Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық философ Дэниел Генри Холмс Ингаллс аға (4 мамыр 1916 – 17 шілде 1999) Гарвард университетінде санскрит тілінен халықаралық профессор болған.
American philosopher
Daniel Henry Holmes Ingalls Sr. (May 4, 1916 – July 17, 1999) was the Wales Professor of Sanskrit at Harvard University.
Санскрит ауласы поэзиясының антологиясы
Гарвард шығыстану сериясының 44-томы, «Санскрит сарай поэзиясы антологиясы» – Видьякараның «Субхаситаратнакоша» санскрит мәтінінің Инглздің ағылшын тіліне жасаған танымал аудармасы. Кітапта Инглздің санскрит тілінің құрылымын, сондай-ақ санскрит әдебиетіне, әсіресе санскрит поэзиясына қатысты көзқарасын терең талдайтын ұзақ кіріспе бар. Сондай-ақ, кітапта «Бағалау туралы» деген бөлімде Инглз санскрит поэзиясын сынаған кейбір сыншыларды сынап жазады.
Volume 44 of the Harvard Oriental Series, 'An Anthology of Sanskrit Court Poetry', is the acclaimed English translation by Ingalls of the Sanskrit text 'Subhasitaratnakosa' of Vidyakara. The book has a lengthy introduction by Ingalls containing an incisive analysis of the structure of the Sanskrit language, and also of Ingalls's perspective on Sanskrit literature in general, and Sanskrit poetry in particular. It also has a section titled 'On the Passing of Judgements' in which Ingalls criticizes some critics of Sanskrit poetry.
XIX және XX ғасырдағы батыс санскритшілердің сын-пікірлері
Ингаллс санскрит әдебиетінің ашылуынан кейін туған бастапқы қызығушылықтан соң, британдық санскритшілер, мысалы, Гастингс пен сэр Уильям Джонстың ынталы және жағымды пікірлерін жариялағаннан кейін, ағылшын жазушыларының санскрит әдебиетін өздерінің әдеби канондарымен бағалау кезеңі басталды деп жазады. Ингаллстың сөзінше, осының салдарынан олардың бағалары кейде "адамгершілікке сыймас" еді. Санскритші Фитцдвард Холл, санскрит ақыны Субандудың поэзиясындағы кейбір эротикалық суреттерге алаңдап, Субандуды "ең жақсы жағдайда, жалған жабайыдан артық емес" деп айтқан, ал А. А. Макдоннелл, Ингаллстың айтуынша, ұлы санскрит ақындары Барави мен Магха туралы "сөздік айлакерліктер мен ырғақты жұмбақтарды" ұнатқаннан басқа ештеңе айта алмады. Ингаллс түсіндіргендей, бұл ғалымдардың бағаларының себебі, олардың 19 ғасырдың батыс моралі мен әдебиет туралы 19 ғасырлық батыс көзқарастарына негізделгендігінде. "Бұл бағалар ешқашан санскриттің өзіндегі сындық әдебиеттерге сілтеме жасау арқылы жарық көрген жоқ", - деп жазады Ингаллс. Содан кейін Ингаллс британдық ғалым Артур Берридейл Китті сынап, Киттің Веданы зерттеуде және қазіргі Үндістан заңнамасында ұлы ғалым болғанымен, "оның еңбектерінен ол көбінесе санскрит әдебиетін ұнатпағаны көрінеді" және "Киттің оқығандарынан, менің ойымша, ешбір сөз оның санасынан жүрегіне өткен емес" дейді. Ингаллс атап көрсетеді, санскрит ақындарын сынағанда, Кит ешқашан өзі бағалап отырған туындыға санскрит сыншыларының пікірлерін қолданбаған.
Ingalls writes that after the initial excitement at the discovery of Sanskrit literature, which produced the enthusiastic and positive reviews of British Sanskritists like Hastings and Sir William Jones, there was a long period in which English writers subjected Sanskrit literature to the literary canons of their own land. By doing this their judgements were sometimes "monstrous" according to Ingalls. The Sanskritist Fitzedward Hall, writes Ingalls, being troubled by the sometimes erotic imagery in the poetry of the Sanskrit poet Subandhu, exclaimed that Subandhu "was no better, at the very best, than a specious savage" and A. A. Macdonell according to Ingalls found nothing to say of the great Sanskrit poets Bharavi and Magha except that they favored 'verbal tricks and metrical puzzles". The judgement of these scholars, explains Ingalls, was clouded with bias in as much as it was based on nineteenth century western morals and nineteenth century western notions of literature. "At no point was it enlightened by reference to the critical literature of Sanskrit itself", writes Ingalls. Ingalls then goes on to criticize the British scholar Arthur Berriedale Keith of whom Ingalls writes that although Keith was a great scholar of Vedic studies and modern Indian law, 'it is obvious from his works that for the most part he disliked Sanskrit literature' and that 'of Keith's reading, it seems to me, no word ever passed beyond his head to the heart'. Ingalls notes that when criticizing Sanskrit poets, Keith never applies the remarks of any Sanskrit critic to the work he is judging.