Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ричард Томас Дайк Акланд, 15-ші баронет (26 қараша 1906 – 24 қараша 1990) – британдық саяси қайраткер, Ұлыбританияның ортақ иелік партиясын құрғандардың бірі. Ол 1942 жылы британдық ортақ иелік партиясының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды, ал бұрын либералдық парламент депутаты (MP) болған. 1945 жылы Еңбек партиясына қосылып, кейіннен Еңбек партиясының депутаты болды. Ол ядролық қаруды жою науқанының (CND) негізін қалаушылардың бірі еді.
English politician, a founder of the British Common Wealth Party
Sir Richard Thomas Dyke Acland, 15th Baronet (26 November 1906 – 24 November 1990) was one of the founding members of the British Common Wealth Party in 1942, having previously been a Liberal Member of Parliament (MP). He joined the Labour Party in 1945 and was later a Labour MP. He was one of the founders of the Campaign for Nuclear Disarmament (CND).
Алғашқы жылдары
Ричард Томас Дайк Акленд 1906 жылғы 26 қарашада Девон графтығындағы Бродклист қаласында, Либералдық партиядан парламент депутаты болған, 14-ші барон сэр Фрэнсис Дайк Акленд (1874–1939) және оның бірінші әйелі Элеонора Акленд (қыз фамилиясы Кроппер, 1878–1933) – либерал саясаткер, сайлау құқығы үшін күрескен әйел және жазушының тұңғыш ұлы ретінде дүниеге келді. Оның екі інісі мен бір қарындасы болды; оның інісі Джеффри Акленд те либерал саясаткер болды. Ол Рэгби мектебінде және Оксфорд университетінің Баллиол колледжінде білім алды, содан кейін адвокаттық куәлігін алды (1930 жылы Иннер Темплге қабылданды). Оның саяси көзқарастары кейін өзгерді, бұл оның жазған саяси жарияламаларында көрінеді. 1936 жылғы 15 сәуірде ол архитектор Энн Стелла Алфордқа үйленді; олардың төрт ұлы болды, соның ішінде Джон Дайк Акленд және Роберт Д. Акленд. 1939 жылы әкесінен кейін барондық атағын мұрагерлік етті.
Richard Thomas Dyke Acland was born on 26 November 1906 at Broadclyst, Devon, the eldest son of Sir Francis Dyke Acland (1874–1939), 14th Baronet, a Liberal Member of Parliament (MP) and of his first wife Eleanor Acland, née Cropper (1878–1933), a Liberal politician, suffragist, and novelist. He had two brothers and one sister; his brother Geoffrey Acland also became a Liberal politician. He was educated at Rugby School and at Balliol College, Oxford, before qualifying as a barrister (admitted at the Inner Temple in 1930). His politics changed course subsequently, as seen in the various political pamphlets he wrote. On 15 April 1936, he married Anne Stella Alford, an architect; together they had four sons, including John Dyke Acland and Robert D. Acland. He succeeded his father as baronet in 1939.
Ортақ байлық партиясы
1942 жылы Акленд либералдардан бөлініп, Дж. Б. Пристли мен Том Уинтрингэммен бірге ірі партиялар арасындағы коалицияға қарсы социалистік Common Wealth партиясын құрды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаңа партия, әсіресе Лондон мен Мерсисайд аймақтарында үшеуін қосымша сайлауда жеңіп, үлкен жетістікке қол жеткізе бастады. Дегенмен, 1945 жылғы жалпы сайлау күткендей болмады. Парламентке тек бір ғана депутат, Эрнест Миллингтон сайланды, ал басқалары партияны тастап кетті, олардың кейбіреулері Еңбек партиясына қосылды. Акленд өзі Путни округінде жеңіске жетпей, үшінші орынды иеленді.
In 1942, Acland broke from the Liberals to found the socialist Common Wealth Party with J. B. Priestley and Tom Wintringham, opposing the coalition between the major parties. During the Second World War, the new party showed signs of a breakthrough, especially in London and Merseyside, winning three by elections. However, the 1945 general election was a severe disappointment. Only one Member of Parliament, Ernest Millington, was elected, and other figures left, some joining the Labour Party. Acland himself failed to win Putney, where he came third.
Еңбек партиясының депутаты
Акленд Лейбористік партияға қосылды және Лейбористік партияның парламент мүшесі Гарри Алиганның жемқорлыққа қатысты айыптаулар салдарынан партиядан қуылғаннан кейін Грейвсенд округінен сайлануға іріктеліп алынды. Ол 1947 жылғы қарашада өткен қосымша сайлауда 1675 дауыс айырмасымен Грейвсендте жеңіске жетті. Парламентке оралған соң, Акленд 1950–1951 жылдары Екінші шіркеу мүліктері комиссары қызметін атқарды. 1955 жылы ол Лейбористік партияның консервативтік үкіметтің ядролық қорғаныс саясатын қолдауына қарсылық білдіріп, партиядан шықты және сол жылы тәуелсіз кандидат ретінде Грейвсендтегі өкілдігін жоғалтты, бұл консервативтерге округті иеленуге және жаңа Лейбористік партия үміткері Виктор Мишконға мүмкіндік бермеуге мүмкіндік берді.
Acland joined Labour and was selected to fight the Gravesend seat following the expulsion of the Labour member of parliament Garry Allighan from the party for making allegations of corruption. He won the Gravesend by election of November 1947 with a majority of 1,675. Back in Parliament, Acland served as Second Church Estates Commissioner 1950–51. In 1955, he resigned from Labour in protest against the party's support for the Conservative government's nuclear defence policy, and lost Gravesend standing as an independent the same year, allowing the Conservatives to take the seat, denying it to the new Labour candidate, Victor Mishcon.
Кейінгі мансап
Мемлекеттік жер иелігін жақтаушы ретінде Акленд өзінің саясатымен Акленд иесін ұстасу мүмкін емес деп ойлады; 1944 жылы ол Батыс елдеріндегі Киллертон (Девон) және Холникот (Сомерсет) иеліктерін Ұлттық трастқа 134 000 фунт стерлингке (2011 жылғы бағамен 13,5 миллион фунт стерлинг) сатты, бұл әрекеті ішінара қағидалық тұрғыдан, әрі олардың сақталуын қамтамасыз ету үшін жасалды. Акленд мүлкін тастау туралы шешімі әйелімен келіспеушіліктерге және ажырасу мүмкіндігіне әкелді, бірақ олар ақырында татуласты; Анна Акленд хаттарын тапсыру алдында 1942 жылдың жаздың ортасынан 1943 жылдың қаңтарына дейінгі кезеңдегі келіспеушілікке қатысты барлық хаттарды жойды. Ұлттық трастқа хат жолдаған Акленд: «Мен сізге барлық мүлкімді беріп отырған жоқпын. Мен оның бір бөлігін өмір сүру үшін, бір бөлігін үй сатып алу үшін, ал қалғанын Common Wealth-ке беремін. Қалған ақшаға мүмкіндігінше көп қарыздарды төлеймін [олар әкесінің мүлігінен 21 000 фунт стерлинг мұрагерлік салығы және 11 000 фунт стерлинг жинақталған қарыз, 2011 жылғы бағамен шамамен 3 миллион фунт стерлинг] және қалғанын сізге беремін, өкінішке орай, сіздерге қалған қарыздарды өтеуді тапсырамын», деді. Бұл мәміленің шарттары құпия сақталды; «Ұлттық траст пен Аклендтердің ізгілікпен жарқырап шыққан кеңінен таралған жарнамасында бүкіл мәміле сыйлық ретінде көрсетілді» және «Аклендтер 18 ғасырға тән отбасылық тақталар мен ыдыстарды, портреттер мен пейзаждарды, отбасылық миниатюралар жинағын, 19 ғасырдың басындағы фортепианоны сақтап қалды, олардың көмегімен Хэмпстедте 66 Frognal Street мекенжайында жақсы үй сатып ала алды; ұлдарға білім беру қоры құрылды; және Common Wealth шамамен 65 000 фунт стерлинг алды, бұл оларға тағы екі сайлауда жеңіске жеткізуге мүмкіндік берді». Сонымен қатар, Акленд кейбір феодалдық құқықтарды сақтап қалды, соның ішінде приход шіркеуінде қызмет ету құқығын, аң аулауға (аң аулаушылардың ыңғайлылығына сәйкес реттелетін) және балық аулауға (Nutscale су қоймасында бір құралмен) құқықтарды сақтап қалды. Кейінірек Аклендтің ұлдары мүлікті сатуға наразы болды; мұрагер Джон 1994 жылы Девон архивінде қалдырған құжатта «анасының «1940 жылдары Киллертон мен Холникот иеліктері Ұлттық трастқа не үшін берілгенін маған түсіндірсін» деп көп рет сұрағанын» баяндады. Джон [анасы мен әкесі арасындағы хаттарды] оқығанда, ол 1942 жылдың соңындағы қиын кезеңдегі барлық құжаттарды жойғанын анықтады. Оның жазбасы жалғасты: «Анна маған тек 1989 жылы мүлікті сыйға беру туралы айтты. Оның басты пікірі, Ричард пен олардың барлық кезеңде толық келісімде болғаны болды». Мүмкін, осы құпиялық, оқиғаны жоққа шығару Анна мен Ричардтың өздерін балаларының ашуынан қорғау әрекеті болды. Парламенттен кеткеннен кейін көп ұзамай ол 1955 жылдың қыркүйегінен бастап Лондонның жаңа Саутфилдс ауданындағы Сазерленд Гроувтегі Уандсворт грамматикалық мектебінде математика пәнінің мұғалімі болып жұмысқа орналасты. 1957 жылы ол Ядролық қарусыздану науқанын (CND) құруға көмектесті және 1959 жылдан 1974 жылы зейнетке шыққанға дейін Эксетердегі Сент-Люк педагогикалық колледжінде білім беру саласының аға оқытушысы болды. 1974 жылы ол Девоншир қауымдастығының президенті болды. Акленд 1990 жылы Экстерде қайтыс болды, 84 жасқа толуына екі күн қалғанда.
As an advocate of public land ownership, Acland felt it impossible to reconcile his possession of the Acland estates with his politics; in 1944 he sold his West Country estates at Killerton in Devon and Holnicote in Somerset to the National Trust for £134,000 (2011 equivalent £13.5 million), partly out of principle and also to ensure their preservation intact. This decision to relinquish the Acland property led to disagreements with his wife and the possibility of separation, but they eventually reconciled; Anne Acland, before depositing her letters, destroyed all those relating to this period of disagreement, between mid summer 1942 and January 1943. Corresponding with the National Trust, Acland said: "I am not giving you all my property. I am keeping some of it to live on, some of it to buy a house, and some of it I am giving to Common Wealth. With what is left I pay off as much of the debts as possible [these being £21,000 death duties on his father's estate, and £11,000 accumulated debt, equivalent to circa £3 million in 2011], and then hand over the rest to you, leaving you, I regret to say, to look after what is left of the debts." The terms of this deal were kept secret; "in widespread publicity from which the National Trust and the Aclands emerged glowing with virtue, the entire transaction was portrayed as a gift" and "the Aclands held on to eighteenth century family plates and dishes, portraits and landscapes, a group of family miniatures, an early nineteenth century piano they were able to buy a nice house in Hampstead at 66 Frognal Street; there was to be an education fund for the boys; and Common Wealth received about £65,000, allowing it to win two more by elections." Additionally, Acland retained some feudal rights, including the gift of the living at the parish church, and entitlement to shooting ("to be arranged as to suit the convenience of the shooting tenants") and fishing (with one rod on the Nutscale Reservoir). Acland's sons were in later years displeased with the sale of the estates; the heir, John, left a 1994 document at Devon Record Office outlining "how he had made many requests that his mother 'should explain to me why the Killerton and Holnicote estates had been given to the National Trust in the 1940s' John found on reading [the letters between his mother and father] that she had destroyed all the documents from the critical period at the end of 1942 His note continued: 'Anne only talked to me once, in 1989, about the gift of the estates her principal contention was that she and Richard had been in complete agreement at every stage.' Perhaps all this secrecy, the denial of the story, was an attempt by Anne and Richard to protect themselves from the rage of their children." Soon after leaving parliament he took a job as a maths master at Wandsworth Grammar School in Sutherland Grove, new Southfields, London, with effect from September 1955. In 1957 he helped to form the Campaign for Nuclear Disarmament (CND), and was a senior lecturer in education at St. Luke's College of Education, Exeter, between 1959 and his retirement in 1974. He became president of The Devonshire Association in 1974. Acland died in Exeter in 1990, two days before his 84th birthday.
Жазбалар
1940 жылы Penguin баспасында жарық көрген Аклендтің "Unser Kampf" кітабы, қоғамды христиандық моральдық принциптермен қарауға негізделген идеяларды қамтиды. Кітап өте танымал болды және алты айдың ішінде бес рет қайта басылды. Оның кейінгі еңбектері – "Алға қарай" (1941) және "Оны қалай істеуге болады" (1943) осы ойларды одан әрі дамытты. Ол жалпы меншікті жақтады, өз пікірлерін Конрад Ноэльдің еңбектерімен және Киелі кітаппен негіздеді.
Acland's book, Unser Kampf, published by Penguin in 1940, containing ideas inspired by a Christian based moral view of society. It proved highly popular, going through five impressions in six months. His later works, The Forward March (1941) and How it can be done (1943) elaborated on these themes. He advocated common ownership, citing the work of Conrad Noel as well as the Bible to support his views.