Кіріспе
Чарльз Айвстың музыкалық шығармасы, ХХ ғасырдың басында. Чарльз Айвстың композициясы – «Жауапсыз сұрақ». Американдық композитор Чарльз Айвстың музыкалық туындысы «Жауапсыз сұрақ» 1908 жылы «Central Park in the Dark» шығармасымен «Екі ой-толғаныс» ретінде біріктірілген, ал Айвс 1930-1935 жылдары оны қайта жөндеді. Айвстің көптеген шығармалары сияқты, бұл туынды да оның өмірінің соңына дейін көпке танылмады және 1946 жылға дейін орындалмады. «Друидтердің үнсіздігін» бейнелейтін баяу, тыныш скрипкалардың қосылысы аясында, жалғыз труба «Мәңгілік өмір сүру сұрағын» көтереді, ал «Күрескер жауап берушілер» квартеті оған жауап беруге тырысады, бірақ олардың күш-жігері нәтижесіз аяқталады, олар көбірек ашуланып, диссонанстық дыбыстар шығарады, содан соң тоқтап қалады. Аспаптардың үш тобы тәуелсіз темппен орындалады және сахнада бөлек орналасады, скрипкалар сахнадан тысқары орналасады.
the Charles Ives composition
The Unanswered Question is a musical work by American composer Charles Ives. Originally paired with Central Park in the Dark as Two Contemplations in 1908, The Unanswered Question was revised by Ives in 1930–1935. As with many of Ives' works, it was largely unknown until much later in his life, and was not performed until 1946. Against a background of slow, quiet strings representing "The Silence of the Druids", a solo trumpet poses "The Perennial Question of Existence", to which a woodwind quartet of "Fighting Answerers" tries vainly to provide an answer, growing more frustrated and dissonant until they give up. The three groups of instruments perform in independent tempos and are placed separately on the stage—the strings offstage.
Тарих
Айвс 1908 жылы Айвс еңбек қағаздарында «(космикалық ландшафт)» деген атаумен «Жауапсыз сұрақ» шығармасын жазды (әдетте қате түрде 1906 жылға жатқызылады), және 1930–1935 жылдары оны қайта жұмыстады. Осы кезде ол 13 тактіден тұратын кіріспе қосты, ағаштан жасалған үрмелі аспаптар бөлімдерін одан да диссонанстық етті, сондай-ақ динамикалық және артикуляциялық көрсеткіштерді толықтырды. Ол сонымен қатар «сұрақ мотивіне» шағын, бірақ маңызды өзгеріс енгізді, ол бастапқыда оны бастаған нотамен аяқталған, бірақ енді аяқталмаған қалды. 1930–1935 жылдары ол камералық оркестр үшін «Жауапсыз сұрақ» нұсқасының үстінде де жұмыс істеді. Бұл нұсқаның тұңғыш орындалуы 1946 жылдың 11 мамырында Нью-Йорктегі Колумбия университетінің Макмиллин театрында өтті. Оны Джульярд мектебінің аспиранттарынан құралған камералық оркестр орындады, ал дирижерлік еткен Эдгар Шенкман (сахнада), скрипкалар тобын басқарған Теодор Блумфилд (сахнадан тыс) болды. Сол концертте «Central Park in the Dark» және №2 скрипкалық квартетінің тұңғыш орындалулары да болды. Шығарманың түпнұсқа нұсқасы 1984 жылдың 17 наурызында ғана тұңғыш рет орындалды, оны Деннис Рассел Дэвис және Америка композиторлар оркестрі Нью-Йорктегі Симфониялық кеңістікте «Wall to Wall Ives» сериясы аясында орындады. 1985 жылы Пол Эколс және Ноэль Захлер «Жауапсыз сұрақ» шығармасының түпнұсқа нұсқасын және 1930–1935 жылдардағы қайта жұмысталған нұсқасын қамтитын басылымды жарыққа шығарды. Эколс пен Захлер екі партитура бойынша жұмыс істеу үшін жеткілікті толық дереккөздерге қол жеткізгендеріне қуанды.
Ноттациялық және перформативтік ескертулер
Эллиотт Картер өзінің "Америкалық музыканың ритмикалық негізі" атты мақаласында "әр түрлі ритмикалық жазықтықтардың үйлесуі Айвсті күрделі нотация мәселелеріне алып келді" деп көрсетті. "Жауап жоқ" шығармасында скрипкалар мен керней "Largo molto sempre" темпімен ойнайды. Бірақ, осы уақытта жел аспаптары біртіндеп жылдамдайды, ал алты "Жауаптың" темпі – Adagio, Andante, Allegretto, Allegro, Allegro molto және Allegro, accel to Presto болып көрсетілген, ал олардың такт сызықтары басқа аспаптардың такт сызықтарымен үйлесімсіз келеді. Партитураға жазған алғы сөзінде Айвс жел аспаптарының музыкасының "нақты уақыт позициясында ойналуы міндетті емес" екенін жазды. Ол сондай-ақ: "'Жауаптар' әр 'Сұрақтан' кейін нотада көрсетілгеннен бұрын ойнатылуы мүмкін, бірақ 'Сұрақ' осы себепті бұрын ойнатылмауы керек" деп атап өтті. Шығарманың соңы туралы Айвс былай деп жазды: "Флейталар өздерінің бөлігін скрипкалар партитурасында көрсетілген орынға жуық аяқтауы керек; бірақ қандай жағдайда болмасын, 'Соңғы сұрақ' кернеймен ойналмайынша, скрипкалардың алыстағы 'Үнсіздігі' екі-үш такт бойы естілмеуі керек. Скрипкалар керней тоқтағаннан кейін тағы екі тактқа жуық соңғы аккордын жалғастырады. Егер скрипкалар керней 'Соңғы сұрақ' ойнаудан бұрын соңғы аккорды орындаса, олар оны ұстап, жоғарыда айтылғандай жалғастырады". Динамика тұрғысынан, скрипкалар шығарма бойы ойнайды, соңында ақырындап үндемейді. Керней шығарма бойы ойнайды, соңғы "Сұрақтан" басқа. Алайда жел аспаптарының дыбысы біртіндеп күшейеді: алты "Жауапқа" арналған динамикалық белгілер: , , , < , < , және < <. Айвс: "Флейталардың кейбір күшті бөлімдері кезінде скрипкалар естілмеуі мүмкін, және олардың естілуі маңызды емес" деп атап өтті.
Қабылдау және мұра
Айвстың өмірбаясын жазған Жан Сваффорд бұл шығарманы "үш ерекше қабаттан тұратын, шамамен үйлестірілген коллаж" деп атады. Бұл композицияны жиі дирижерлік еткен Аарон Копланд оны "америкалық суретшінің жасаған ең ұлы туындыларының бірі" деп санады. Айвстің сахнада бөлек орналасқан аспаптар топтарын пайдалануы және тәуелсіз темптерде ойнатуы американдық композитор Генри Бранттың жұмысына әсер етті. Музыка 1972 жылы Дональд Фокс түсірген қысқа фильмде, автор Натаниел Хоторнның "Жас Гудман Браун" әңгімесі негізінде қолданылды. Ол сондай-ақ 1998 жылғы "Run Lola Run" фильмінде де пайдаланылды. Музыка "The Thin Red Line" (1998) фильмінде қолданылды, оны Сент-Люк оркестрі орындады, ал Джон Адамс дирижерлік етті. Струналық аспаптарға арналған бөлім Теренс Дэвистің Эмили Дикинсон туралы "Тыныш құмарлық" (2016) фильмінің соңында да қолданылды. Оны Брюссель филармониясы орындайды. Сондай-ақ Оливер Германның "Moffie" (2020) фильмінде қолданылды. Бұл шығарманы жапондық синтезатор Исао Томита 1978 жылғы "Kosmos" альбомында электрондық аспаптарда орындады. Кіріспе бөлігі Оуэн Паллетт "The CN Tower Belongs to the Dead" әнінің басқаша нұсқасын "Many Lives → 49 MP" синглінің B жағы ретінде пайдаланды; ол Чарльз Айвске сілтеме жасай отырып, "Many Ives version" деп аталды. Бұл нұсқа оркестрмен тікелей эфирде де орындалады. Композицияның нұсқасы 2013 жылғы Fink Meets the Royal Concertgebouw Orchestra альбомында да орындалды.