуртвенглерді (соғыс кезінде күдікті әрекеттерінің салдарына тап болған) таңдады. Олар Вальтер Леггедің Philharmonia Orchestra оркестрін таңдады, олар екеуі де осы оркестрмен жақсы жұмыс істеген. 1950 жылдың 22 мамырында Лондонның Корольдік Альберт залында өткен премьераға кезде Флагстадқа 55 жасқа жуық болды. Оның дауысы сол кезде Байройтте Штраустың алдында ән салған кездегіден қараңғырақ, ауыррақ және икемсіз болған, және ол қызметкерлердің үстінен ән салуға құлшынбайтын, екі жылдан кейін «Тристан мен Изольда» жаздырылымында анық көрінетін болды. Штраустың әндері, әсіресе Гессендегі көйлектер, оның мүмкіндіктеріне толыққанды сәйкес келмеді, ол өзін шекке дейін сынады. «Frühling» әнін концертті жарнамалау кезінде екі күн бұрын «оркестрмен бірге үш ән» деп жарнамалады. Нәтижесінде Флагстад жағдайға сай келді және «Frühling» әнін (бірақ ең жоғары нотаны қоспай) қосты, ал «Im Abendrot» әнінің соңынан Штраустың естелігіне құрметпен үнсіздік орнады. Концерт, Штраустың әндерінен басқа Вагнердің шығармаларынан (оның ішінде Изольданың «Liebestod» және Бруннхильданың «Immolation» әндерінен) тұрды, жағымды пікірлер алды. Флагстадтың орындауы радиодан жазылып алынды және қазір коммерциялық түрде қолжетімді. Флагстад «September», «Beim Schlafengehen» және «Im Abendrot» әндерін өзінің репертуарына қосты, және олардың концертте орындалған жазбалары (премьерадағы жазбалардан технологиялық жағынан жоғары) бар; алайда ол «Frühling» әнін қайтадан орындамады.

During the post war years, Flagstad was also responsible for the world premiere of Richard Strauss's Four Last Songs. Strauss had written the pieces during his exile in Switzerland following the war (like Flagstad, he had been vilified as a collaborator with the Nazis). He intended them to be premiered by Flagstad, though not because he had her voice in mind. (The songs are better suited to the lyric soprano voice he idealised throughout his life, as exemplified by Elisabeth Schumann and ultimately his wife Pauline de Ahna. Strauss, moreover, had heard praise for Flagstad over the years, but had not heard her sing in person since casting her as the soprano soloist in the 1933 Bayreuth Festival performance of the Beethoven Choral Symphony.) It was, rather, out of sympathy for her difficulties. He sent Flagstad a letter, accompanied by a collection of his own works which he desired her to consider adding to her repertoire, and requested that she give the premiere – together with "a first class conductor and ensemble" – of these four new orchestral lieder, at that point still in the publication process. Flagstad accepted the commission, although Strauss did not live to see the premiere. As a conductor, she chose not McArthur (who, though an excellent piano accompanist, was not considered a ‘first class’ orchestral conductor) but Wilhelm Furtwängler (also experiencing the repercussions of suspect wartime conduct), and the pair chose Walter Legge's Philharmonia Orchestra, with which they both worked well, to provide the accompaniment. By the time of the premiere on 22 May 1950 at London's Royal Albert Hall, Flagstad was almost 55 years old. Her voice by this point was darker, heavier, and more inflexible than when she had sung for Strauss at Bayreuth, and she was becoming reluctant to venture above the staff, as would be notoriously demonstrated in the recording of Tristan und Isolde two years later; the Strauss songs, particularly the Hesse settings, were thus not ideally suited to her resources, and she found herself tested to her limits. "Frühling" indeed, gave such trouble that Legge, in promoting the concert, was two days before the event advertising the Strauss as "three songs with orchestra". In the event, Flagstad rose to the occasion and included "Frühling" (excluding, however, the highest note), and the close of "Im Abendrot" was followed by a respectful silence in memory of Strauss. The concert, which aside from the Strauss songs consisted of Wagner (including Isolde's Liebestod and Brünnhilde's Immolation), received favorable reviews; recordings of Flagstad's contributions were made from the radio broadcast, and are today commercially available. Flagstad added "September", "Beim Schlafengehen", and "Im Abendrot" to her repertoire, and recordings (technologically superior to those taken at the premiere) exist of these performed in concert; she did not, however, sing "Frühling" again.

Мұра

Норвегияның Хамар қаласындағы Кирстен Флагстад мұражайында опера өнеріне қатысты жеке коллекция сақталған. Оның костюмдері ерекше назар тартады, соның ішінде Метрополитен Опера архивінен уақытша алынған бірнеше мысалдары бар. Оның суреті Норвегияның 100 кроналық банкнотасында және Norwegian Air Shuttle ұшақтарының құйрық бөлігінде бейнеленген. Опера сыншысы Харольд Шонберг Флагстадтың «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі некрологында: «Ол дауыс! Оны қалай сипаттауға болады?» деп жазды. «Ол керемет үлкен еді, бірақ оның үлкендігі сезілмеді, себебі ол ешқашан күшпен айтылмаған және дұрыс орналастырылмаған. Оның дыбысы аспаптық түрде, салқын күміс реңдеспен дыбылдады, тіпті алып скрипканың легато фразаларын шығарып тұрғандай әсер қалдырды». Сенімсіз болғанымен, Флагстад 1935 жылдан 1941 жылға дейін Мет сахнасында 70 рет Изольда рөлін орындады, осылайша «Тристан мен Изольда» операсы Метрополитен операсы тарихындағы ең табысты қойылымдардың біріне айналды. Оның тоғызы сенбілік түстен кейінгі радио хабарлары ретінде таратылды.