Кіріспе

Ричард Томас Дайк Акланд, 15-ші баронет (26 қараша 1906 – 24 қараша 1990) – британдық саяси қайраткер, Ұлыбританияның ортақ иелік партиясын құрғандардың бірі. Ол 1942 жылы британдық ортақ иелік партиясының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды, ал бұрын либералдық парламент депутаты (MP) болған. 1945 жылы Еңбек партиясына қосылып, кейіннен Еңбек партиясының депутаты болды. Ол ядролық қаруды жою науқанының (CND) негізін қалаушылардың бірі еді.

Алғашқы жылдары

Ричард Томас Дайк Акленд 1906 жылғы 26 қарашада Девон графтығындағы Бродклист қаласында, Либералдық партиядан парламент депутаты болған, 14-ші барон сэр Фрэнсис Дайк Акленд (1874–1939) және оның бірінші әйелі Элеонора Акленд (қыз фамилиясы Кроппер, 1878–1933) – либерал саясаткер, сайлау құқығы үшін күрескен әйел және жазушының тұңғыш ұлы ретінде дүниеге келді. Оның екі інісі мен бір қарындасы болды; оның інісі Джеффри Акленд те либерал саясаткер болды. Ол Рэгби мектебінде және Оксфорд университетінің Баллиол колледжінде білім алды, содан кейін адвокаттық куәлігін алды (1930 жылы Иннер Темплге қабылданды). Оның саяси көзқарастары кейін өзгерді, бұл оның жазған саяси жарияламаларында көрінеді. 1936 жылғы 15 сәуірде ол архитектор Энн Стелла Алфордқа үйленді; олардың төрт ұлы болды, соның ішінде Джон Дайк Акленд және Роберт Д. Акленд. 1939 жылы әкесінен кейін барондық атағын мұрагерлік етті.

Ортақ байлық партиясы

1942 жылы Акленд либералдардан бөлініп, Дж. Б. Пристли мен Том Уинтрингэммен бірге ірі партиялар арасындағы коалицияға қарсы социалистік Common Wealth партиясын құрды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаңа партия, әсіресе Лондон мен Мерсисайд аймақтарында үшеуін қосымша сайлауда жеңіп, үлкен жетістікке қол жеткізе бастады. Дегенмен, 1945 жылғы жалпы сайлау күткендей болмады. Парламентке тек бір ғана депутат, Эрнест Миллингтон сайланды, ал басқалары партияны тастап кетті, олардың кейбіреулері Еңбек партиясына қосылды. Акленд өзі Путни округінде жеңіске жетпей, үшінші орынды иеленді.

Еңбек партиясының депутаты

Акленд Лейбористік партияға қосылды және Лейбористік партияның парламент мүшесі Гарри Алиганның жемқорлыққа қатысты айыптаулар салдарынан партиядан қуылғаннан кейін Грейвсенд округінен сайлануға іріктеліп алынды. Ол 1947 жылғы қарашада өткен қосымша сайлауда 1675 дауыс айырмасымен Грейвсендте жеңіске жетті. Парламентке оралған соң, Акленд 1950–1951 жылдары Екінші шіркеу мүліктері комиссары қызметін атқарды. 1955 жылы ол Лейбористік партияның консервативтік үкіметтің ядролық қорғаныс саясатын қолдауына қарсылық білдіріп, партиядан шықты және сол жылы тәуелсіз кандидат ретінде Грейвсендтегі өкілдігін жоғалтты, бұл консервативтерге округті иеленуге және жаңа Лейбористік партия үміткері Виктор Мишконға мүмкіндік бермеуге мүмкіндік берді.

Кейінгі мансап

Мемлекеттік жер иелігін жақтаушы ретінде Акленд өзінің саясатымен Акленд иесін ұстасу мүмкін емес деп ойлады; 1944 жылы ол Батыс елдеріндегі Киллертон (Девон) және Холникот (Сомерсет) иеліктерін Ұлттық трастқа 134 000 фунт стерлингке (2011 жылғы бағамен 13,5 миллион фунт стерлинг) сатты, бұл әрекеті ішінара қағидалық тұрғыдан, әрі олардың сақталуын қамтамасыз ету үшін жасалды. Акленд мүлкін тастау туралы шешімі әйелімен келіспеушіліктерге және ажырасу мүмкіндігіне әкелді, бірақ олар ақырында татуласты; Анна Акленд хаттарын тапсыру алдында 1942 жылдың жаздың ортасынан 1943 жылдың қаңтарына дейінгі кезеңдегі келіспеушілікке қатысты барлық хаттарды жойды. Ұлттық трастқа хат жолдаған Акленд: «Мен сізге барлық мүлкімді беріп отырған жоқпын. Мен оның бір бөлігін өмір сүру үшін, бір бөлігін үй сатып алу үшін, ал қалғанын Common Wealth-ке беремін. Қалған ақшаға мүмкіндігінше көп қарыздарды төлеймін [олар әкесінің мүлігінен 21 000 фунт стерлинг мұрагерлік салығы және 11 000 фунт стерлинг жинақталған қарыз, 2011 жылғы бағамен шамамен 3 миллион фунт стерлинг] және қалғанын сізге беремін, өкінішке орай, сіздерге қалған қарыздарды өтеуді тапсырамын», деді. Бұл мәміленің шарттары құпия сақталды; «Ұлттық траст пен Аклендтердің ізгілікпен жарқырап шыққан кеңінен таралған жарнамасында бүкіл мәміле сыйлық ретінде көрсетілді» және «Аклендтер 18 ғасырға тән отбасылық тақталар мен ыдыстарды, портреттер мен пейзаждарды, отбасылық миниатюралар жинағын, 19 ғасырдың басындағы фортепианоны сақтап қалды, олардың көмегімен Хэмпстедте 66 Frognal Street мекенжайында жақсы үй сатып ала алды; ұлдарға білім беру қоры құрылды; және Common Wealth шамамен 65 000 фунт стерлинг алды, бұл оларға тағы екі сайлауда жеңіске жеткізуге мүмкіндік берді». Сонымен қатар, Акленд кейбір феодалдық құқықтарды сақтап қалды, соның ішінде приход шіркеуінде қызмет ету құқығын, аң аулауға (аң аулаушылардың ыңғайлылығына сәйкес реттелетін) және балық аулауға (Nutscale су қоймасында бір құралмен) құқықтарды сақтап қалды. Кейінірек Аклендтің ұлдары мүлікті сатуға наразы болды; мұрагер Джон 1994 жылы Девон архивінде қалдырған құжатта «анасының «1940 жылдары Киллертон мен Холникот иеліктері Ұлттық трастқа не үшін берілгенін маған түсіндірсін» деп көп рет сұрағанын» баяндады. Джон [анасы мен әкесі арасындағы хаттарды] оқығанда, ол 1942 жылдың соңындағы қиын кезеңдегі барлық құжаттарды жойғанын анықтады. Оның жазбасы жалғасты: «Анна маған тек 1989 жылы мүлікті сыйға беру туралы айтты. Оның басты пікірі, Ричард пен олардың барлық кезеңде толық келісімде болғаны болды». Мүмкін, осы құпиялық, оқиғаны жоққа шығару Анна мен Ричардтың өздерін балаларының ашуынан қорғау әрекеті болды. Парламенттен кеткеннен кейін көп ұзамай ол 1955 жылдың қыркүйегінен бастап Лондонның жаңа Саутфилдс ауданындағы Сазерленд Гроувтегі Уандсворт грамматикалық мектебінде математика пәнінің мұғалімі болып жұмысқа орналасты. 1957 жылы ол Ядролық қарусыздану науқанын (CND) құруға көмектесті және 1959 жылдан 1974 жылы зейнетке шыққанға дейін Эксетердегі Сент-Люк педагогикалық колледжінде білім беру саласының аға оқытушысы болды. 1974 жылы ол Девоншир қауымдастығының президенті болды. Акленд 1990 жылы Экстерде қайтыс болды, 84 жасқа толуына екі күн қалғанда.

Жазбалар

1940 жылы Penguin баспасында жарық көрген Аклендтің "Unser Kampf" кітабы, қоғамды христиандық моральдық принциптермен қарауға негізделген идеяларды қамтиды. Кітап өте танымал болды және алты айдың ішінде бес рет қайта басылды. Оның кейінгі еңбектері – "Алға қарай" (1941) және "Оны қалай істеуге болады" (1943) осы ойларды одан әрі дамытты. Ол жалпы меншікті жақтады, өз пікірлерін Конрад Ноэльдің еңбектерімен және Киелі кітаппен негіздеді.