Герсон Блейхрёдер: банкир және Германияны біріктірудегі рөлі

Кіріспе

Неміс банкирі (1822–1893)

Герсон фон Блейхрёдер (22 желтоқсан 1822 – 18 ақпан 1893) – еврей неміс банкирі. Блейхрёдер Берлинде дүниеге келген. Ол 1803 жылы Берлинде С. Блейхрёдер банктік фирмасын құрған Самуэль Блейхрёдердің үлкен ұлы болды. Герсон 1839 жылы отбасылық кәсіпорынға қосылды. 1855 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Герсон банктік фирманың басшысы атанды. Банк Ротшильдтер отбасымен тығыз байланыста болды; Блейхрёдер банктік үйі Ротшильдтер банкінің Берлиндегі филиалы ретінде жұмыс істеді. Дәстүр бойынша Ротшильдтер Аустрия бақылауындағы Германия конфедерациясының Еуропадағы банктік мүдделерін өкілдік етті. Пруссия Корольдігінің қарқынды дамып, кеңейіп келе жатқан мемлекеті мен «австриялық» Германия конфедерациясы арасындағы қақтығыста Ротшильд банкі қақтығыстың ортасында қиын жағдайға түсті.

Бисмаркпен кездесу

1851 жылдан бастап Отто фон Бисмарк Германияның батыс бөлігіндегі Франкфурт-на-Майнеде орналасқан штаб-пәтерінде Пруссияның елшісі қызметін атқарды. 1858 жылдың наурыз айында Бисмарк Ресей империясының елшісі болып тағайындалды. Франкфурттан Ресейдің Санкт-Петербург қаласына аттанатын болған соңғы әрекеттерінің бірінде Бисмарк барон Майер Карл фон Ротшильдтен жеке және Пруссия мемлекетінің істері үшін Берлиндегі қай банкирге жүгіне алатынын сұрады. Бисмарк пен Пруссия мемлекетінің бәсекелес банк атауын алу үшін Ротшильд банкіне жүгіну себебі алғашқыда ойланғаннан гөрі түсінікті болуы мүмкін. Франкфурттағылардың барлығы Пруссия мемлекетінің Ротшильд банкінен қашықтау керек екенін білді, себебі Ротшильдтер Пруссияның басты қарсыласы – Австрия-Венгриямен тығыз дипломатиялық қарым-қатынаста болды. Дегенмен, Бисмарк пен Пруссия мемлекеті Ротшильдтермен байланысты толығымен үзуге және оларды мүлдем шеттетуге ниеттемеді. Ротшильдтермен туындауы мүмкін дауды болдырмаудың ең оңай жолы – Ротшильдтерден балама банк атауын сұрау еді. Ротшильд Герсон Блейхродердің атын атады, ол Бисмарктің жеке банктік амалдарымен қатар Пруссия мемлекеті мен Германия империясы атынан кредиттерді беру және/немесе несиелерді орналастыруды жүзеге асырды. Осылайша Блейхродер Бисмаркпен ғана емес, Германияның бірігуінің ішкі динамикасымен де тығыз байланысты болды.

Германия мемлекеттерінің бірігуі

Бисмарк өмірінен бергі ондаған жылдар ішінде неміс тарихшылары арасында Бисмарк өзінің Германияның пруссиялық тәжге бірігуіне ең жауапты тұлға болғанына сенімді болды. Тарихтың "Ұлы адамдар теориясына" негізделген бұл пікірге соңғы кездегі тарихшылар тиімді түрде қарсы шықты. Неміс экономикалық тарихшысы Гельмут Бёме Германияны біріктірудегі ең маңызды күш – Бисмарк емес, солтүстік Германияның кеден одағы (Zollverein) болғанын дәлелдеді. Наполеон дәуірінің соңындағы Еуропаның орталық бөлігіндегі, көбінесе неміс тілінде сөйлейтін аумақты қарастырайық. Бірде-бір Германия мемлекеті болған жоқ. Керісінше, кішкентай княздықтардың, герцогтықтардың және корольдықтардың кең ауқымды жиынтығы болды. Орталық Еуропадағы неміс тілінде сөйлейтін мемлекеттердің ішіндегі ең ірі және ең қуатты мемлекет ретінде Австрия империясы Орталық Еуропадағы барлық неміс тілінде сөйлейтін мемлекеттердің жетекшісі рөлін мойнына алды. 1815 жылғы Вена конгресі Германия конфедерациясын құрды, ол Австрия мен Пруссияның екіталай билігімен барлық неміс тілінде сөйлейтін мемлекеттерді ұйымдастырды. Дегенмен, Германия конфедерациясының ішіндегі осы екіталай билікте Пруссия анық әлсіз күш болды. Экономикалық тұрғыдан Австрия империясы жер иеленуші аристократияға негізделген. Бұл жер иеленуші аристократия Австрия мемлекетінен ауыл шаруашылығы өнімдерінің арзан импортына қарсы жоғары тарифтерді сақтауды талап етті. Бұл Австрия империясының ішіндегі азық-түлік бағасын Еуропаның басқа аймақтарына қарағанда жоғары ұстады. Пруссия Балтық теңізіне жақын орналасқандықтан, сауда, коммерция және өндіріс экономикасының дамуымен Еуропадағы өркендеп келе жатқан держава болды. Пруссия экономикасы саудаға негізделген, сондықтан саудаға кедергілер азайғанда ғана гүлденді – басқа елдерден импортталатын тауарларға жоғары қорғау тарифтері сияқты кедергілер. Осыған сәйкес, Пруссия 1818 жылы басқа неміс мемлекеттерімен бірігіп, кеден одағын – Zollverein құрды. Zollverein-ге қосылған мемлекеттер саудадан пайда тапқан және төмен тарифтерді немесе тіпті "еркін сауданы" жақтаған басқа неміс мемлекеттері болды. Жалпы алғанда, Zollverein-ге қосылған мемлекеттер Еуропаның неміс тілінде сөйлейтін аймағының солтүстік бөлігінде орналасқан. Zollverein – Пруссияның басымдығымен жүргізілетін неміс тілінде сөйлейтін мемлекеттердің экономикалық одағы. Zollverein күшінің артуына байланысты Фридрих Вильгельм IV (1795-1861), 1840 жылы әкесі қайтыс болғаннан бастап 1861 жылға дейін Пруссияның патшасы, Zollverein-нен өсіп шығатын неміс мемлекеттерінің жаңа саяси одағы туралы ойларға берілді. Австрия бақылауындағы Германия конфедерациясы 1848 жылғы революция кезінде таратылды. Фридрих Вильгельм IV-тің бас министрі 25 сәуір 1849 жылдан 1850 жылдың қарашасына дейін генерал Йозеф фон Радовиц болды. Радовиц енді ескі Германия конфедерациясының орнына Пруссияның басымдығымен жүргізілетін жаңа одақ құруға тырысты. 1850 жылдың қазан айында Германияның Эрфурт қаласында осы "Пруссия одағын" құру үшін барлық неміс мемлекеттерінің жиналысын өткізу туралы келісім жасалды. Эрфурт одағы кезінде Бисмарк пруссиялық басшылықпен Германия мемлекеттерінің ұсынылып отырған одағына ешқандай қызығушылық танытпады. 1850 жылы Пруссияның басшылығымен Германияның бірігуін қолдаудан бас тартқан Бисмарк неліктен он жылдан кейін Пруссияның басшылығымен неміс мемлекеттерінің осындай одағының бас сөйлеушісі болғаны қызықты, бірақ Zollverein 1850 жылы күшті болғанмен, 1860 жылы кеден одағы өз мүшелерінің экономикасына одан да көп әсер етті. 1850 және 1860 жылдар аралығында Zollverein мүшелері ортақ валютаны, ортақ пошта жүйесін және ортақ коммерциялық кодексті қабылдады. Кейін Zollverein кеден одағынан тыс елдермен түрлі өзара келісімдерге қол қойды, соның нәтижесінде 1862 жылы Франциямен өзара келісімге қол қойылды. Осы билік позициясынан Zollverein солтүстік Германияның қарқынды индустриялануына әкелді және 1864 жылғы екінші Шлезвиг-Гольштейн соғысына Пруссияның қатысуының басты себебі болды. Соғыстың нәтижесінде екі негізінен неміс тілінде сөйлейтін герцогтік Шлезвиг пен Гольштейн Даниядан алынып, Пруссия мен Австрияға қосылды. 1866 жылғы Австрия-Пруссия соғысы және Садова шайқасында Австрияның қатты әскери жеңілісі Шлезвиг пен Гольштейннің Пруссияға ғана берілуіне әкелді. Бұл герцогтіктердің ешқайсысында пайдалы қазбалар мен өнеркәсіп байлығы болған жоқ. ХХ ғасырдың ортасына дейін екі герцогтік те негізінен ауылдық болып қалды, жалпы халықтың тек 24% -ы Кильдің негізгі қалаларында тұрды (1950 ж.т. 218,335) және Любек (1950 ж.т. 133,021). Алайда, герцогтік аймақтардың орналасуы мен топографиясының арқасында олар солтүстік Германияның индустриялануына үлкен әсер етті. Бұрын 1784 жылдан бері Дания орналасқан Ютландия түбегінің "мойнында" канал жұмыс істеп келді. Бұл канал Эйдер каналы деп белгілі болды, өйткені ол Ютландия түбегіндегі ирек Эйдер өзенінің бойымен өтеді. Эйдер каналы кемелердің Ютландия түбегінің айналасымен ұзақ және қауіпті жолмен жүру қажеттігін жойды, бұл Балтық теңізінен Солтүстік теңізіне немесе керісінше жүк жеткізуде көп уақытты және ақшаны үнемдеді. Алайда, 1860 жылға қарай кемелердің қозғалысы желкенді кемелерден бу кемелеріне ауысты, ал Эйдер каналы көнеріп қалды. Осыған сәйкес, Эйдер каналын қайта жаңарту немесе жаңа канал салу қажет болды. Шлезвигті Пруссия аннексиялағаннан кейін, пруссиялық үкімет Эйдер каналын жаңа маршрутпен, тікелей және кеңейтілген канал салу арқылы жақсартуға кірісті, бұл қазіргі кемелерге сәйкес келеді. Коммерциялық қысым жаңа каналдың дамуын ынталандырды, ол 1887 жылы аяқталғаннан кейін Кайзер Вильгельм каналы деп аталды. Шын мәнінде, каналдың артындағы экономикалық мотивация Данияға қарсы соғыстың басты себебі болды. 1864 жылғы Шлезвиг-Гольштейн соғысы Германияны Пруссия тәжінің билігімен біртұтас мемлекетке біріктірген үш соғыстың біріншісі болды. Екінші соғыс – 1866 жылғы Австрия-Пруссия соғысы, ал үшінші және соңғы соғыс – 1870 жылғы Франция-Пруссия соғысы. 1871 жылдың қаңтарында Версальде салтанатты шара өтіп, Пруссияның Вильгельм I-і енді біріккен Германия империясының неміс императоры болды. Осылайша, Герсон Блейхрёдер мен Отто фон Бисмарк арақатынасы Германия империясының құрылуының аясында қалыптасты.

Over the decades since the life of Bismarck, it has become an article of faith among German historians that Bismarck, himself, was the agent most responsible for the unification of Germany under the Prussian throne. This proposition, based on the "Great Man Theory" of history has been effectively challenged by recent historians. Importantly, German economic historian Helmut Böhme argued that the Zollverein customs union of northern Germany, not Bismarck, was the most important agent in unifying Germany. Consider the largely German speaking territory in the middle of Europe at the end of the Napoleonic Era. There was no single German state. Rather there was a vast patchwork of small principalities, dukedoms and kingdoms. As the largest and most powerful of the German speaking states in middle Europe, the Austrian Empire assumed the role of leader of all the German speaking states of middle Europe. The Congress of Vienna in 1815 established the German Confederation which organized nearly all of the German speaking states under the control of the dual authority of Austria and Prussia. However, Prussia was clearly the weaker power in this dual authority within the German Confederation. Economically, the Austrian Empire based itself on the landowning aristocracy. This landowning aristocracy required the Austrian state to maintain high tariffs against the cheap imports of raw farm products. This kept prices of food products within the Austrian Empire higher than in other areas of Europe. Prussia, because of its location near the Baltic Sea was an up and coming power in Europe based on the new economy of trade, commerce and manufacturing. As an economy based largely on trade, the Prussian economy thrived only when barriers to trade were reduced—barriers like high protective tariffs on imports from other countries. Accordingly, Prussia united with other German states in 1818 to form a customs union—the Zollverein. The states which joined the Zollverein were other German states who profited from trade and who thus favored low tariffs or even "free trade". Generally, the states that joined the Zollverein were located in the northern part of the German speaking region of Europe. The Zollverein was a Prussian dominated economic union of German speaking states. Because of the rising power of the Zollverein, Frederick William IV (1795 1861), king of Prussia from the death of his father in 1840 until 1861, began to entertain visions of a new political union of German states which would grow out of the Zollverein. The Austrian controlled German Confederation had been disbanded during the Revolution of 1848. Frederick William IV's chief minister from April 25, 1849, until November 1850, was General Joseph von Radowitz. Radowitz now sought to establish a new Prussian dominated union to replace the old German Confederation. In October 1850, an agreement was made to have an assembly of all German states meet in the city of Erfurt, Germany to form this "Prussian Union." At the time of the Erfurt Union, Bismarck did not have any use for the proposed union of German states under Prussian leadership. Just why Bismarck of all people would refuse to support a unification in Germany under Prussian leadership in 1850 and just ten years later become the chief spokesman for just such a Prussian led union of German states is curious, but as strong as the Zollverein was in 1850, the customs union, by 1860, had become much more influential over the economies of its members. Between 1850 and 1860, the members of the Zollverein adopted a common currency, a common postal system and a common commercial code. Later the Zollverein signed various reciprocal treaties with nations outside the customs union, culminating in the signing of a reciprocal treaty with France in 1862. From this position of power, the Zollverein brought about the rapid industrialization of northern Germany and became a prime reason for Prussian involvement in the Second Schleswig Holstein War of 1864. As result of that war, two predominately German speaking duchies, Schleswig and Holstein were ceded by Denmark and annexed by Prussia and Austria. Another war, the Austro Prussian War of 1866, and the dramatic military defeat of Austria at the Battle of Sadowa, resulted in both Schleswig and Holstein being ceded to Prussia alone. Neither of these duchies had much in the way of mineral wealth or industry. Even as late as the middle of the twentieth century, both duchies remained predominately rural with only 24% of the total population living in the main cities of Kiel ( 1950 pop. 218,335) and Lubeck (1950 pop. 133,021). However, the duchies were to have a great impact on the industrialization of northern Germany because of their location and topography. As early as 1784, a canal had been operating across the "neck" of the Jutland Peninsula on which Denmark is located. This canal was known as the Eider Canal because it largely followed the winding Eider River across the Jutland Peninsula. The Eider Canal saved a great deal of time and money in eliminating the need of ships to sail the long and dangerous way around the Jutland Peninsula to deliver cargo from the Baltic Sea to the North Sea or vice versa. However, by 1860, shipping had gone from sail to steam and the Eider canal had been largely outdated. Accordingly, rebuilding of the Eider Canal or construction of a new canal was drastically needed. After the annexation of Schleswig by Prussia, the Prussian government set about improving the Eider Canal by building a new canal along a shorter, more direct route and by widening the canal to fit modern ships. Commercial pressure encouraged the development of the new canal which, when completed in 1887, was named the Kaiser Willhelm Canal. Indeed, the economic motivation behind the canal most probably was the main motivation for the war on Denmark in the first place. The Schleswig Holstein War of 1864 was the first of three wars which are credited with bringing about the unification of Germany into a single state under the authority of the Prussian crown. The second war was the Austro Prussian War of 1866 and the third and final war was the Franco Prussian War of 1870. In January 1871, a ceremony was held in Versailles which made William I of Prussia the German Emperor of the now unified German Empire. This, then, is the background of the building of the German Empire against which the relationship of Gerson Bleichröder and Otto von Bismarck played itself out.

Бисмарк пен Пруссия мемлекетінің банкирі

Герсон Блайхрёдер Бисмарк пруссия патшасының бас министрі болған кезеңде Бисмаркке бірнеше маңызды мәселелерде қызмет етті. 1864 жылғы Шлезвиг соғысының нәтижесінде Пруссия мен Австрия, сол соғыста бірлескен жеңімпаздар ретінде, 1864 жылғы 1 тамызда Шлезвиг пен Холштейннің екі неміс тілді герцогтігін алды. Пруссия Шлезвиг герцогтігін, ал Австрия Холштейн герцогтігінің оңтүстік бөлігін анексиялау құқығын алды. Австрия жаңадан иеленген герцогтіктермен шекаралас болмады, бірақ Холштейн герцогтігі солтүстіктегі Шлезвиг пен оңтүстіктегі Пруссияның бақылауындағы аумақтардың арасында орналасқан. Австрия өзінің болашақ қарсыласы – Пруссияға қиындықтар туғызуға тырысты, Шлезвиг-Холштейн үйінің мұрагері, Аугустенбург герцогы Фредерик VIII-ді Холштейн герцогтігін басқаруға шақыру туралы ой көтерді. Бұл шешім Пруссия үшін қабылдаусыз болды, өйткені Аугустенбург герцогы Данияның патшалық отбасымен байланысты болды. Бұл Дания әскерлерін соғыстан бұрын басып алған шекараға қайта әкелуі мүмкін деген қауіп болды. Сонымен қатар, Пруссияның Шлезвиг герцогтігі (Пруссия үкіметі Киль каналын жаңартуға ниеттенген) Пруссия Германиясының қалған бөлігінен оқшауланып қалуы мүмкін еді. Осыған байланысты Пруссия герцог Фридрихке осы құқықтарды беруден бұрын герцогтықтарға барлық австриялық «құқықтарды» сатып алу жоспарын жасады. Бұл келісімнің сәтті болуы мүмкін еді, өйткені Австрия империясы сол кезде қаржылық қиындықтарға тап болды. Герсон Блайхрёдер Мориц Риттер фон Голдшмидтпен Холштейн мен Шлезвиг герцогтіктерінің барлық құқықтары үшін Австрияға үлкен сома төлеу туралы құпия келіссөздер жүргізді. Ақырында, Холштейннің басқару мәселесі 1866 жылға дейін, Австрия-Пруссия соғысынан кейін шешілді. Бұл арада Бисмарк Шлезвиг-Холштейн соғысына қаржы жинау мәселесімен күресіп жатты. Бұл соғыстағы жеңіс Бисмарк пен Пруссия халқына даңқ әкелді. Алайда, соғысқа арналған мемлекеттік қаражатты жинауға құқығы бар Біріккен Пруссиялық диета Пруссия халқының даңқына қарамастан, Шлезвиг соғысына төлеу туралы әлі де ойланып отырды. Сонымен қатар, Бисмарк монархист ретінде барлық түрдегі сайланған парламенттерді ұзақ уақыттан бері жек көретін және ол әсіресе ақша сұрап Біріккен диетаға баруды ұнатпайтын. Осыған байланысты Герсон Блайхрёдер Біріккен диетаға бармай ақша жинаудың бірнеше жоспарын жасады. Мысалы, 1772 жылы Ұлы Фридрих құрған және әлі күнге дейін Пруссия тағына тәуелсіз институт ретінде жұмыс істейтін банк – Преуссиш Зеенхандлунг болды. Патша банк акцияларын сату арқылы немесе банк арқылы облигациялар шығару арқылы ақшаны диетаға тәуелсіз түрде жинауға болатын. 1865 жылдың жазында Ротшильд банкі Герсон Блайхрёдер арқылы Зеенхандлунг мемлекеттік акцияларына облигациялардың толық тізімін бекітті. Сонымен қатар, Германиядағы теміржол құрылысының көп бөлігі мемлекеттік қаржыға жүргізілді. Мемлекеттік қаржыға алмасу ретінде үкімет теміржолдың үлесін иеленді. Нәтижесінде 1860 жылы үкімет Германиядағы барлық теміржолдарға көп қаржы салды. Олардың бірі – Кёльн-Минден теміржолы. Герсон Блайхрёдер Кёльн-Минден теміржолының банкирі болды және теміржолдың директорлар кеңесінде отырды. Осылайша, үкімет осы теміржолдағы өз үлесін сата алады немесе кепілдік ретінде мемлекеттік акцияларды несиеге алады. Ақырында, Кёльн-Минден теміржолының мемлекеттік акциялары Біріккен диетадан тәуелсіз ақша жинау үшін сатылды. 1866 жылғы 3 шілдеде Аустрия-Пруссия соғысы кезінде Садова (Кенниграц) шайқасында Пруссия армиясының керемет жеңісі Еуропаның бүкіл бейнесін өзгертті. Көптеген шағын неміс мемлекеттері Пруссияның туына қосылып, 1867 жылы сәуірде құрылған Пруссия басқаратын Солтүстік Германия конфедерациясына қосылды. Солтүстік Германия конфедерациясы Zollverein сияқты экономикалық одақ емес, конституциясы және жалпы халықтық егемендікке негізделген демократиялық жолмен сайланған рейхстагы болды. Солтүстік Германия конфедерациясының ішінде неміс ұлты Пруссияның билігімен толықтай біріктірілді. Алайда, үш ірі оңтүстік неміс мемлекеттері Бавария, Вюртемберг және Баден конфедерациядан тыс қалды. Бұл неміс мемлекеттері конфедерациядан тәуелсіз қалуға үміттенді және Австрияға пруссиялық басымдықтағы конфедерацияға мәжбүрлі түрде сіңіруден қорғау үшін қарады. Алайда, Садова шайқасында австриялықтардың толық жеңілісінен кейін, үш оңтүстік неміс мемлекеті Австрия мен Францияның одағын ғана қорғаныс ретінде қарастыра бастады. Осылайша, Францияны пруссиялық тақтың астындағы Германияның біртұтас болуына ең үлкен кедергі ретінде қарастыра бастаған Пруссияда жаңа соғыс бұлттары пайда болды. Жақындағы неміс тарихшылары арасында Бисмарк Франциямен соғыс қалаған ба, жоқ па деген мәселе даулы. Кейбір тарихшылар Бисмарк қаламаған соғысқа мәжбүр болды деп санайды. Басқалары Бисмаркты Садова шайқасынан бастап Франциямен соғысты үнемі итермелеп отырған деп есептейді. Бұл дауды шешуге нақты тарихи жазбалардың жоқтығының себебі – Бисмарк Франциямен соғысқа қатысты өз пікірлерін құпия сақтауға талап еткендігінде. Франциямен саяси жағдайға қатысты оның барлық байланыстары жасырын түрде жасалды. Ол қайтадан Герсон Блайхрёдерге француз үкіметімен құпия байланыстарды жүргізуді тапсырды. 1870 жылдың шілдесінде Блайхрёдер Париждегі Ротшильдтермен – Наполеон III және француз үкіметінің банкирлерімен – үнемі байланыста болып, Наполеонның соғысқа қатысты нақты ниеттерін анықтауға тырысты. Бисмарк пен пруссиялық мемлекеттің бас банкирі ретінде Герсон Блайхрёдер бірнеше ықпалды неміс отбасыларына олардың қиын кездерінде көмектесе алды. 1868 жылы Румыниядағы 915 шақырымдық теміржол жобасы, Румынияның астанасы Бухарестті елдің барлық басқа да маңызды бөліктерімен байланыстыруға арналған, қаржыгер Бетель Генри Строусбергпен инвесторларға ұсынылды. Алайда, 1871 жылы теміржол құрылысы жүріп жатқанда, Строусберг басқаратын консорциум банкротқа ұшырады. Строусберг консорциумына жасаған асығыс және тәуекелді инвестицияларынан бірнеше көрнекті неміс отбасын құтқару үшін Строусберг консорциумы Герсон Блайхрёдер басқаратын және Отто фон Бисмарк қолдаған тағы бір консорциуммен банкроттықтан сатып алынды. Нәтижесінде Герсон Блайхрёдер еврей емес және көбінесе антисемиттік неміс қоғамының құрметті мүшесіне айналды. Ол Ладенбург-Тальманн инвестициялық банкінің серігі болды. Блайхрёдер мен оның отбасы 1872 жылғы 8 наурызда Берлинде пруссиялық аристократтарға ие болды. Блайхрёдер Пруссияда дворян титулын алған екінші еврей болды. Блайхрёдерден бұрын төрт жыл бұрын дворян титулын алған тағы бір банкир, режиміне жақын болған Авраам Оппенгейм болды. Немец-американдық тарихшы Фриц Штерн Отто фон Бисмарк пен Герсон фон Блайхрёдердің бірлескен өмірбаянын жазды: «Алтын мен темір: Бисмарк, Блайхрёдер және неміс империясының құрылысы».

Gerson Bleichröder served Bismarck at several crucial points during the period of time that Bismarck was the chief minister to the Prussian king. As a result of the Schleswig War of 1864, Prussia and Austria, as joint victors in that war, were awarded the two German speaking duchies of Schleswig and Holstein on August 1, 1864. Prussia annexed the more northern duchy of Schleswig, while Austria was given annexation control over the more southern duchy of Holstein. Austria did not share any border with the newly acquired duchies, but the duchy of Holstein was located between Schleswig to the north and Prussian controlled territories to the south. Austria sought to create difficulties for its up and coming rival—Prussia—by entertaining the idea of inviting the heir of the deposed House of Schleswig Holstein Sonderburg Augustenburg—Duke Frederick VIII of Augustenburg—back to administer the Holstein duchy. This solution was intolerable to Prussia because the Duke of Augustenburg was related to the royal family of Denmark. The fear was that this would have brought Danish troops right back to same frontier that they had occupied prior to the war. Furthermore, the Prussian annexed Schleswig duchy (where the Prussian government was intending to upgrade the Kiel Canal) would be isolated from the rest of Prussian Germany. Accordingly, a plan was developed for Prussia to purchase all Austrian "rights" to the duchies before any transfer of those rights could be made to Duke Frederick. The deal had a good chance of succeeding because the Austria Empire was in financial trouble at the time. Gerson Bleichröder opened secret negotiations with Moritz Ritter von Goldschmidt to pay a large sum of money to Austria for any and all rights to the two duchies of Holstein and Schleswig. In the end, the administration of Holstein was not settled until 1866, after the Austro Prussian War. Meanwhile, Bismarck still faced the problem of raising money to pay for the Schleswig Holstein War. To be sure, the victory in that war had brought glory to Bismarck and the Prussian nation. However, the elected United Prussian Diet which had the authority to raise public funds to pay for the war was still dragging its feet about paying for the Schleswig War despite the glory to the Prussian nation. Furthermore, Bismarck as a monarchist had long detested elected parliaments of all kinds and he especially hated going "hat in hand" to the United Diet to beg for money. Accordingly, Gerson Bleichröder developed several plans by which money could be raised without going to the United Diet. For instance there was the Preussische Seenhandlung, a bank that had been founded by Frederick the Great in 1772, that still operated as an independent institute under the Prussian throne. Money could be raised by the king independently of the Diet by either selling shares of the bank or by arranging a bond issue through the bank. In the summer of 1865, the Rothschild Bank, working through Gerson Bleichröder, underwrote an entire public offering of bonds against the government shares of Seehandlung. Furthermore, much of the railroad building in Germany had been done with public funds. In exchange for the public funds the government had taken part ownership in the railways. Consequently, by 1860, the government had a large investment in all the railroads in Germany. One of these railroads was the Cologne Minden Railroad. Gerson Bleichröder just happened be the banker for the Cologne Minden Railroad and sat on the Board of Directors of the railroad. Once again the government could sell its shares in this railroad or establish a loan with the government shares as collateral. In the end the government shares in the Cologne Minden Railroad were sold to raise money independently of the United Diet. The spectacular victory of the Prussian Army at the battle of Sadowa (Könnigrätz), on July 3, 1866, during the Austro Prussian War, changed the entire face of Europe. Many of the small German states flocked to the banner of Prussia by joining the new Prussian led North German Confederation which was formed in April 1867. No longer merely an economic union like the Zollverein, the North German Confederation had a constitution and a democratically elected Reichstag based on universal popular sovereignty. Inside the North German Confederation, the German nation was completely integrated under Prussian rule. However, the three large south German states of Bavaria, Württemberg and Baden remained outside of the Confederation. These German states hoped to remain independent of the Confederation and had looked to Austria for protection from forced absorption into the Prussian dominated Confederation. However, since the utter defeat of the Austrians at the battle of Sadowa, the three south German states had begun to look to an alliance of Austria and France as their only protection. Thus, war clouds rose again as Prussia began to see France as the major obstacle to unification of all Germany under the Prussian throne. It has been a matter of dispute between recent German historians as to whether Bismarck wanted war with France or not. Some historians feel that Bismarck was forced into a war he did not want. Others view Bismarck as actively pushing war with France continuously from the time of the Battle of Sadowa. The reason there are no clear historical records to resolve this conflict is that whatever Bismarck's views on war with France, he insisted on keeping his views very much private. What contacts he had with France regarding the political situation were made in a furtive way. Once again he turned to Gerson Bleichröder to handle these back channel communications with the French government. During July 1870, Bleichröder was in frequent contact with the Rothchilds in Paris—bankers to Napoleon III and the French government—to ascertain Napoleon's true intentions with regard to war. As the chief banker for Bismarck and the Prussian state, Gerson Bleichröder was also in a position to help several influential German families in their hour of need. In 1868, an ambitious 915 mile railroad project in Rumania, which would link the Rumanian capital, Bucharest, with all other major parts of the country, was touted to investors by financier Bethel Henry Strousberg. However, in 1871, while construction of the railway was underway, the consortium headed by Strussberg went into bankruptcy. In order to help a few prominent German families out of their rash and speculative investments in the Strussberg consortium, the entire Strussberg consortium was purchased out of bankruptcy by another consortium headed by Gerson Bleichröder and supported by Otto von Bismarck. As a result, Gerson Bleichröder became an accepted part of even non Jewish and often anti Semitic German society. He became a partner at the investment bank of Ladenburg Thalmann. Bleichröder and his family were made Prussian nobles on 8 March 1872, in Berlin. Bleichröder was only the second Jew in Prussia to be ennobled. Bleichröder was preceded only by Abraham Oppenheim, another banker close to the regime, ennobled four years earlier. The German American historian Fritz Stern wrote a double biography of Otto von Bismarck and Gerson von Bleichröder, Gold and Iron: Bismarck, Bleichröder, and the Building of the German Empire .